คืนฝนพรำกับความผิดพลาด

“คุณแน่ใจนะคะว่าจะจัดการเรื่องเอกสารสัญญาโครงการใหม่ด้วยตัวเอง ในเมื่อคนของฝั่งคุณรินรดาจ้องจะเล่นงานเราทุกฝีก้าวแบบนี้” น้ำเสียงของพราวรุ้งราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดเลขาผู้แสนสุขุม เธอขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อย สบตาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของบริษัทที่เงียบเหงาลงในช่วงดึกดื่น กวินทร์เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร นัยน์ตาสีเข้มของเขาไหววูบราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขา—กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมความสดชื่นของซิตรัส—โชยมาปะทะจมูกของพราวรุ้งจนเธอต้องกลั้นหายใจ “ถ้าผมไม่ลงไปเล่นเกมนี้เอง รินรดาคงคิดว่าผมเป็นเพียงตุ๊กตาที่เธอจะเชิดไปมาได้ตามใจชอบ” เขาเอ่ยเสียงต่ำพลางหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ “หรือว่าคุณเป็นห่วงผม พราวรุ้ง?” พราวรุ้งชะงัก เธอเบี่ยงสายตาไปมองบานหน้าต่างกระจกใหญ่ด้านหลังเขา ภายนอกนั้นพายุฝนกำลังโหมกระหน่ำหยดน้ำฝนเกาะพราวเป็นสายดูพร่ามัว ราวกับโลกภายนอกกำลังบิดเบี้ยวตามความรู้สึกที่เธอกำลังพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ “ดิฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา แต่ทว่ามือน้อยๆ ที่กำแฟ้มเอกสารไว้แน่นนั้นกลับสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม กวินทร์ยื่นมือมาแตะเบาๆ ที่ไหล่ของเธอ สัมผัสนั้นอบอุ่นจนน่าประหลาดใจ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูกระจกห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของรินรดาในชุดราตรีสีแดงเพลิง ใบหน้าของหญิงสาวบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ดวงตาคมกริบจดจ้องมาที่พราวรุ้งราวกับจะฉีกร่าง “ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ กวินทร์... เพราะคืนนี้ พราวรุ้งอาจจะไม่มีโอกาสได้เป็นห่วงใครไปอีกนาน” รินรดาแค่นยิ้ม มือของเธอถือแก้วแชมเปญที่เหลือเพียงก้นแก้วท่าทางราวกับคนเมามาย “ดิฉันจัดการ ‘ของขวัญ’ ไว้ให้พวกคุณเรียบร้อยแล้ว หวังว่าห้องพักในโรงแรมนี้จะยังเก็บความลับได้ดีเหมือนที่เคยนะคะ” ทันทีที่รินรดาเดินจากไป กวินทร์ก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เวียนหัวอย่างรุนแรงจนต้องทรุดตัวลงนั่งบนโซฟารับแขกใกล้ๆ พราวรุ้งรีบเข้าไปประคอง แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาอย่างผิดธรรมชาติ “คุณกวินทร์คะ! คุณเป็นอะไรไป” “พราว... ผม...” กวินทร์พยายามดึงสติ นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดจนเกือบดำสนิท ความเย็นชาสุขุมมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่ยากจะควบคุม “รินรดา... เธอใส่อะไรลงในเครื่องดื่ม...” พราวรุ้งหน้าซีดเผือด เธอพยายามประคองร่างสูงใหญ่ของเจ้านายไปที่โซฟา แต่กวินทร์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงดึงมหาศาลทำให้เธอเสียหลักล้มลงไปบนตักของเขา กลิ่นกายของเขายามนี้รุนแรงและเย้ายวนจนเธอหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ภายในห้องทำงานที่มืดมิดมีเพียงแสงไฟจากตึกระฟ้าภายนอกที่ส่องผ่านม่านเข้ามาเป็นระยะ พร้อมกับเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ “ออกไปเถอะค่ะ... ดิฉันจะไปตามคนมาช่วย” พราวรุ้งพยายามขัดขืน แต่กวินทร์กลับซุกใบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนียนจนเธอสะท้านไปทั้งร่าง “อย่าไป... พราวรุ้ง... อยู่กับผม” น้ำเสียงของเขาสั่นพร่า อ้อนวอนและเว้าวอนในคราวเดียวกัน “ผมพยายามจะเกลียดคุณ... พยายามจะมองข้ามความรู้สึกนี้มาตลอด แต่มันไม่ไหวแล้ว” พราวรุ้งนิ่งงัน ความอบอุ่นที่เขาเคยมอบให้ในฐานะเจ้านาย บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญเหตุผลของเธอจนหมดสิ้น ในท่ามกลางความสับสนและเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอกลับไม่สามารถผลักไสคนที่เธอมอบหัวใจให้มานานหลายปีออกไปได้เลย ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงมาสัมผัสริมฝีปากของเธอ เสียงโทรศัพท์มือถือของกวินทร์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน มันเป็นข้อความภาพที่ส่งมาจากเบอร์แปลก... ภาพที่พราวรุ้งและกวินทร์กำลังกอดกันนัวเนียอยู่ภายในห้องทำงานนี้ ถูกส่งตรงไปยังกลุ่มผู้บริหารและบอร์ดบริษัททั้งหมดที่ยังอยู่ในงานเลี้ยงชั้นล่าง พราวรุ้งเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ความอับอายและวิกฤตครั้งใหญ่กำลังถาโถมเข้าใส่พวกเขาโดยที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยง กวินทร์หยุดชะงัก เขาเห็นสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอเช่นกัน แววตาสีเข้มเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเป็นความเดือดดาลที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของความต้องการ แต่มันคือแผนการทำลายชื่อเสียงของเขาและเธออย่างสมบูรณ์แบบที่รินรดาเตรียมไว้รับอรุณรุ่งของวันพรุ่งนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซ่อนเร้นและความเจ็บปวดในครั้งนี้ไปพร้อมกับละอองดาวเดือนเก้านะคะ