สร้างบ้านใหม่หลังใหญ่โต

ปัง! เสียงค้อนเหล็กหนักหน่วงกระทบลงบนหมุดไม้หลักสุดท้าย ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งผืนดินรกร้างท้ายหมู่บ้าน ลี่อินยืนกอดอกมองโครงสร้างบ้านอิฐสีเทาเข้มที่กำลังค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาทีละนิด แววตาของเธอยามนี้มีความคมกริบไม่ต่างอะไรกับเซียนหุ้นผู้กำลังกวาดซื้อหุ้นบลูชิพราคาถูกเข้าพอร์ตในช่วงวิกฤต เงินสดก้อนโตที่ได้จากการค้าขายในตลาดมืด และมันสมองระดับอัจฉริยะที่ทะลุมิติมาจากโลกอนาคต ถูกแปลงสภาพกลายเป็นอิฐแดง ปูนซีเมนต์ และโครงสร้างไม้เนื้อแข็งชั้นดีอย่างรวดเร็ว ในยุค 80 ที่ผู้คนยังต้องเบียดเสียดกันอยู่ในบ้านดินหลังคาจากคับแคบ การสร้างบ้านอิฐถือเป็นเรื่องใหญ่โตราวกับเนรมิตปราสาทกลางทุ่ง "คุณลี่อินครับ ช่างปูนบอกว่าปูนฉาบผนังด้านหน้าใกล้หมดแล้ว ให้ผมไปเบิกเพิ่มจากโกดังหลังบ้านเลยไหมครับ" เสียงของหัวหน้าคนงานเอ่ยถามอย่างนกนอบน้อม เพราะทุกคนในทีมก่อสร้างต่างรู้ดีว่า สะใภ้ตระกูลลู่ผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่เฉียบขาดและใจถึงปานใด "ไม่ต้องไปเอาที่โกดังหรอครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง คุณช่วยเร่งมือเก็บรายละเอียดวงกบหน้าต่างให้เรียบร้อยก็พอ" ลี่อินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น เธออาศัยจังหวะที่ไม่มีใครมอง แอบดึงเอาถุงปูนซีเมนต์คุณภาพสูงจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับออกมาวางไว้หลังกองอิฐอย่างแนบเนียน ในขณะที่การก่อสร้างกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก สายตาสอดรู้สอดเห็นของชาวบ้านนับสิบชีวิตก็ยืนออกันอยู่ริมรั้ว บ้างก็ซุบซิบกันด้วยความอิจฉาริษยา บ้างก็ทำหน้าเหยเกด้วยความหมั่นไส้ หนึ่งในนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นแม่สามีจอมเขี้ยวแห่งตระกูลลู่นั่นเอง "ดูมันเข้าสิ! นังตัวดี! ผัวไปเป็นทหารรับใช้ชาติไม่ทันไร กล้าผลาญเงินสร้างบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้เชียวรึ! เงินพวกนี้มันต้องเป็นเงินที่แอบไปทำเรื่องชั่วช้ามาแน่ๆ!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีแผดก้องทะลุฝูงชนเข้ามา ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาจ้องมองบ้านอิฐสองชั้นหลังงามด้วยความกระวนกระวายใจ ราวกับกำลังเห็นทรัพย์สมบัติของตระกูลถูกคนอื่นชิงไป ลี่อินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองทันที เธอค่อยๆ ปัดฝุ่นตามมือช้าๆ ก่อนจะหันเผชิญหน้าพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "คุณแม่ครับ ระวังคำพูดหน่อยนะครับ เงินทุกหยาดหยดที่ผมใช้สร้างบ้านหลังนี้ มาจากน้ำพักน้ำแรงและการค้าขายที่สุจริตของผมกับพี่ลู่เฉิน ไม่เคยไปเบียดเบียนเงินทองหรือข้าวสารแม้แต่เมล็ดเดียวจากตระกูลลู่ของคุณแม่เลยสักนิดนะครับ" ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่คมกริบราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง "ฮ่า! ปากดีนักนะนังสะใภ้เนรคุณ! แกคิดว่าสร้างบ้านอิฐหลังใหญ่โตแล้วจะเชิดหน้าชูตาได้เรอะ? รอดูเถอะ ถ้าลูกชายฉันกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะฟ้องให้เขาหย่ากับแกแน่!" แม่สามีตบขาผาง โวยวายเสียงดังลั่นหวังให้ชาวบ้านรุมประณาม แต่ทว่า... ไม่มีชาวบ้านคนไหนคล้อยตามเลยสักคน กลับกัน สายตาทุกคู่ที่มองมายังแม่สามีเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ทุกคนต่างรู้ดีว่าตระกูลลู่ปฏิบัติกับลี่อินอย่างไรมาตลอด และในยุคนี้ ใครมีความสามารถหาเงินได้ ย่อมได้รับการยกย่องเสมอ ในวินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปทหารคันคุ้นเคยก็แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าเขตก่อสร้าง ประตูรถถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลู่เฉินในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศ ร่างกายสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ก้าวลงมาจากรถด้วยรัศมีน่าเกรงขามที่ทำเอาทุกคนต้องกลั้นหายใจ แม่สามีเห็นลูกชายสุดที่รักมาถึง ก็รีบวิ่งเข้าไปฟ้องทันที "ลู่เฉิน! ลูกรัก! ดูเมียแกสิ มันผลาญเงินทอง สร้างบ้านใหญ่โตโดยไม่ปรึกษาแม่เลยสักคำ มันหยามหน้าเรา..." ปัง! เสียงตบโต๊ะไม่มี แต่สายตาดุดั่งพญาอินทรีของลู่เฉินที่มองตรงไปยังมารดา ทำให้แม่สามีถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ "แม่ครับ..." เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา "บ้านหลังนี้... ผมเป็นคนอนุญาตให้ภรรยาผมสร้างเองครับ เงินทุกบาททุกสตางค์ก็เป็นเงินที่เธอหามาด้วยความสามารถ หากแม่ยังมาวุ่นวายหาเรื่องเธออีก ผมคงต้องขออนุญาตให้แม่กลับไปพักผ่อนที่บ้านเดิมอย่างถาวรแล้วล่ะครับ" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม่สามีอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ ไม่คาดคิดว่าลูกชายแท้ๆ จะประกาศกร้าวปกป้องภรรยาถึงเพียงนี้ ลู่เฉินไม่สนใจมารดาอีกต่อไป เขาสาวเท้ายาวๆ เดินตรงเข้าไปหาลี่อิน ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด มือหนาเอื้อมไปปัดฝุ่นที่เปื้อนแก้มเนียนใสของภรรยาอย่างทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ "เหนื่อยไหมครับคนดี บ้านหลังนี้... สวยงามและยิ่งใหญ่สมกับที่เธอตั้งใจจริงๆ ครับ" ลู่เฉินกระซิบเสียงนุ่มข้างหูเธอ ลี่อินแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ เธอจับมือหนาของสามีไว้แน่น ก่อนจะหันไปมองบ้านอิฐหลังงามที่กำลังจะเสร็จสมบูรณ์ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารจานเด็ดที่เธอแอบเคี่ยวเตรียมไว้ในมิติลับเพื่อฉลองขึ้นบ้านใหม่ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขนั้นเอง ชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลสีเข้มคนหนึ่ง ก็เดินถือซองเอกสารปริศนาตรงดิ่งเข้ามาหยุดอยู่หน้าเขตก่อสร้าง พร้อมกับรอยยิ้มแปลกประหลาดที่มุมปาก... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 21 นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!