ความจริงที่แหลกสลาย

กลิ่นอายคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งตลบอบอวลอยู่ในโพรงจมูก ท่ามกลางความมืดมิดของซากโบราณสถานชั้นใต้ดิน ร่างเงาขนาดมหึมาของ ‘ผู้พิทักษ์แห่งสนธยา’ แผ่รังสีอำมหิตสีแดงฉานจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน "ถอยไป ริน!" เสียงของเซร่าตวาดก้องพร้อมกับแรงลมมหาศาลที่พัดผ่านแผ่นหลังของผม โค้ทสีเทาตัวยาวของอาจารย์สะบัดพลิ้วตามแรงเวทย์บทใหญ่ที่ถูกร่ายขึ้นอย่างฉับพลัน ฝ่ามือเรียวบางของเธอกางออกเบื้องหน้า เกิดเป็นอักขระโบราณสีทองเรืองแสงสะท้อนกับดวงตาสสีเพลิงของอสูรกายยักษ์ ภาพตรงหน้าควรจะเป็นฉากที่อาจารย์และลูกศิษย์ร่วมมือกันฝ่าฟันอันตรายอย่างที่เคยเป็นมาตลอดสิบเอ็ดตอนก่อนหน้านี้ แต่นัยน์ตาของผมภายใต้กรอบแว่นกลับจับจ้องไปที่รายละเอียดอื่น—รายละเอียดที่ ‘เนตรวิเคราะห์’ ของผมไม่เคยพลาดแม้แต่ครั้งเดียว รอยสักรูปงู ouroboros ที่ต้นคอของเซร่า... มันกำลังเรืองแสงสีแดงสอดรับกับพลังของศัตรู หัวใจของผมกระตุกวูบ จังหวะการหายใจสะดุดกึก ตรรกะและหลักฐานทั้งหมดที่เคยเรียงร้อยต่อกันมานับร้อยคดีเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง หากนี่คือเกมกระดานที่ถูกเซ็ตอัพขึ้นมาตั้งแต่แรก ใครกันแน่ที่เป็นผู้เล่น และใครกันแน่ที่เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง? [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติในค่าสถานะความสัมพันธ์] [ระดับความไว้วางใจที่มีต่อเป้าหมาย "เซร่า" ลดลงฮวบฮวบ: 85% ➔ 42%] [คำเตือน: จิตวิญญาณของคุณกำลังสั่นคลอน โปรดรักษาความตั้งมั่นแห่งตรรกะ] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวถี่ระรัวราวกับเสียงกลองศึก รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่าฝืนความเจ็บปวด เพื่อเรียกสติกลับคืนมาท่ามกลางสถานการณ์ที่วิกฤตที่สุด "อาจารย์..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของผู้พิทักษ์แห่งสนธยา "รอยสักนั่น... และพลังเวทย์บทเมื่อครู่ มันไม่ใช่เวทย์โบราณตระกูลลูเมนที่อาจารย์เคยสอนผมเลยนี่ครับ" เซร่าชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที แผ่นหลังที่เคยดูอบอุ่นและเป็นหลักยึดให้ผมมาตลอด เกร็งขึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้หันกลับมามอง แต่ดวงตาคู่คมที่สะท้อนเงาไฟสีแดงกลับฉายแววบางอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน—ความลังเล และความลับที่ถูกปิดตาย "ไม่ใช่เวลามาตั้งคำถาม ริน ตั้งสมาธิ! อสูรตัวนั้นกำลังจะโจมตีรอบสองแล้ว!" เซร่าตะโกนแทรกเสียงคำรามของปีศาจ พร้อมกับซัดลูกบอลพลังงานเวทย์สีครามเข้าใส่ร่างมหึมาของมันจนเกิดแรงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้เศษหินและฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำ แต่ในเสี้ยววินาทีที่แสงจากการระเบิดสว่างวาบขึ้นนั้นเอง ‘เนตรวิเคราะห์’ ของผมทำงานด้วยความเร็วสูงสุดอย่างไร้การควบคุม ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับน้ำ [วิเคราะห์สำเร็จ: แหล่งพลังงานของเซร่า ไม่ได้มาจากมานาธรรมชาติ แต่มาจาก ‘แก่นแท้แห่งความมืด’ ระดับเดียวกับผู้พิทักษ์แห่งสนธยา] [ข้อมูลลับ: เป้าหมายคือผู้กุมกุญแจสำคัญในการเปิดประตูมิติวิญญาณเมื่อ 10 ปีก่อน—คดีเดียวกับการสูญเสียครอบครัวของคุณ] โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ข้อมูลชุดนี้ทำลายทฤษฎีทั้งหมดที่ผมเคยเชื่อมั่นลงจนไม่เหลือชิ้นดี อาจารย์ที่คอยชี้ The way ให้ผมเดิน หญิงสาวผู้เปรียบเสมือนครอบครัวคนสุดท้ายในโลกที่โหดร้ายใบนี้ แท้จริงแล้วคือคนเดียวกันกับเงาสีดำในคืนวันประวัติศาสตร์ที่พรากทุกอย่างไปจากผมอย่างนั้นหรือ? "อาจารย์... โกหกผมมาตลอดเลยอย่างนั้นเหรอครับ?" ผมเค้นเสียงถามออกไปทีละคำ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เซร่าลดมือลงช้าๆ พลังเวทย์สีทองมลายหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่น่ากลัวเข้าปกคลุม เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผม รอยยิ้มจางๆ ที่มักจะปรากฏบนมุมปากยามที่ผมไขคดีได้สำเร็จ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยเย็นชา ราวกับหน้ากากที่เพิ่งถูกกระชากออก "ฉลาดมาก... สมกับที่เป็นนักสืบผู้สืบทอดเนตรวิเคราะห์คนสุดท้าย" เสียงของเซร่าราบเรียบ ไร้ซึ่งความอบอุ่นแบบเดิมโดยสิ้นเชิง "แต่สายเกินไปแล้ว ริน" สิ้นคำพูดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของผมก็ทรุดฮวบลงพร้อมกับวงแหวนเวทย์สีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นเบื้องล่าง ร่างของผมร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของผู้พิทักษ์แห่งสนธยาและเสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานของระบบดังประสานกันก้องกังวานในหู ก่อนที่สติทุกอย่างจะดับวูบลง ท่ามกลางเสียงกระซิบอันคุ้นเคยที่ดังแว่วมาจากเบื้องบน [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจหลักเปลี่ยนสถานะเป็น "ทรยศหรือถูกทรยศ"] [ตรวจพบเจตంటการปลุกพลังขั้นที่ 3: "เนตรแห่งความจริงแท้" กำลังเริ่มต้นกระบวนการบังคับใช้...] [คำเตือนจากระบบ: หากคุณรอดชีวิตไปได้ ความจริงที่คุณจะได้เห็น จะเปลี่ยนโลกใบนี้ไปตลอดกาล...] ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลุ่มหมอกแห่งความลวงนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ