เบาะแสจากอดีต

กลิ่นอับของกระดาษเก่าและคราบสนิมจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บแฟ้มคดีชั้นใต้ดินของกองปราบปราม แสงไฟนีออนสีส้มกระพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทอดยาวที่ดูราวกับมีชีวิต คิรอสใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือสีขาวพลิกหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบของบันทึกมรณะเล่มเก่าขึ้นมาทีละหน้าอย่างระมัดระวัง ตัวอักษรหมึกซึมที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ สื่อถึงความตื่นตระหนกของผู้เขียนในอดีตได้อย่างชัดเจน *[ ติ๊ง! ตรวจพบเบาะแสระดับวิกฤต: บันทึกมรณะแห่งหอพักรกร้าง ]* *[ ระบบทำการประเมินสถานการณ์เสร็จสิ้น... ปลดล็อกภารกิจพิเศษระดับ SSS: "ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายในเงาจันทร์" ]* *[ คำเตือน: เงื่อนไขการเอาชีวิตรอดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว หากล้มเหลว วิญญาณของท่านจะถูกผนึกไว้ในบันทึกเล่มนี้ตลอดกาล ]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวดังขึ้นย้ำเตือนสติ คิรอสไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาทางสีหน้า ชายหนุ่มยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้เป็นอย่างดี แม้ว่าอัตราการเต้นของหัวใจจะเพิ่มสูงขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ตาม เขากวาดสายตาอ่านข้อความในบันทึกที่บันทึกเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน—ยุคสมัยที่คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในหอพักนักศึกษาเคยสร้างความหวาดผวาให้กับเมืองนี้ ก่อนที่คดีจะถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีผู้กระทำผิดที่แท้จริง "คุณกำลังคิดอะไรอยู่หรือครับ คิรอส" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเด็ดขาดดังขึ้นจากทางด้านหลัง สารวัตรลินินก้าวเท้าเข้ามาในห้องเก็บแฟ้มแคบๆ นี้อย่างเงียบเชียบ ดวงตาสนเท่ห์ของเธอจ้องมองบันทึกในมือเขาด้วยความระแวดระวัง เธอกอดอกและพิงสะโพกเข้ากับชั้นวางเอกสารเหล็กพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ฉันเห็นคุณหมกมุ่นอยู่กับคดีสิบปีก่อนนี่มานานเป็นชั่วโมงแล้ว มันมีอะไรเชื่อมโยงกับคดีปัจจุบันที่เรากำลังตามล่าอยู่กันแน่" คิรอสเงยหน้าขึ้นสบตากับสารวัตรสาว เขาปิดบันทึกในมือลงอย่างช้าๆ เสียงกระดาษเสียดสีกันเบาๆ ในความเงียบงันของห้องใต้ดิน "ทุกอย่างเลยครับ สารวัตรลินิน" คิรอสเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น เขายื่นเอกสารแผ่นหนึ่งที่คั่นอยู่ในสมุดบันทึกให้เธอ "รูปแบบการจัดฉากศพ รอยแผลที่เกิดจากอาวุธเวทมนตร์โบราณ และสัญลักษณ์รูปพระจันทร์เสี้ยวที่สลักไว้บนผนัง... มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญที่คล้ายคลึงกัน แต่มันคือ ลายมือ ของฆาตกรคนเดียวกัน" ลินินรับเอกสารแผ่นนั้นมาพิจารณา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านรายละเอียด เค้าโครงใบหน้าของเธอตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่เธอจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาลง "เป็นไปไม่ได้... ฆาตกรในคดีเมื่อสิบปีก่อน ถูกตัดสินว่าเสียชีวิตในกองเพลิงไปแล้วในคืนวันเกิดเหตุไม่ใช่หรือครับ? สำนวนคดีระบุชัดเจนว่าเขาคือเหยื่อรายสุดท้าย" "นั่นคือสิ่งที่กรมตำรวจต้องการให้สังคมเชื่อต่างหากล่ะครับ" คิรอสยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย "แต่ระบบจำลองคำให้การของผม และร่องรอยทางจิตวิทยาที่หลงเหลืออยู่ในสถานที่เกิดเหตุคดีล่าสุด... กำลังบอกเราว่า 'เขา' ยังมีชีวิตอยู่ และกำลังใช้พวกเราเป็นของเล่นในเกมแก้แค้นครั้งใหม่" ทันทีที่คิรอสพูดจบ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องเก็บแฟ้มลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว หลอดไฟนีออนที่กะพริบอยู่เหนือหัวดับสนิทลง เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าต่างบานเล็กที่สะท้อนแสงจันทร์สีแดงฉานด้านนอก *[ ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานเวทมนตร์ระดับอันตรายสูงสุด ]* *[ ระบบเปิดใช้งานโหมดป้องกันฉุกเฉิน: คำเตือน ผู้บุกรุกไม่ได้มีแค่หนึ่งคน... ]* "หมอบลง!" สารวัตรลินินตะโกนลั่นพร้อมกับชักกระบี่เวทมนตร์ออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาตอบสนองของเธอยอดเยี่ยมสมกับที่เป็นหัวหน้ากองปราบปราม ทว่า... มันสายเกินไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสเภดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเงาสีดำทมิฬหลายร่างที่พุ่งทะลุผ่านประตูเหล็กหนาเข้ามาอย่างง่ายดายราวกับมันทำมาจากกระดาษ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากผู้มาเยือนปริศนา ร่างนั้นสวมหน้ากากโลหะรูปจันทร์เสี้ยว และในมือถือเคียวขนาดใหญ่ที่หยดเลือดสดๆ ลงบนพื้น คิรอสผลักลินินให้หลบพ้นวิถีการโจมตีแรกได้อย่างฉิวเฉียด ขณะที่เคียวมรณะฟาดผ่านอากาศเข้าใส่จุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่จนเกิดประกายไฟสว่างวาบ ภายใต้แสงจันทร์สีเลือดที่สาดส่องเข้ามา ร่างในเงาจันทร์ก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าที่สะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดิน—เสียงที่คิรอสเคยได้ยินเพียงแค่ในข้อมูลจำลองของระบบ แต่วันนี้... มันกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว "ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนสุดท้าย... นักจิตวิทยาตัวน้อย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ