วิชาพิษซ่อนเข็ม

โลหิตสีดำคล้ำหยดลงกระทบพื้นศิลา กลิ่นอายคาวคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของคูหาลับใต้ดิน เงาดาบที่พึ่งสงบลงทิ้งร่องรอยความเสียหายไว้โดยรอบ หลี่มู่เหยียนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือข้างที่ถือกระบี่สั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเข้าสู่หัวใจ ราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงชีพจรของเขาอย่างบ้าคลั่ง "เจ้า... ประมาทเกินไปแล้ว มู่เหยียน" เสียงหวานเยียบเย็นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เซียนหานเหมยปรากฏกายเบื้องหน้าดั่งภูตพราย ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศมืดมน ทว่ายามนี้แววตาที่เคยราบเรียบดั่งผิวน้ำในฤดูหนาว กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด นางไม่เคยเห็นบุรุษผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ผู้นี้เพลี่ยงพล้ำถึงเพียงนี้มาก่อน "พิษ... 'เข็มมรกตไร้เงา' ของพรรคอสรพิษโลหิต" หลี่มู่เหยียนแค่นเสียงลอดไรฟัน ฝืนกดจุดสกัดกั้นลมปราณที่กำลังตีรวน แต่ไร้ผล พิษชนิดนี้ซึมซาบเข้าสู่กระดูกและเส้นเอ็นด้วยความเร็วราสายฟ้าแลบ มันไม่ใช่พิษธรรมดา หากแต่หลอมรวมจากพิษสัตว์อสูรบรรพกาลและวิชาอาคมมาร หานเหมยไม่เอื้อnวาจาใดอีก นางก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเย็นบริสุทธิ์จากเคล็ดวิชาจันทร์พิสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาเพื่อกดขี่พิษร้ายมิให้ลุกลามเข้าสู่จุดตันเถียน "ถอยไป..." มู่เหยียนฝืนเปล่งเสียง แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัด เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก "พิษนี้กัดกินวิญญาณ หากเจ้าใช้ลมปราณช่วยขับพิษให้ข้า... พลังวัตรของเจ้าอาจเสียหายอย่างถาวร" "หุบปากซะ" หานเหมยเอבเสียงต่ำ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่ง นางตวัดมือเรียวยาวกดลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างไร้ความลังเล พลังปราณสีครามบริสุทธิ์ดั่งแสงจันทร์ในคืนเพ็ญถูกถ่าย ทว่าทันทีที่พลังของนางสัมผัสกับพิษในร่างของมู่เหยียน ร่างทั้งร่างของนางก็สะท้านเฮือก เปลือกตาปิดลงแน่นเพื่ออดกลั้นต่อความเจ็บปวดที่สะท้อนกลับ พิษร้ายไม่เพียงแต่กัดกินมู่เหยียน แต่มันกำลังพยายามกลืนกินพลังปราณจันทร์พิสุทธิ์ของนางเช่นกัน "หานเหมย... เจ้าไม่ควร..." "ข้าบอกให้เจ้าเงียบ!" นางตวาดเบาๆ ทว่าเด็ดเดี่ยว หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลรินตามกรอบหน้าคมคาย ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องราวน้ำแข็งเริ่มซีดเซียวลงทีละน้อย ความเงียบงันภายในคูหาถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิด บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ในยุทธภพนี้ มีเพียงความตายและการฆ่าฟันที่มู่เหยียนคุ้นเคย เขาคือนักดาบผู้โดดเดี่ยว เดินอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายมาค่อนชีวิต ไม่เคยคาดคิดเลยว่า จะมีสตรีผู้หนึ่งยอมเอาชีวิตและพลังบำเพ็ญเพียรนับสิบปีมาเดิมพันเพื่อความอยู่รอดของเขา ดวงตาที่เยชาและสง่างามของหานเหมยยามนี้สะท้อนภาพใบหน้าอันซีดเซียวของเขา ความรู้สึกบางอย่างที่นางพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต—หัวใจที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง—บัดนี้กลับละลายหลอมรวมเป็นสายธารแห่งความห่วงใยอันลึกซึ้ง นางไม่อาจสูญเสียเขาไปได้... ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน "อดทนไว้..." เสียงของนางสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่ฝ่ามือทั้งสองยังคงแนบแน่นอยู่ที่แผ่นหลังของเขา ทันใดนั้นเอง ประตูหินโบราณที่ปิดสนิทเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงร่วงหล่นลงมาจากเพดานคูหา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องนอก... "ฮ่าๆๆๆ คิดว่าสำนักจันทร์พิสุทธิ์จะไร้เทียมทาน ที่แท้ก็กำลังสุนทรีย์กับการขับพิษอยู่ตรงนี้นี่เอง!" เงาร่างนับสิบพุ่งทะยานเข้ามาปิดล้อมทางออก นำโดยบุรุษสวมหน้ากากเงินลายอสรพิษ มือถือกระบี่อาบยาพิษสีเขียวมรกตที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าตลบอบอวล หานเหมยยังคงอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการถ่ายทอดลมปราณ หากขยับตอนนี้ ธาตุไฟจะเข้าแทรกจนต้องกระอักโลหิตดับดิ้นทั้งคู่ หลี่มู่เหยียนลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยพร่ามัวกลับเปล่งประกายคมกริบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก มือขวาของเขายื่นไปกุมด้ามกระบี่ข้างกายอย่างมั่นคง แม้พิษร้ายจะยังคงกัดกินร่างกาย แต่วิถีกระบี่ในใจของเขายังคงตั้งมั่นและไร้เทียมทาน "พวกเจ้า... เลือกเวลาตายได้ดีมาก" หลี่มู่เหยียนเอבขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนผู้มาเยือนต้องชะงักฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ "เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ"