การดวลเดือดที่สั่นสะเทือนปฐพี

เศษซากของหอประชุมใหญ่สั่นสะเทือนจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาราวกับหิมะสีเทา แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากร่างของผู้อำนวยการคาร์ลตัน ทว่าในยามนี้ ดวงตาทั้งสองข้างของเขากลับกลายเป็นสีดำสนิทอย่างไร้แววตา ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ และเต็มไปด้วยห้วงอวกาศอันว่างเปล่าที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง "สิบ... เก้า... แปด..." เสียงแจ้งเตือนจากระบบสีเลือดสั่นระรัวอยู่ในแก้วหูของเรย์ พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น เรย์กัดฟันกรอดจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวเพื่อประเมินสถานการณ์ เซร่ายืนหอบหายใจอยู่เบื้องหลัง เลือดสีสดไหลรินจากมุมปากของเธอ ศาสตราจารย์สาวผู้เยือกเย็นพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยไม้เท้าเวทมนตร์ แม้เรียวขาจะสั่นเทาแต่แววตายังคงแน่วแน่ "เรย์... เด็กคนนั้นไม่ใช่คาร์ลตันแล้ว" เซร่าส่งเสียงเตือน ร่างกายของเธอบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับพลังงานแปลกปลอมเมื่อครู่ "พลังงานที่แผ่ออกมา... มันคือระดับเดียวกับกฎของพระเจ้าที่ถูกบิดเบือน ถอยไปเถอะ เจ้าสู้กับตัวตนระดับนั้นตรงๆ ไม่ไหวหรอก" "ถ้าผมถอย... โรงเรียนนี้และทุกคนข้างหลังจะหายไปในพริบตานะครับ อาจารย์" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เรย์ไม่มีเวลามาลังเล มือขวาของเขาประสานเข้าหากันในพริบตา พลังงานเวทมนตร์ภายในร่างกายไหลเวียนผ่านวงจรมานาที่ถูกยกระดับด้วย [ระบบสุ่มสกิลโกง] แสงสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขาราวกับดวงอาทิตย์ยามอัสดง [ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตระดับ SSS] [ระบบทำการสุ่มสกิลพิเศษเพื่อรับมือกับการแทรกแซงภายนอก...] [ยินดีด้วย! ท่านได้รับสกิลระดับพระเจ้า: "หัตถ์พิพากษาศตวรรษ (Judgment Hand)" - เพิกถอนกฎเกณฑ์ทั้งหมดของผู้ใช้งานภายนอกในรัศมี 100 เมตร เป็นเวลา 3 นาที] รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเรย์ อย่างน้อยที่สุด ระบบก็ยังไม่ทิ้งเขาในยามคับขัน "เจ้าร28... มนุษย์ตัวจ้อยที่บังอาจถือครองระบบอันเป็นสิ่งแปลกปลอม" เสียงของผู้อำนวยการคาร์ลตันดังขึ้น แต่มันไม่ใช่เสียงของเขา เสียงนั้นซ้อนทับกันหลายชั้นราวกับเสียงก้องมาจากห้วงมิติอื่น ร่างของผู้อำนวยการลอยขึ้นจากพื้นอย่างไร้แรงโน้มถ่วง ออร่าสีดำทมิฬระเบิดออกเป็นวงกว้างจนพื้นหินอ่อนแตกร้าวละเอียด เรย์ไม่รอช้า พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วเหนือเสียง [ย่างก้าวพริบตา] ผสานกับแรงขับเคลื่อนจากเวทมนตร์ธาตุลม ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิมและปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของผู้อำนวยการในเสี้ยววินาที "หัตถ์พิพากษาศตวรรษ!" เรย์ยื่นมือออกไปแตะเข้าที่หน้าอกของผู้อำนวยการคาร์ลตัน ทันใดนั้น คลื่นกระแทกสีทองเจิดจ้าก็แผ่ขยายออกไปเป็นวงกลม ออร่าสีดำทมิฬที่ปกคลุมร่างของผู้อำนวยการหยุดชะงักลงทันที ราวกับกาลเวลาถูกกดปุ่มหยุดนิ่ง ดวงตาสีดำสนิทของคาร์ลตันเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรก "บ้าน่า... นี่มันพลังงานแบบเดียวกับ..." เสียงปริศนาที่สิงสู่พยายามเปล่งออกมา แต่ถูกกดทับด้วยกฎเกณฑ์อันทรงพลังของสกิลระดับพระเจ้า "ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าพวกคุณเป็นใคร หรือมาจากมิติไหน" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล "แต่การมาทำลายสถานที่ที่ผมใช้นอนกลางวันและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข... มันเป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้" เรย์ระเบิดมานาทั้งหมดที่มีออกในคราวเดียว หมัดขวาของเขาถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าครามและสายฟ้าสีทอง [หมัดทะลวงมิติพิฆาต] ซัดเข้าใส่กลางอกของผู้อำนวยการเต็มแรง! ตูมมมม! แรงปะทะสร้างคลื่นกระแทกมหาศาลจนผนังหินแกรนิตของหอประชุมพังทลายลงมาเป็นแถบๆ ร่างของผู้อำนวยการคาร์ลตันปลิวทะยานออกไปกระแทกกับพื้นสนามหญ้าด้านนอกอย่างรุนแรง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เซร่ามองภาพนั้นด้วยความทึ่ง แม้เธอจะเป็นอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิ แต่สิ่งที่เรย์แสดงออกมาในวันนี้ vượt quá ความเข้าใจของเวทมนตร์ทุกแขนงที่เธอเคยศึกษามา เด็กหนุ่มคนนี้ซ่อนความลับอะไรเอาไว้กันแน่? ทว่า ความเงียบสงบหลังการโจมตีกลับกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบพระเจ้าสรรพสิ่ง:] [เวลาการทำงานของ "หัตถ์พิพากษาศตวรรษ" สิ้นสุดลง] [คำเตือน! ตรวจพบการเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์ 100%] [ประตูมิติภายนอกกำลังเปิดออก...] พื้นดินบริเวณสนามหญ้าที่ร่างของผู้อำนวยการนอนอยู่เริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกสีดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเศษหินลอยเคว้งคว้าง ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างของผู้อำนวยการคาร์ลตันค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่คราวนี้... ร่างกายของเขาเริ่มโปร่งแสงและแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วง "เจ้าเด็กโง่..." เสียงปริศนากล่าวด้วยความเย้ยหยันและเย็นเยียบ "เจ้าคิดว่านี่คือร่างจริงของข้าอย่างนั้นหรือ? การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์แล้ว... และสิ่งที่กำลังจะก้าวข้ามรอยแยกนี้มา คือผู้ที่จะพิพากษาโลกใบนี้อย่างแท้จริง" สิ้นเสียงนั้น รอยแยกมิติก็ระเบิดออกพร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้เรย์และเซร่าแทบเข่าทรุด อากาศรอบตัวหนาแน่นจนหายใจไม่ออก เงาร่างมหึมาอันน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบย่างผ่านรอยแยกมิติออกมาทีละน้อย พร้อมกับรอยยิ้มอันคุ้นเคยที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบลงในพริบตา... "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... เรย์" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ