กับดักความทรงจำ

กลิ่นอับของความชื้นและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกจนชวนคลื่นไส้ รินขยับกรอบแว่นสายตาด้วยนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย เลนส์ใสสะท้อนแสงสีแดงวาบของมานาที่กำลังกระพริบเตือนเป็นจังหวะถี่กระชั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสของระบบลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า เผยให้เห็นตัวเลขมานาคงเหลือที่ลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความตายในคุกใต้ดินรกร้างแห่งนี้ กลับไม่ใช่กับดักกลไกโบราณ หากแต่เป็นภาพหลอนที่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาอย่างช้าๆ "ตั้งสติไว้ ริน... นั่นไม่ใช่ความจริง" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของเซร่าดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล ราวกับถูกกั้นไว้ด้วยกำแพงกระจกหนาเตอะ หญิงสาวในชุดโค้ทสีเทายังคงยืนอยู่เบื้องหลังเขา ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ แต่ในสายตาของนักสืบหนุ่มเวลานี้ แผ่นหลังนั้นกลับเริ่มบิดเบี้ยวและเลือนราง ร่างกายของเซร่าค่อยๆ ถูกกลืนหายไปในกลุ่มควันสีดำสนิทที่ผุดขึ้นมาจากพื้นศิลา เบื้องหน้าของรินในตอนนี้ ไม่ใช่ห้องโถงลับของเมืองลับแลอีกต่อไปแล้ว แต่ภาพตรงหน้ากลับกลายเป็นบ้านไม้หลังเก่าในคืนฝนตกหนักเมื่อสิบปีก่อน—คืนที่เขาต้องสูญเสียครอบครัวไปตลอดกาล เสียงฟ้าผ่าคำรามกึกก้องสะท้อนในโสตประสาท กลิ่นอายความหวาดกลัวเมื่อครั้งยังเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ ไหลทะลักกลับเข้ามาในอกจนหายใจไม่ออก ภาพเงาร่างของมารดาและน้องสาวที่กำลังถูกเปลวเพลิงสีครามกลืนกินปรากฏชัดเจนจนหัวใจแทบหยุดเต้น เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือดังระงมอยู่ในหัว รินทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมขมับ สมองส่วนเหตุและผลถูกความเจ็บปวดในอดีตเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์แบบ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* [คำเตือน: จิตใจของผู้ใช้ได้รับความเสียหายขั้นวิกฤต] [ระบบ ‘เนตรวิเคราะห์’ กำลังทำงานผิดพลาดเนื่องจากความเครียดระดับสูงสุด] แว่นตาอัจฉริยะของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รินหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬไหลโทรมใบหน้า ทว่าในความมืดมิดและภาพมายาที่บีบคั้นหัวใจจนแทบแตกสลาย เขากลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง... รายละเอียดเล็กๆ ที่สมองของฆาตกรผู้สร้างภาพหลอนนี้อาจมองข้ามไป คราบเขม่าควันบนผนังไม้ในภาพหลอน... มีทิศทางสวนทางกับกระแสลมในปัจจุบัน หยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของภาพมารดา... ไม่มีเงาสสะท้อนของแสงไฟจากเปลวเพลิง และที่สำคัญที่สุด... ความรู้สึกเย็นเยียบของพื้นศิลาใต้เข่า ไม่ใช่ความอบอุ่นของเนื้อไม้ในความทรงจำ "นี่คือภาพลวงตา... เป็นแค่โค้ดข้อมูลขยะที่ถูกป้อนเข้ามาเพื่อปิดปากฉัน!" รินกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน เขาฝืนรวบรวมเศษ เสี้ยวของสมาธิทั้งหมดที่มี สั่งการระบบภายในจิตใจด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "[เปิดใช้งานโหมดลบล้างตรรกะพื้นฐาน... ยืนยันคำสั่ง!]" สิ้นเสียงคำรามในใจ เลนส์แว่นขยายส่องประกายแสงสีทองอร่ามตัดผ่านความมืดมิด ทักษะ ‘เนตรวิเคราะห์’ ถูกรีดเร้นพลังจนถึงขีดจำกัด โลกทัศน์รอบตัวพลันหยุดนิ่ง ภาพหลอนของบ้านที่กำลังไฟไหม้สลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีแดงฉาน รินกวาดสายตามองผ่านกลุ่มควันเหล่านั้น จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับเงาดำประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินโบราณ เบื้องหน้าของเขาคือร่างของพยานปากสำคัญ—ชายชราผู้กุมความลับเรื่องรหัสวิญญาณแห่งเมืองลับแล แต่ทว่า ในเวลานี้ ชายชราผู้นั้นกำลังนั่งตัวสั่นเทา ดวงเบิกโพลงอย่างไร้สติ และที่ข้อมือเหี่ยวย่นมีสายเคเบิลสีดำเชื่อมต่อกับอุปกรณ์กระจายคลื่นจิตวิทยาบางอย่าง ซึ่งกำลังส่งกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำกระตุ้นให้เกิดภาพหลอนซ้ำซ้อน มีใครบางคนกำลังใช้เทคโนโลยีผสานเวทมนตร์โบราณ ควบคุมจิตใจของพยานเพื่อไม่ให้เขาเปิดปากพูดความจริง! รินพยุงร่างอันเหนื่อยล้าของตนเองลุกขึ้นยืน แม้เรียวขาจะยังสั่นเทาอยู่บ้าง แต่แววตาหลังกรอบแว่นกลับคมกริบและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเดินตรงเข้าไปหาพยานชรา ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัว "น่าประทับใจจริงๆ นักสืบหนุ่ม... คิดไม่ถึงว่าคุณจะหลุดออกมาจากกับดักความทรงจำนั้นได้ด้วยตัวคนเดียว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในเงาสลัว—ชายปริศนาสวมหน้ากากโลหะครึ่งซีก ผู้ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องทั้งหมด รินหันขวับกลับไปเผชิญหน้า มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามจับอุปกรณ์อเนกประสงค์ที่ข้างเอวอย่างระแวดระวัง เซร่าที่เพิ่งหลุดพ้นจากเขตอาคมมายาก้าวเข้ามาเคียงข้าง แววตาสีอำพันของเธอหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเป้าหมายระดับภัยคุกคาม SSS - ‘ผู้ชำระบัญชีแห่งความทรงจำ’ ปรากฏตัว] [เงื่อนไขพิเศษ: หากไม่สามารถไขปริศนาตัวตนที่แท้จริงของเป้าหมายได้ภายใน 180 วินาที พื้นที่ทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตและผู้เล่นจะสูญเสียความทรงจำถาวร] หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานเด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตา พร้อมกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่ดังขึ้นในหัวใจอย่างกระชั้นชิด... จากใจ, นักสืบแว่นขยาย