ทุนก้อนแรกจากของวิเศษ

เสียงกระแทกกระทั้นของถังไม้สนเก่าๆ ที่ถูกวางลงบนพื้นดินอย่างแรง ดังสนั่นจนเรียกสายตาของชาวบ้านที่เดินผ่านหน้าบ้านพักตระกูลลู่ให้หันมามองเป็นตาเดียว ใบหน้ายับย่นของแม่สามีจอมเขี้ยวบิดเบี้ยวด้วยความโมโหจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ดวงตาตี่เล็กจ้องเขม็งไปยังร่างระหงของลี่อินที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ ช่างเป็นภาพที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงระหว่างความเดือดดาลของคนแก่หัวโบราณกับความเยือกเย็นของอดีตเซียนหุ้นมือทอง "นังตัวดี! แกคิดจะทำอะไรกันแน่ หา! เอาแป้งกับน้ำตาลพวกนี้มาจากไหน ทำไมมันถึงได้ขาวสะอาดแล้วก็หอมหวานขนาดนี้! อย่าบอกนะว่าแกไปแอบขโมยของหลวงมา หรือว่าแอบไปขายตัวเอาเงินชั่วช้าพวกนี้มาซื้อ!" เสียงแหลมปรี๊ดบาดแก้วหูของแม่สามีดังลั่นหมู่บ้าน หวังจะให้ชาวบ้านช่วยกันรุมประณามลูกสะใภ้ตัวแสบคนนี้ให้จมดินเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ลี่อินกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน ในฐานะอดีตนักลงทุนที่เคยบริหารเงินหมุนเวียนนับร้อยล้าน การรับมือกับมนุษย์ป้าปากร้ายระดับตรรกะพังพินาศเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับการเคี้ยวลูกอมรสชาติห่วยๆ สักเม็ดเดียว "ปากพล่อยๆ แบบนี้ ระวังตัวไว้หน่อยจะดีนะครับคุณแม่" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ลู่เฉินก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวภรรยา ร่างกายกำยำในชุดทหารสีเขียวเข้มแผ่รังสีความน่าเกรงขرامออกมาจนผู้เป็นแม่ต้องชะงักถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มมองมารดาด้วยแววตาเย็นเยียบไร้ความรู้สึก "ภรรยาผมตื่นแต่เช้ามาทำมาหากิน ไม่ได้ไปปล้นใคร ถ้าคุณแม่ยังพูดจาใส่ร้ายป้ายสีเลอะเทอะแบบนี้อีก ผมคงต้องพาเธอย้ายออกไปอยู่ค่ายทหารตามสิทธิ์ของผมแล้วนะครับ" คำขู่ของบุตรชายคนโปรดทำให้แม่สามีหน้าซีดเผือด ทหารในยุคนี้มีสิทธิ์เบิกบ้านพักส่วนตัวหากแต่งงานแล้ว หากลู่เฉินพาอีนังตัวดีนี่หนีไปจริง แล้วใครจะคอยเป็นทาสรองมือรองเท้าให้หล่อนใช้งาน และที่สำคัญ... เงินเดือนทหารก้อนโตก็จะหลุดลอยไปจากมือหล่อนด้วย ลี่อินเหลือบมองสามีหนุ่มที่ยืนบังลมบังฝนให้เธออย่างมั่นคง หัวใจที่เคยด้านชาในโลกธุรกิจอันโหดร้ายกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด เคมีระหว่างเธอกับนายทหารหนุ่มผู้นี้ช่างเข้ากันได้ดีราวกับพอร์ตลงทุนที่คัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน ไม่มีผิดเพี้ยน "เอาล่ะครับคุณแม่ ในเมื่อคุณแม่อยากรู้หนักหนาว่าแป้งกับน้ำตาลพวกนี้มาจากไหน งั้นเรามาพิสูจน์กันให้เห็นจะๆ ดีกว่า" ลี่อินก้าวเท้าเดินผ่านหน้าสามีเข้าไปใกล้ถังไม้ ภายในบรรจุแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดราวกับผงหิมะ และน้ำตาลทรายแดงเม็ดโตใสแจ๋วที่ไม่มีสิ่งเจือปนแม้แต่น้อย ของพวกนี้ไม่ใช่สินค้าเกรดต่ำตามสหกรณ์ทั่วไป แต่มันคือผลผลิตพรีเมียมจากมิติลับในหัวของเธอ ที่ต่อให้มีเงินทองมากมายแค่ไหนในยุค 80 นี้ ก็ไม่มีทางหาซื้อได้จากตลาดมืดแห่งใดบนแผ่นดินจีน ความลับนี้ ลี่อินซ่อนมันไว้ภายใต้รอยยิ้มอันมั่นใจ แป้งและน้ำตาลเหล่านี้คือ "ทุนก้อนแรก" ที่จะพลิกชีวิตครอบครัวตระกูลลู่ให้กลายเป็นเศรษฐีเงินล้านในเวลาอันสั้น ช่วงสายวันนั้น กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีที่ถูกนวดจนได้ที่และไอน้ำร้อนฉุยจากการนึ่งซาลาเปาสอดไส้สูตรลับเฉพาะตัว ก็เริ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยของหมู่บ้าน ลี่อินลงมือทำอาหารด้วยความคล่องแคล่ว มือเรียวบางปั้นแป้งอย่างรวดเร็วราวกับร่ายรำ ขณะที่ลู่เฉินคอยเป็นลูกมือคอยก่อไฟและยกของให้อย่างขยันขันแข็ง สายตาที่เขามองภรรยาเต็มไปด้วยความรักใคร่และชื่นชมระคนทึ่ง ซาลาเปาร้อนๆ ลูกโตเท่าฝ่ามือ แป้งนุ่มฟูราดด้วยความหวานละมุนของน้ำตาลทรายแดงเคี่ยวจนเหนียวข้น ส่งกลิ่นหอมยวนใจยั่วยวนน้ำลายของคนที่เดินผ่านไปผ่านมาจนต้องหยุดยืนสูดกลิ่นเข้าปอดลึกๆ "หอมอะไรวะเนี่ย หอมฉุนชวนกินชะมัด!" เสียงอุทานของชาวบ้านคนหนึ่งดังขึ้น ตามด้วยเสียงท้องร้องโครกคราก ไม่นานนัก หน้าบ้านตระกูลลู่ก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คน ทั้งเพื่อนบ้านที่เคยนินทาและขาช้อปในตลาดที่ได้กลิ่นแล้วตามมาจนเจอ ลี่อินวางซาลาเปาล็อตแรกนึ่งเสร็จใหม่ๆ ลงบนเขียงไม้ รอยยิ้มการค้าถูกระบายบนใบหน้าสวยหวาน เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสทองในการกอบโกยเงินสดก้อนแรก "ซาลาเปาร้อนๆ ไส้น้ำตาลทรายแดงสูตรพิเศษ แป้งนุ่มละมุนลิ้น ลูกละสองเหมาเท่านั้นครับ! มีจำนวนจำกัด หมดแล้วหมดเลยนะครับ!" ลู่เฉินช่วยตะโกนเรียกลูกค้าด้วยเสียงอันดังฟังชัด ทำให้ชาวบ้านต่างกรูเข้ามาแย่งกันซื้อจนมือแทบพันกัน เงินเหมาและเงินเฟินถูกยัดใส่มือของลี่อินจนนับไม่ถ้วน ตัวเลขในใจของอดีตเซียนหุ้นพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ทุนก้อนแรกจากของวิเศษกำลังออกดอกออกผลอย่างงดงาม เกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้เสียอีก ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนของการค้าขายที่กำลังไปได้สวย สายตาคมของลี่อินก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนกำลังเดินเลี้ยวเข้ามาทางปากซอย ชายวัยกลางคนสวมเสื้อแจ็กเก็ตเก่าๆ ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับญาติผู้พี่จอมสูบเลือดสูบเนื้อของเจ้าของร่างเดิม กำลังกวาดสายตามองมาที่โต๊ะขายของด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแววตาน่ารังเกียจ ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะขายซาลาเปາ ยื่นมือสกปรกจะหยิบขนมโดยไม่จ่ายเงิน พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะในลำคอ "โฮho สะใภ้บ้านลู่ ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลยนะ, ชักแม่น้ำทั้งห้ามาทำขนมแบบนี้... แบ่งเงินให้พี่ชายคนนี้ใช้สักครึ่งหนึ่งคงไม่ว่ากันมั้ง?" บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงทันที ลี่อินหรี่ตามองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มเย็นชา ขณะที่ลู่เฉินขยับตัวก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาพร้อมกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ เซียนหุ้นย้อนเวลาขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะครับ