กำแพงที่เริ่มสั่นคลอน

เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบบนเพดานสลับกับเสียงไซเรนแหลมสูงที่เจาะทะลุโสตประสาท บรรยากาศภายในห้องแต่งตัววีไอพีหลังเวทีคอนเสิร์ตใหญ่พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตา กลิ่นอายความโกลาหลคละคลุ้งไปกับความหวาดระแวง เมื่อระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์ของประตูนิรภัยทำงานอัตโนมัติจากภัยคุกคามภายนอกที่ยังไม่รู้แน่ชัด “เวรเอ๊ย!” รินทร์สบถลอดไรฟัน มือเรียวที่เพิ่งถอดเครื่องประดับราคาแพงออกพยายามกระชากบานประตูเหล็กกล้าหนาเตอะด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือเสียงโลหะกระทบกันหนักหน่วงและการสั่นสะเทือนที่สะท้อนย้อนกลับมาจนฝ่ามือชาหนึบ ระบบไฟสำรองตัดขาดทำให้ภายในห้องตกอยู่ในความมืดสลัว มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่สาดจับใบหน้าคมคายให้แลดูดุดันและเปราะบางในเวลาเดียวกัน ความทรงจำสีเทาจากอุบัติเหตุในอดีต—ภาพของห้องแคบๆ ที่มืดมิดและเสียงกระจกแตกพร้อมเปลวเพลิง—พวยพุ่งกลับเข้ามาในหัว สมองของซูเปอร์สตาร์หนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบเริ่มประมวลผลผิดพลาด ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัวจนหน้าอกกระเพื่อมไหว ร่างโปร่งทรุดฮวบลงพิงแผ่นหลังกับบานประตูเย็นเฉียบ แขนเรียวยกขึ้นกอดตัวเองแน่นเพื่อระงับอาการสั่นเทาที่ควบคุมไม่ได้ *แปะ... แปะ...* เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังฝ่าความโกลาหลด้านนอกเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตู ก่อนที่น้ำหนักมหาศาลจะกระแทกเข้าใส่บานประตูนิรภัยครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยเทคนิคการทำลายกลอนที่เด็ดขาด “รินทร์! ถอยห่างจากประตู!” เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องผ่านแผ่นเหล็กหนา แม้จะเจือไปด้วยความร้อนรนแต่มันก็เปี่ยมด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างน่าประหลาด สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างสูงใหญ่ของครามก็พังประตูเข้ามาได้สำเร็จ บอดี้การ์ดหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่จากเหตุการณ์ชุลมุนก้าวพรวดเข้ามาในห้องด้วยสัญชาตญาณนักรบ ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบบริเวณเพื่อประเมินความปลอดภัย ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับร่างโปร่งที่นั่งขดตัวอยู่มุมห้อง ครามชะงักไปชั่วขณะ ภาพของซูเปอร์สตาร์ปากกล้าผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยามนี้กลับนั่งกอดเข่า ตัวสั่นเทา และพยายามซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความตื่นตระหนกไว้ภายใต้ความมืด ครามไม่เคยเห็นมุมนี้ของรินทร์ มุมที่กำแพงความเย่อหยิ่งพังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเปราะบางที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ “มองอะไร… สมเพชฉันนักหรือไง” รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนพยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้นยืนเพื่อรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย แม้เรียวขาจะยังสั่นพับจนแทบยืนไม่ไหว ใบหน้าสวยเชิดขึ้นดื้อรั้น ทั้งที่แพขนตายังเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำใส ครามไม่ตอบคำถามยียวนนั้น ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วระดับอดีตหน่วยรบพิเศษ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างไม่เกรงใจแรงต่อต้าน รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อแผ่นอกกว้างปะทะเข้ากับอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างจัง กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร “ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะน่า” ครามกระซิบชิดริมหูกลิ่นอายความดุดันเจือความอ่อนโยนที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าขณะใช้มืออีกข้างโอบกระชับเอวบางไว้แน่นเพื่อถ่ายทอดความมั่นคงผ่านสัมผัส “ถ้าไม่อยากให้ใครเห็นสภาพทุเรศๆ ของนายตอนนี้ ก็เงียบแล้วซบอยู่แบบนี้ซะ” รินทร์เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธที่ถูกจี้จุดผสมโรงกับความหวั่นไหวที่ตีรวนอยู่ในอกทำให้เขาอยากจะผลักไสร่างสูงออกไปให้พ้นทาง แต่ฝ่ามือที่วางอยู่บนอกแกร่งกลับทำได้เพียงกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของครามกำลังทำหน้าที่เหมือนกำแพงหนาที่ช่วยกั้นโลกภายนอกอันโหดร้ายออกไปทีละน้อย “นายมัน… บ้าที่สุด คราม” รินทร์พึมพำเสียงสั่น ร่างกายที่เคยเกร็งขึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง ยอมทิ้งน้ำหนักพิงซบลงกับไหล่กว้างอย่างหมดแรงต้านทาน เคมีอันตรายที่ระอุอยู่ระหว่างคนทั้งคู่เข้มข้นขึ้นจนแทบหลอมละลายบรรยากาศรอบตัวให้มอดไหม้ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นสอดประสานกันท่ามกลางวิกฤต ฉับพลันนั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ สองสามครั้งก็ดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้องแต่งตัวที่ควรจะว่างเปล่า “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... บอดี้การ์ดผู้จงรักภักดีกับซูเปอร์สตาร์คนดัง” เสียงทุ้มต่ำเยียบเย็นที่แฝงแววคุกคามดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าของ *จอมทัพ* ที่ก้าวออกมาจากเงานอกรัศมีไฟฉุกเฉิน รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนมุมปากคมคาย ในมือถือรีโมตคอนโทรลขนาดเล็กที่กดล็อกประตูห้องซ้ำอีกครั้งอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่รินทร์และครามด้วยประกายตาดุดันราวกับผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับวินาทีบีบหัวใจนี้ด้วยกันนะคะ