กุญแจสู่เลเวลถัดไป

"ถอยหลังไปสองก้าว เอลาร่า... นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราจะใช้ดาบตัดสินแพ้ชนะได้" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบและเย็นเยียบจนเกือบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยกระแสความตึงเครียดที่เฉียบคมจนทำให้บรรยากาศรอบกายหนาทึบขึ้นทันตาเห็น ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากอินเตอร์เฟซระบบที่กำลังรันโค้ดวิเคราะห์อย่างบ้าคลั่ง เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสอง ท่ามกลางม่านหมอกสีดำสนิทที่แผ่พุ่งออกมาจากผนังหอคอยชั้นที่สิบสอง เงาร่างสูงตระหง่านราวสองเมตรครึ่งค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบบนพื้นหิน เสียงโลหะกระทบพื้นดัง *กริ๊ก... กริ๊ก...* ราวกับนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลัง สิ่งนั้นสวมเกราะเหล็กสีดำทะมึนที่ถูกกัดกร่อนด้วยสนิมแห่งกาลเวลา แต่ทว่าโครงสร้างของมันกลับไม่ใช่ทั้งมนุษย์และปีศาจ หากแต่เป็นโครงข่ายโฮโลแกรมสามมิติที่ซ้อนทับกันด้วยโค้ดคำสั่งภาษาไบนารีสีเลือด "แต่มันกำลังเดินตรงมาที่เรา..." เอลาร่ากัดฟันกรอด มือเรียวสวยกระชับด้ามดาบอัศวินแห่งอาณาจักรลูเมียแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว แววตาของเธอฉายแววระแวดระวังอย่างถึงที่สุด แม้ความทรงจำของเธอจะถูกระบบดัดแปลงให้หลงลืมเรื่องราวในอดีตบางส่วนไป แต่สัญชาตญาณนักรบที่ถูกหล่อหลอมมาทั้งชีวิตกำลังกรีดร้องเตือนภัยว่า สิ่งที่อยู่เบื้องหน้านี้มีพลังทำลายล้างที่สามารถลบเธอให้หายไปจากสารบบได้ในพริบตาเดียว "นั่นไม่ใช่ศัตรูระดับมอนสเตอร์ทั่วไป" เรย์ก้าวเท้าขยับมาบังร่างเพรียวของหญิงสาวไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาไม่ละไปจากโค้ดรหัสที่กระพริบเตือนสีแดงฉานบนหน้าจอเสมือน "มันคือ 'เดوكเซอรัล' (Doxa-Rubble) โค้ดขยะที่หลงเหลือจากการรีเซ็ตระบบเมื่อสามร้อยปีก่อน... พูดง่ายๆ คือ มันคือจุดบอดของหอคอยแห่งนี้ที่ถูกลืมทิ้งไว้" ร่างสีดำทะมึนหยุดเดิน มันเงີยศีรษะขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานคู่โตที่ไม่มีรูpแบบตายตัว แต่มันกำลังสั่นกระตุกด้วยอัตราความเร็วสูงราวกับเฟืองนาฬิกาที่ฟันเฟืองหักสะบั้น ก่อนที่มันจะอ้าปากออกแล้วส่งเสียงกรีดร้องที่สะเทือนไปถึงโสตประสาท เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ป่า แต่มันคือเสียงสัญญาณรบกวนของคลื่นวิทยุและความผิดพลาดของระบบ (System Error) ที่ทำเอาเรย์ต้องยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเจ็บแปล๊บ *เปรี้ยง!* พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเงาร่างนั้นแตกร้าวเป็นวงกว้างในเสี้ยววินาทีที่มันพุ่งทะยานเข้ามา ความเร็วของมันเหนือกว่ามอนสเตอร์ทุกตัวที่พวกเขาเคยเจอมาบนสิบเอ็ดชั้นแรก เรย์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลคำนวณวิถีการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุด "เอลาร่า! ซ้าย!" ไม่ต้องรอให้คำสั่งจบลง ร่างของอัศวินสาวก็ดีดตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ ดาบในมือฟันฉับเข้าที่ลำตัวของเงาดำนั้นอย่างแม่นยำ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่ใช่ร่องรอยบาดแผล แต่เกิดประกายไฟสีขาวโพลนราวกับดาบเหล็กกล้าฟันเข้าใส่กำแพงเหล็กกล้าไร้สนิม *เคร้ง!* แรงสะท้อนทำให้แขนของเอลาร่าชาหนึบจนเกือบทำดาบหลุดมือ "บ้าจริง! การป้องกันบ้าอะไรกันเนี่ย?" "มันไม่ได้ป้องกันด้วยเกราะ... มันป้องกันด้วย 'สถานะคงที่' (Static State) ต่างหาก" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ตื่นตระหนก แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด มือเรียวยาวกวาดนิ้วกลางอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อเรียกหน้าต่างคำสั่งเฉพาะกิจขึ้นมา "ถ้าเราโจมตีด้วยกายภาพตามปกติ ไม่มีทางเจาะทะลวงชั้นโค้ดของมันได้หรอก เราต้องใช้ช่องโหว่" เรย์ไม่รอช้า เขาดีดตัวพุ่งไปอีกด้านเพื่อดึงดูดความสนใจของมัน ร่างสูงโปรดหลบหมัดเหล็กที่ฟาดลงมาเฉียดปลายจมูก แรงลมจากการเหวี่ยงหมัดนั้นรุนแรงพอจะตัดต้นไม้ใหญ่ให้ขาดครึ่งได้สบายๆ เรย์อาศัยจังหวะที่มันกำลังเงื้อมมือครั้งต่อไป พุ่งตัวเข้าไปประชิดอกเสื้อเกราะของมัน มือขวาเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบด้วยทักษะ [ดีบั๊กขั้นสูง (Advanced Debug)] ที่เขาเพิ่งอัปเกรดขึ้นมา *ฉ่าาา—!* เสียงคล้ายน้ำราดลงบนเหล็กเผาไฟดังขึ้น พร้อมกับกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมาจากหน้าอกของเงาดำ ร่างนั้นชะงักกึก ดวงตาสีแดงฉานกะพริบถี่รัวราวกับระบบกำลังรีบูต "ได้ผล! ช่องโหว่ตรงแกนกลางกำลังเปิด!" เอลาร่าตะโกนบอกด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าการโจมตีของเรย์ได้ผล "ยังไม่พอ! โค้ดส่วนนี้ลึกเกินไป!" เรย์กัดฟันแน่น เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามสันจามูก ความกดดันมหาศาลจากการฝืนเจาะระบบทำให้ค่าพลังมานาของเขาลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว "เอลาร่า! เล็งไปที่จุดเชื่อมต่อตรงข้อต่อหัวเข่าขวาของมัน! ตรงนั้นคือจุดที่โค้ดคำสั่งซ้อนทับกันอยู่!" อัศวินสาวพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ เธวาร่างหมุนตัวกลางอากาศราวกับผีเสื้อที่ร่ายรำท่ามกลางพายุฝน ดาบในมืออาบไล้ด้วยแสงออร่าสีทองคำขาวซึ่งเป็นพลังเฉพาะตัวของเธอที่ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา *ฉับ!* คมดาบวาดผ่านข้อต่อหัวเข่าขวาของเงาดำอย่างแม่นยำราوกับจับวาง เสียงโลหะบิดเบี้ยวกรีดร้องดังลั่นหอคอย ร่างมหึมานั้นเสียหลักล้มลงคุกเข่ากระแทกพื้นหินอย่างแรง ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "ตอนนี้แหละ เรย์!" เอลาร่าตะโกนเร่งเร้า เรย์ไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป สองมือประสานกันแน่น หน้าจออินเตอร์เฟซสีฟ้าหลายร้อยหน้าต่างเรียงรายกันเป็นชั้นๆ รอบตัวเขาก่อนจะพุ่งรวมกันเป็นลำแสงสีฟ้าเข้มพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของเงาดำเต็มแรง *ตูม—!* คลื่นกระแทกสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง ร่างของเงาดำนิ่งค้างไปในท่าคุกเข่า โค้ดไบนารีสีเลือดที่เคยเปล่งประกายค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าจางๆ ลอยล่องไปในอากาศ ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นความว่างเปล่า ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง เรย์หอบหายใจหนักหน่วง เขาทรุดตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งกับพื้น มือข้างหนึ่งยกขึ้นถอดแว่นออกเพื่อเช็ดเหงื่อ ความเหนื่อยล้าจากการประมวลผลข้อมูลจำนวนมหาศาลในเวลาอันสั้นทำให้สมองของเขาตื้อไปหมด เอลาร่ารีบก้าวเข้ามาหา ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ใช้มือข้างหนึ่งประคองแขนของเขาไว้ ดวงตากลมโตฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด "นายไหวไหม เรย์?" "อ่า... แค่มานาหมดชั่วคราวน่ะ" เรย์ยิ้มบางๆ ให้เธอบางเบา เป็นรอยยิ้มที่หา ด้ยากยิ่งซึ่งมักจะปรากฏขึ้นเฉพาะเวลาที่พวกเขาผ่านวิกฤตินี้ด้วยกัน "ขอบคุณนะ เอลาร่า ถ้าไม่ได้เธอช่วยตัดข้อต่อตรงนั้น ฉันคงต้องใช้แผนสำรองที่กินพลังงานมากกว่านี้แน่ๆ" "เราเป็นสหายร่วมรบกันนี่นะ" เอลาร่าตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง สร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หน้าอกของเธอสะท้อนกับแสงเรืองรองจากพื้นห้อง ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางละอองแสงที่หลงเหลือจากการสลายตัวของเงาดำ ก็มีบางสิ่งตกลงมากระทบพื้นหินด้วยเสียงกังวานใส *กริ๊ง...* เรย์หันไปมองตามเสียงนั้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ บนพื้นหินเบื้องหน้า มีวัตถุดักษณะคล้ายแท่งคริสตัลใสรูปทรงเรขาคณิตสามมิติ ขนาดเท่าฝ่ามือ ลวดลายภายในแท่งคริสตัลนั้นไม่ได้ถูกแกะสลักด้วยฝีมือมนุษย์ แต่มันคือเส้นสายของโค้ดต้นฉบับ (Source Code) ที่ยังคงไหลวนเวียนและเรืองแสงสีทองอร่ามอย่างมีชีวิตชีวา เรย์ยื่นมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสลงบนผิวคริสตัลนั้นเบาๆ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาท ทว่าครั้งนี้ น้ำเสียงของระบบกลับเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงสังกรกฎกระด้างแบบเดิม หากแต่มันราบเรียบ ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยปริศนา [ตรวจพบไอเทมระดับตำนาน: 'กุญแจต้นฉบับ (Genesis Key - Fragment 01)'] [คำเตือน: ไอเทมนี้เป็นส่วนหนึ่งของโค้ดสร้างโลก หากนำไปรวมกับระบบหลักของหอคอย จะปลดล็อกการเข้าถึง 'ความจริงเบื้องหลัง' ของโลกใบนี้ทันที] [คำเตือนเพิ่มเติม: มีการตรวจพบการเชื่อมต่อสัญญาณจากบุคคลปริศนาจากชั้นที่หกสิบ... และพวกเขากกำลังจับตาดูคุณอยู่] เรย์ชะงักค้าง มือที่ถือแท่งคริสตัลสั่นน้อยๆ ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังบันไดวนทอดยาวขึ้นไปสู่ชั้นถัดไปที่มืดมิดและไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด ความเงียบสงบถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แล่นริ้วขึ้นตามสันหลังอีกครั้ง เมื่อเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวเดินลงมาจากความมืดของบันไดชั้นที่สิบสาม พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้องกังวานชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และเอลาร่าในทุกๆ ย่างก้าว, ลอร์ดออฟดาร์กเนส