นักเรียน F-Rank กับหน้าต่างสีฟ้าประหลาด

"ถ้าการถ่วงเวลาให้พวกเราสอบตกคือความสามารถพิเศษของนายล่ะก็ เรย์... นายสอบผ่านอย่างไร้ที่ติเลยทีเดียว" เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นตลบอบอวลของห้องทดสอบย่อยที่สาม ภายในสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเมีย ไม่ได้ทำให้เรย์สะทุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งปัดเศษดินออกจากเสื้อคลุมนักเรียนสีเทาหม่น—เครื่องแบบของชนชั้น F-Rank ที่แทบจะไร้ตัวตนในสายตาของบรรดาชนชั้นสูง คริส หัวหน้าทีมสอบประจำกลุ่ม ขว้างม้วนกระดาษบันทึกคะแนนลงแท่นหินอย่างแรง ดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องมองเรย์ด้วยความเหยียดหยันอย่างไม่ปิดบัง รอบตัวเขามีสมาชิกในทีมอีกสามคนยืนกอดอกพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด ทุกคนล้วนแต่เป็นทายาทตระกูลขุนนางที่มีแต้มเวทมนตร์ระดับสูง ทั้งหมดกำลังร่วมกันขับไส “ภาระ” ชิ้นใหญ่ที่สุดออกจากกลุ่ม เพื่อรักษาเกียรติและคะแนนเฉลี่ยของตัวเองเอาไว้ "นายเข้าใจเงื่อนไขของการทดสอบดันเจี้ยนระดับ E-Rank นี้ดีไม่ใช่เหรอ เรย์?" คริสเอ่ยต่อ น้ำเสียงกดต่ำด้วยความรำคาญ "การปราบบอส 'ออร์คคชสาร' ต้องอาศัยการประสานงานเวทธาตุโจมตี แต่นาย... ทำได้แค่วิ่งหนีและเป็นเป้าล่อโง่ๆ ที่เกือบทำให้พวกเราตายยกทีม" "ผมทำหน้าที่ตามที่ตกลงกันไว้แล้วครับ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนภาพใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น "หน้าที่ของตัวล่อคือดึงความสนใจของเป้าหมาย เพื่อให้พวกคุณร่ายเวทบทใหญ่ได้อย่างปลอดภัย ผลลัพธ์คือบอสตาย และพวกคุณก็ได้คะแนนเต็ม... ผมไม่คิดว่าตัวเองทำผิดสัญญาตรงไหน" "ปากดี!" สมาชิกคนหนึ่งในทีมก้าวเข้ามาเงื้อมือหมายจะกระชากคอเสื้อของเรย์ แต่ถูกคริสยกมือห้ามไว้เสียก่อน "พอเถอะ... เสียเวลาเปล่า" คริสโบกมือไล่ราวกับเรย์เป็นแมวเป็นสุนัข "พวกเราได้คะแนนพอแล้ว และนาย... 'เรย์' นายถูกขับออกจากทีมอย่างเป็นทางการตั้งแต่ตอนนี้ ไสหัวไปซะ อย่าได้เสนอหน้ามาเข้ากลุ่มกับพวกเราในการสอบจริงสัปดาห์หน้าอีกเด็ดขาด คนไร้พลังเวทอย่างนาย มันก็เป็นได้แค่ขยะเปียกที่เกาะพวกเรากินไปวันๆ เท่านั้นแหละ" สิ้นคำพูดนั้น ทั้งกลุ่มก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองอีก ปล่อยให้เรย์ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยนจำลองเพียงลำพัง แสงไฟเวทมนตร์บนเพดานกะพริบไหวสลัว บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกของตนเอง เรย์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยว หรือร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่เด็กหนุ่มวัยเดียวกันควรจะเป็น รอยยิ้มจางๆ กลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างแผ่วเบา เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความลับอันดำมืดและเป็นอิสระเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา *“หึ… ขยะเปียกอย่างนั้นหรือครับ…”* เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ในโลกนี้ เวทมนตร์คือทุกสิ่ง ผู้คนถูกกำหนดชะตากรรมตั้งแต่เกิดด้วย ‘วงแหวนมานา’ ที่ติดตัวมา หากมีวงแหวนสีทองหรือสีฟ้าเข้ม พวกเขาก็คือผู้ถูกเลือกให้เป็นจอมเวทอัจฉริยะ แต่สำหรับเรย์… เขากลับเกิดมาพร้อมกับวงแหวนมานาที่ ‘ว่างเปล่า’ ไร้ซึ่งพลังเวทพื้นฐานโดยสิ้นเชิง จนถูกตราหน้าว่าเป็น F-Rank ชั่วนิรันดร์ และถูกส่งตัวมาเรียนในแผนกสำรองที่แทบจะไม่มีใครสนใจ ทว่า ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า เมื่อสามวันก่อน ขณะที่เรย์กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นจากการอ่านตำราเวทโบราณในห้องสมุดใต้ดิน เสียงกระซิบประหลาดบางอย่างได้ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา และมันได้เปลี่ยนโครงสร้างชีวิตของเขาไปตลอดกาล *ติ๊ง!* เสียงใสราวกระดิ่งแก้วดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับความเจ็บปวดแปลบที่แล่นพล่านไปทั่วขมับ เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับเพื่อบรรเทาอาการ ทันใดนั้น เบื้องสายตาของเขาก็ปรากฏภาพหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเรืองรองลอยเด่นขึ้นกลางอากาศ ราวกับภาพฉายจากเวทมนตร์ภาพลวงตาขั้นสูง แต่เขารู้ดีว่ามันมีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่มองเห็น [ยินดีต้อนรับสู่ระบบสุ่มสกิลมหัศจรรย์ (Miracle Skill Gacha System)] [ผู้ใช้งาน: เรย์ (สถานะ: ถูกขับไล่, ไร้พลังเวทมานา)] [สถานะระบบ: พร้อมใช้งานสำหรับการสุ่มครั้งแรก (ฟรี 1 ครั้ง เนื่องจากเงื่อนไขการถูกทรยศและขับไล่สำเร็จ)] เรย์จ้องมองตัวหนังสือเรืองแสงเหล่านั้นด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะเชื่ออะไรง่ายๆ แต่ความผิดปกติที่เกิดขึ้นในจิตวิญญาณของเขานั้นชัดเจนเกินกว่าจะเป็นภาพหลอนจากความเหนื่อยล้า "ระบบสุ่มสกิล... อย่างนั้นหรือครับ?" เรย์เอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ เป็นการทดสอบระบบ [ถูกต้องแล้วครับท่านผู้ใช้! ระบบนี้ถูกออกแบบมาเพื่อช่วยเหลือผู้ที่ถูกปฏิเสธจากสังคมเวทมนตร์ โดยการมอบ 'สกิลสุ่มระดับพระเจ้า' ที่สามารถพลิกกระดานความจริงได้ในพริบตา ท่านต้องการทำการสุ่มครั้งแรกเลยหรือไม่?] ข้อความบนหน้าต่างสีฟ้าเปลี่ยนรูปแบบไปเล็กน้อย เผยให้เห็นภาพเงาร่างของวงล้อเสี่ยงโชคที่หมุนวนอย่างช้าๆ ภายในบรรจุแสงสีทองระยิบระยับที่ทรงพลังจนแม้แต่ม่านตาของเรย์ยังต้องหรี่ลงด้วยความระแวง ในโลกที่เวทมนตร์ถูกผูกขาดโดยตระกูลขุนนางและการฝึกฝนอันยาวนาน การมีพลังที่สามารถ “สุ่ม” สิ่งใหม่ๆ ได้โดยไม่ต้องสนกฎเกณฑ์เดิมๆ ถือเป็นดาบสองคมที่อาจนำภัยมาสู่ตัวหากใช้มันอย่างไม่ระมัดระวัง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือบันไดเพียงเส้นเดียวที่จะพาเขาหลุดพ้นจากหลุมโคลนแห่งความอัปยศนี้ เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องทดสอบที่ว่างเปล่า ภาพของคริสและผองเพื่อนที่เดินจากไปพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันฉายซ้ำขึ้นมาในหัวอีกครั้ง "ถ้าพวกเขารู้ว่าการขับไล่ผมในวันนี้ จะกลายเป็นความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของสถาบันอาร์เคเมีย..." เรย์พึมพอนเบาๆ รอยยิ้มที่มุมปากลึกขึ้นกว่าเดิม "พวกเขาคงไม่กล้าเดินหันหลังให้ผมแบบนั้นแน่ครับ" นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มยกขึ้นแตะเบาๆ ไปที่กลางอากาศ ตรงตำแหน่งของปุ่มกดจำลองบนหน้าต่างสีฟ้า "ทำการสุ่มเลยครับ" *ครืนนนนน—!* เสียงก้องกังวานประหลาดดังสะท้อนก้องไปทั่วโสตประสาทของเรย์ ราวกับเสียงเปิดประตูมิติโบราณที่ถูกปิดตายมานานนับพันปี หน้าต่างสีฟ้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสว่างจ้าพุ่งทะลักออกมาจากวงล้อเสี่ยงโชคจนกลืนกินทัศนียภาพรอบตัวให้กลายเป็นสีขาวโพลนในชั่วพริบตาเดียว! หัวใจของเรย์เต้นระรัวเป็นจังหวะแรกในรอบหลายปี อะดรีนาลีนหลั่งไหลไปทั่วร่าง ความตื่นเต้นที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความสุขุมมาตลอดเริ่มปะทุขึ้น และในวินาทีที่แสงสีขาวเริ่มจางลง ข้อความแจ้งเตือนสีทองอร่ามที่มีประกายเพชรรายล้อมก็ปรากฏขึ้นกระแทกตา พร้อมกับกลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แม้แต่ผู้อำนวยการสถาบันก็ยังไม่อาจเทียบเคียงได้! [ยินดีด้วย! ท่านได้รับการสุ่มพบสกิลระดับ SSS-Rank ขั้นสูงสุดในตำนาน...] [ชื่อสกิล: 'หัตถ์บรรพกาลลบล้างสรรพสิ่ง (Primordial Nullification Hand)' — ความสามารถ: สามารถคัดลอก ดัดแปลง หรือทำลายกฎเกณฑ์ของเวทมนตร์ทุกชนิดในจักรวาลได้ตามปรารถนา โดยไม่จำเป็นต้องใช้มานาแม้แต่หยดเดียว] [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการเชื่อมต่อพลังงานภายนอกที่ไม่รู้จักพยายามเจาะเข้ามา... และมีบุคคลที่สามกำลังแอบมองการทดลองนี้จากเงาดำเบื้องหลัง!] เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสจิตอันเย็นเยียบที่แฝงอยู่หลังเสาหินทึบ ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร... มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองความลับของเขาอยู่ตั้งแต่ต้น! .................................................. ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากแรกไปกับเรย์และระบบสุ่มสกิลสุดโกงนี้นะครับ