แผนขยายพื้นที่ฟาร์ม

เสียงกระแทกจอบเหล็กกระทบเข้ากับพื้นดินแห้งผากดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วเชิงเขาด้านหลังหมู่บ้านหงсин สะเก็ดดินสีเทาปนทรายกระเด็นต้องข้อเท้าแกร่งที่สวมรองเท้าผ้าใบเก่าๆ จนขึ้นคราบฝุ่น โจวหยางไม่ได้หยุดพักแม้แต่ลมหายใจเดียว ร่างสูงใหญ่ในเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนที่ชุ่มโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อ ไหล่กว้างและแผ่นหลังที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงในค่ายทหาร บัดนี้กำลังขับเคลื่อนด้วยแรงปรารถนาอันเรียบง่าย ทว่ายิ่งใหญ่—การสร้างแผ่นดินผืนนี้ให้กลายเป็นอาณาจักรส่วนตัวของภรรยา หลินเฟยอวี่ก้าวเดินเลาะตามคันนามาพร้อมกับตะกร้าไม้ไผ่สานใบโต ในนั้นบรรจุกระติกน้ำเก็บความร้อนที่ต้มจากรากโสมป่าและน้ำผึ้งในมิติฟาร์ม ดวงตากลมโตคมกริบกวาดตามองผืนดินรกร้างนับสู่อันกว่าไร่เบื้องหน้า พื้นที่ตรงนี้ถูกปล่อยทิ้งร้างมาหลายปีเพราะชาวบ้านเชื่อว่าเป็นดินอาถรรพ์ปลูกอะไรก็ไม่ขึ้น แต่สำหรับอดีตเซียนปรุงยาผู้มีมิติวิเศษอยู่ในกำมือ ดินที่คนอื่นมองว่าไร้ค่า ย่อมหมายถึง “สมบัติล้ำค่า” ที่ยังไม่ได้เจียระไน “พักก่อนเถอะค่ะพี่หยาง แดดเริ่มแรงแล้วนะ” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นผ้าขนับผืนสะอาดให้ โจวหยางหยุดชะงักมือที่กำลังถือจอบ เขาดึงผ้าจากมือเรียวมาซับเหงื่อตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคมดุที่มักจะนิ่งขรึมและเย็นชาต่อคนแปลกหน้าเสมอ ยามนี้ทอประกายอ่อนโยนและอบอุ่นจนแทบจะหลอมละลายทุกสิ่งที่ขวางกั้น “ไม่เหนื่อยหรอกเฟยอวี่” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบเบาๆ “ตรงนี้ดินร่วนปนทราย ถ้าปรับระดับและขุดร่องระบายน้ำให้ดี เอาเมล็ดพันธุ์โสมตังกุยกับสมุนไพรที่เธอต้องการมาลง น่าจะโตเร็วกว่าแปลงอื่น” เฟยอวี่อมยิ้มบางๆ นางย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเรียวสัมผัสเนื้อดินเบาๆ พร้อมกับแอบส่งพลังปราณบริสุทธิ์จากมิติฟาร์มซึมซับลงไปใต้ดินชั่วพริบตา ทันใดนั้น ปฏิกิริยาตอบสนองบางเบาก็สะท้อนกลับมา ดินที่เคยแห้งแล้งกลับมีความชุ่มชื้นแฝงอยู่ลึกๆ เหมาะแก่การเพาะปลูกอย่างยิ่ง นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีด้วยแววตาเป็นประกาย “สายตาของอดีตทหารลาดตระเวนไม่เคยผิดเพี้ยนจริงๆ ค่ะ” นางเอ่ยชมด้วยความจริงใจ “ถ้าเราจับจองที่ดินตรงนี้สำเร็จ และกั้นรั้วลวดหนามเรียบร้อย แปลงสมุนไพรล็อตแรกของเราจะกลายเป็นแหล่งทำเงินชั้นดีที่พวกตระกูลโจวไม่มีทางมาแตะต้องได้เลย” เพียงแค่เอ่ยถึงชื่อ “ตระกูลโจว” รังสีความเย็นชาและความเฉียบขาดก็แผ่ออกมาจากร่างระหงทันที แม้สองสามวันก่อนนางจะจัดการตบหน้าแม่สามีจอมสูบเลือดสูบเงินและบรรดาญาติผู้พี่ที่คิดจะมาฮุบเงินขายสมุนไพรจนหน้าหงายไปรอบหนึ่งแล้ว แต่คนพวกนั้นไม่มีทางยอมรามือโดยเด็ดขาด การรีบขยายพื้นที่ฟาร์มและจดทะเบียนถือครองสิทธิ์ที่ดินอย่างถูกต้องตามกฎหมายจึงเป็นก้าวสำคัญที่รอช้าไม่ได้ โจวหยางวางจอบลงในมือ เขาเอื้อมมือหนามาปัดเศษดินที่เปื้อนแก้มเนียนใสของภรรยาอย่างเบามือราวกับนางเป็นแก้วตาดวงใจ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือที่ผ่านงานหนักทำให้เฟยอวี่รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “ปล่อยให้เรื่องพวกนั้นเป็นหน้าที่พี่เอง ใครหน้าไหนกล้ามายุ่งกับที่ดินของเรา มันต้องเดินออกไปพร้อมกับรอยแผล” โจวหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดอำมหิตแบบฉบับชายหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ระหว่างที่ทั้งสองกำลังวางแผนขั้นตอนการปรับหน้าดินอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวoาะเยาะเย้ยก็ดังแว่วมาจากทางแนวป่า “โอho! นี่มันคู่สามีภรรยาเก็บตก คิดจะมาเนรมิตดินผีสิงให้กลายเป็นทองคำหรือยังไงวะ?” ร่างอ้วนท้วมของ “โจวเฉียง” ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของโจวหยางก้าวออกมาจากพุ่มไม้ ด้านหลังมีชายฉกรรจ์อีกสองคนถือท่อนไม้เดินตามมาด้วยสีหน้ากรุ่มกริ่มน่ารังเกียจ โจวเฉียงยิ้มเยาะพลางกวาดสายตามองไปรอบแปลงที่ดินด้วยความโลภ เฟยอวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเยือกเย็นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองคู่กรณีเต็มตา นางค่อยๆ ยืนขึ้น ปัดเศษฝุ่นที่กระโปรงอย่างใจเย็น ผิดกับโจวหยางที่แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งคมดาบ ร่างสูงขยับก้าวมาบังภรรยาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ “ที่ดินตรงนี้ขึ้นทะเบียนเป็นที่รกร้างว่างเปล่าสาธารณะ ใครมือไวก็ได้ไป พวกแกสองคนมีสิทธิ์อะไรมาขุดคุ้ยแถวนี้?” โจวเฉียงเชิดหน้าขึ้นอย่างลำพองใจ พร้อมกับชี้หน้าเอาเรื่อง “อยากได้ที่ดินใช่ไหม? ได้! แต่อย่าหาว่าพี่น้องไม่เตือน ถ้าไม่อยากให้แปลงสมุนไพรของแกพังยับคาส้นเท้า อาหารเย็นนี้ต้องส่งหมูตุ๋นซีอิ๊วสูตรพิเศษของเมียแกไปให้แม่ฉันที่บ้านใหญ่ห้ากล่องเต็มๆ!” บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่เฟยอวี่จะหัวเราะเบาๆ ออกมา เสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งเงิน แต่มันกลับทำให้โจวเฉียงรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไร้สาเหตุ “หมูตุ๋นซีอิ๊วสูตรพิเศษของฉันเหรอคะ?” เฟยอวี่ก้าวออกมาจากด้านหลังสามี ดวงตากลมโตจ้องมองโจวเฉียงด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “น่าเสียดายจังค่ะคุณพี่... เพราะเย็นนี้ เมนูเด็ดที่จะส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้านหงсин ไม่ใช่หมูตุ๋นธรรมดา แต่เป็น ‘ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าพันปีหม้อไฟ’ ที่เคี่ยวจนน้ำซุปงวดเข้มข้น หอมกลิ่นเครื่องเทศทะลุมิติที่พวกแกต่อให้เอาเงินทั้งชีวิตมาซื้อก็ไม่มีวันได้กลิ่นแม้แต่ปลายเล็บ!” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองชายฉกรรจ์ทั้งสองคนที่เริ่มกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้ยินคำว่าซุปไก่ตุ๋นโสมป่า ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก “และที่สำคัญ... อาหารทุกคำในบ้านฉัน แม้แต่เศษกระดูกสุนัข ก็ไม่มีวันตกถึงท้องคนตระกูลโจวสายอกตัญญูเด็ดขาด!” โจวเฉียงหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาตบฉาดลงบนต้นขาตัวเองแล้วตะโกนลั่น “นังสารเลว! แกกล้ามากนะ! วันนี้ถ้าฉันไม่พังที่ดินนี่กับมือ อย่าหวังว่าจะได้กลับบ้าน!” สิ้นเสียงคำราม โจวเฉียงก็คว้าท่อนไม้จากลูกน้องพุ่งตรงเข้ามาหมายจะฟาดเข้าที่ศีรษะของเฟยอวี่ ทว่ายังไม่ทันที่ท่อนไม้จะเข้าใกล้ระยะสามเมตร ร่างของโจวเฉียงก็ลอยเคว้งกลางอากาศด้วยแรงเตะหนักหน่วงดั่งพายุเฮอร์ริเคนที่ฟาดเข้าที่ชายโครงอย่างแม่นยำ! *พลั่ก! อัก!* ร่างอ้วนท้วมกระเด็นไปกระแทกกับโขดหินข้างทางจนจุกแน่น ล้มพับกองกับพื้นส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ลูกน้องอีกสองคนหน้าซีดเผือด ทำท่าจะถอยหนีแต่ต้องชะงักกึก เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของโจวหยางก้าวเข้าไปประชิดตัว พร้อมกับเสียงกรอบแกรบของข้อนิ้วมือที่ถูกบดเข้าหากันดังลั่น “ใครสั่งให้แกก้าวเข้ามาใกล้เมียฉัน... ก้าวเดียวลองดูสิ ฉันจะหักขาพวกแกให้เหมือนกิ่งไม้” เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ส่งผลให้บรรยากาศรอบภูเขาเงียบสงบลงในพริบตา ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด และทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับการเผชิญหน้าอันดุเดือดนั้นเอง จู่ๆ เสียงฝีเท้าของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากแนวป่าทึบด้านหลัง เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นสามครั้ง พร้อมกับน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจที่เอ่ยทักทายขึ้นท่ามกลางความเงียบ “ฝีมือยังเฉียบขาดเหมือนเดิมนี่ไอ้หลานชาย... แต่แกรู้ไหมว่า ที่ดินตรงนี้... มันมีเจ้าของตัวจริงรออยู่ก่อนแล้ว” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและความมันส์ในทุกก้าวของเป่าเปานะคะ ❤️