รอยเท้าปริศนาบนเวที

"หายใจให้เบาที่สุด ถ้าไม่อยากตายก็อย่าขยับ" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูนั้นไม่เพียงแต่ทรงอำนาจ แต่มันยังสั่นประสาทรตวรรณจนแทบเสียอาการ มือหนาของภาคินที่ปิดปากเธอไว้แน่นนั้นไม่ได้รู้สึกถึงความนุ่มนวลแม้แต่น้อย มันสากและร้อนผ่าวราวกับจะเตือนว่าโลกภายนอกเสาต้นนี้คือพื้นที่อันตราย รตวรรณกลอกตาไปมา เธอเกลียดสถานการณ์นี้ เกลียดที่ต้องมาติดแหง็กอยู่กับผู้ชายปากเสียที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิต แต่ที่เกลียดไปกว่านั้นคืออัตราการเต้นของหัวใจตัวเองที่ดันทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าเขาจะสัมผัสได้ เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ บนพื้นไม้เก่าแก่นั้นจางหายไป ภาคินจึงค่อยๆ ผ่อนแรงมือออก แต่เขาก็ยังไม่ถอยห่าง ร่างสูงตระหง่านกักขังเธอไว้ในวงแขนที่แข็งแกร่ง กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาผสมกับกลิ่นอับชื้นของโรงละครทำเอาสมองรตวรรณมึนงงไปชั่วขณะ "รสนิยมคุณนี่ต่ำตมดีนะครับ ชอบแอบดูอะไรที่เขาไม่ให้ดู" ภาคินพึมพำ ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ในความมืด เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก "ฉันไม่ได้แอบดู" รตวรรณสวนกลับทันควัน แม้จะยังสั่นด้วยความกลัวจากสิ่งที่เพิ่งเจอ "ฉันแค่มาหาความจริง คุณต่างหากที่ทำตัวมีพิรุธ... หรือว่ารอยเลือดนั่นมันเกี่ยวข้องกับละครบ้าๆ ของคุณ" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ "ละครผมอาจจะบ้า แต่ถ้าคุณก้าวพลาดอีกก้าวเดียว สิ่งที่คุณจะได้เจอก็แค่ศพเน่าๆ ของตัวเองในโรงละครแห่งนี้" เขาผละออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจสัมผัสเมื่อครู่ ทิ้งให้รตวรรณยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น ก่อนที่เขาจะเดินตรงไปยังเวทีการแสดงที่เคยเป็นจุดกำเนิดของโศกนาฏกรรมหลายสิบปีก่อน รตวรรณรีบก้าวตามไปโดยไม่สนคำเตือน กลางเวทีที่ว่างเปล่ามีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาสังกะสีลงมาเป็นลำ รตวรรณหยุดชะงัก รอยเลือดสีเข้มข้นหยดเป็นทางยาวลากผ่านผืนไม้ผุๆ ราวกับเพิ่งถูกลากผ่านเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา และที่ชวนขนหัวลุกที่สุดคือ... รอยเท้านั้นเปลือยเปล่า เปียกชุ่มไปด้วยของเหลวสีแดงฉาน และมันไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่เวที แต่มันมุ่งหน้าตรงไปยังคานเหล็กขนาดใหญ่ที่แขวนอุปกรณ์ประกอบฉากอยู่เบื้องบน "อย่าขยับ!" ภาคินตะโกนก้อง เสียงเหล็กเสียดสีกันดังลั่น 'เอี๊ยด... โครม!' รตวรรณเบิกตากว้าง คานเหล็กนับร้อยกิโลกรัมร่วงหล่นลงมาตรงจุดที่เธอเพิ่งยืนอยู่เพียงเสี้ยววินาที แรงกระแทกของมันทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วจนมองไม่เห็นทาง ภาคินพุ่งตัวเข้ามาคว้าเอวบางของเธอไว้แล้วกระชากจนร่างทั้งร่างกระเด็นไปตกอยู่อีกฝั่งของเวที ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง ร่างของภาคินทาบทับอยู่บนตัวเธอในท่ากึ่งกอดกึ่งปกป้อง สายตาของเขามองผ่านไหล่เธอไปที่รอยเท้าปริศนาซึ่งตอนนี้เริ่มเลือนหายไปราวกับถูกดูดกลืนลงไปในเนื้อไม้ "นั่นไม่ใช่รอยเท้าคน" ภาคินเค้นเสียงออกมา ลมหายใจของเขาหอบถี่ รตวรรณพยายามรวบรวมสติ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก "แล้วมันคืออะไร? คุณเห็นอะไรที่ฉันไม่เห็นใช่ไหม ภาคิน!" ภาคินยันกายขึ้น นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนไปชั่วขณะ มันดูเยือกเย็นและดำมืดราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง เขาหันมาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและปิดบังอะไรบางอย่าง "คุณไม่ควรกลับมาที่นี่ ริน... ที่นี่ไม่มีที่ให้คนเป็นอยู่หรอก" "อย่ามาสั่งฉัน! ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำเตือน แต่ฉันมาเพื่อตามหาคำตอบเรื่องพี่สาวฉัน!" "พี่สาวคุณตายไปแล้ว! และถ้าคุณยังดื้อดึงแบบนี้ คุณจะเป็นรายต่อไปที่ต้องสังเวยให้มัน!" ภาคินตวาดลั่นก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างต่อ แสงไฟฉายสว่างจ้าจากหลังเวทีก็สาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคน "ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ!" เสียงของชายวัยกลางคนผู้ดูแลโรงละครดังก้องขึ้นมา ภาคินขมวดคิ้วแน่น เขารีบดึงตัวรตวรรณให้หลบเข้าที่มืดอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้รตวรรณต้องหยุดหายใจ "เงียบซะ... เพราะคนที่เดินเข้ามานั่น ไม่ใช่คนที่จะมาช่วยเรา แต่เป็นคนที่จ้างให้คนพวกนั้นมาฆ่าเราตั้งแต่วันแรก" รตวรรณมองผ่านเงาไม้ เห็นร่างของผู้ดูแลโรงละครที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับมีดพกในมือที่สะท้อนแสงไฟฉายวับวาบ เธอสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่ต้นแขนจากภาคิน... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้น และดูเหมือนพวกเขาจะเดินหมากพลาดไปก้าวใหญ่เสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับปริศนาในโรงละครแห่งนี้ครับ - ศาลาริมน้ำโบราณ