คำเตือนจากความมืด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและฝุ่นละอองเก่าเก็บอบอวลอยู่ในห้องทำงานใต้ดิน แม้ระบบกรองอากาศของสมาคมจะทำงานเต็มกำลัง รินก็ยังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติทางชีวภาพที่ลอยวนอยู่ในบรรยากาศ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำขยับกรอบแว่นโลหะบนดั้งจมูกเล็กน้อย เลนส์ใสสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ข้อมูลตัวเลขและแผนผังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในย่านเมืองลับแลถูกจัดเรียงใหม่อย่างเป็นระบบด้วย ‘เนตรวิเคราะห์’ ทักษะติดตัวที่พัฒนามาถึงเลเวล 48 "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องมันด้วยมือเปล่า ริน" เสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เซร่าก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นหนังสือโบราณ โค้ทสีเทายาวลากพื้นเบาๆ ไหล่บางไหวเล็กน้อยยามที่เธอยกกาแฟดำขึ้นจิบ สายตาคมกริบภายใต้เรือนผมสีเงินยวดยวงจ้องมองไปยังซองจดหมายสีชาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักทอง "ผมรู้ครับอาจารย์... สัมผัสเวทมนตร์ที่เคลือบอยู่รอบซองนี่มันเข้มข้นจนแปล2ภาษาไม่ออกด้วยซ้ำ" รินตอบเสียงนุ่ม สุภาพตามเคย แต่แววตาสีเข้มกลับฉายประกายความระแวดระวังอย่างเต็มเปี่ยม "มันไม่ใช่เวทมนตร์ป้องกันตัวทั่วไป แต่มันคือ ‘รหัสพันธะสัญญาโลหิต’ ที่มักใช้ในกลุ่มสมาคมใต้ดินยุคโบราณ" บนโต๊ะนั้น ปรากฏจดหมายปริศนาที่ไม่มีแสตมป์ ไม่มีตราประทับไปรษณีย์ และไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงตัวอักษรเขียนด้วยหมึกสีแดงเข้มข้นจนเกือบดำสนิท ลายเส้นหวัดๆ แต่ทรงพลังจนแผ่ไอเย็นเยียบออกมาแตะผิวหนัง รินสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิเพื่อเปิดใช้งานระบบวิเคราะห์ขั้นสูง หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที พร้อมเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาท [ตรวจพบสัญญาณชีพจรเวทมนตร์ระดับสูง... กำลังถอดรหัสโครงสร้างข้อความ...] [คำเตือน: ตัวตนของผู้ส่งมีความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เมื่อ 10 ปีก่อน ระดับอันตราย: S] [ค่าประสบการณ์สะสมปัจจุบัน: 84% — คำแนะนำ: หลีกเลี่ยงการเปิดอ่านโดยลำพัง] "ระบบกำลังเตือนผม..." รินพึมพำเบาๆ มือที่สวมถุงมือเอื้อมไปใกล้ซองจดหมายทีละน้อย หัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงในอก ภาพความทรงจำสีเลือดเมื่อสิบปีก่อน—วันที่ครอบครัวของเขาถูกพรากไปอย่างไร้ร่องรอย—ผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ "ปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของฉันเถอะ" เซร่าขยับตัวเข้ามาใกล้ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา เธอยื่นมือเรียวขาวราวกับกระเบื้องเคลือบออกไปเหนתซองจดหมาย นิ้วมือเรียงร้อยอักขระเวทโบราณกลางอากาศ แสงสีทองเรืองรองขึ้นเพื่อสลายเกราะป้องกันเวทมืดที่ห่อหุ้มอยู่ *ฟรึบ!* เสียงคล้ายกระดาษถูกเผาไหม้ด้วยความร้อนสูงดังขึ้นชั่วพริบตา ควันสีเทาจางๆ ลอยขึ้นสู่เพดาน ซองจดหมายถูกเปิดออกโดยปลอดภัย เซร่าใช้คีมโลหะคีบแผ่นกระดาษข้างในออกมาแล้ววางราบลงบนโต๊ะให้รินได้อ่านอย่างชัดเจน รินก้มตัวลงมอง ตัวหนังสือบรรทัดนั้นเขียนด้วยลายมือที่สะอาดสะอ้านอย่างน่าขนลุก แต่มันกลับเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ทำให้ลมหายใจของนักสืบหนุ่มสะดุดกึก *‘ยินดีด้วยกับการเลื่อนระดับนะ... คุณนักสืบตัวน้อย หวังว่าเนตรวิเคราะห์ของคุณจะมองเห็นความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ใต้เมืองลับแลนี้ได้ดีกว่าเมื่อสิบปีก่อนนะ ริน... เด็กน้อยผู้รอดชีวิต’* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ รินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาให้เห็น สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ แต่อุณหภูมิรอบตัวกลับลดฮวบลงจนสัมผัสได้ มือที่ประสานกันอยู่บนตักบีบเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว "เขารู้จักชื่อผม... และรู้เรื่องคดีเมื่อสิบปีก่อนอย่างละเอียด" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ยากจะควบคุม "นี่ไม่ใช่แค่การท้าทายจากฆาตกรทั่วไป แต่มันคือคำประกาศิตจากคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด" "ไม่ใช่แค่คนไข้ทั่วๆ ไปแน่" เซร่าหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง "การที่เขาสามารถเจาะทะลุระบบป้องกันของสมาคมเข้ามาวางจดหมายนี่ได้ โดยที่เซนเซอร์ระดับ S ไม่ส่งเสียงเตือน หมายความว่า... เขาต้องมี ‘สิทธิ์การเข้าถึงระดับผู้ดูแลระบบ’ หรือไม่ก็... เป็นคนในของเราเอง" ก่อนที่รินจะได้วิเคราะห์ต่อ หน้าต่างระบบที่ควรจะเป็นสีแดงแจ้งเตือน กลับกะพริบถี่ๆ กลายสภาพเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยฟอนต์ตัวอักษรสีเลือดที่วิ่งพล่านราวกับมีชีวิต [แจ้งเตือนด่วนจากระบบหลัก: ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่ปลอดภัยชั้นที่ 4] [เป้าหมาย: ห้องนิรภัยเก็บข้อมูลคดีลับแล] [สถานะ: รหัสผ่านถูกปลดล็อกโดย... "ผู้สร้าง"] เซร่าหันขวับไปมองประตูห้องทำงานทันที สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นมาตลอดกลับปรากฏรอยแตกร้าวแห่งความตกใจเป็นครั้งแรก ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ไฟทั่วทั้งตึกสมาคมก็ดับวูบลงพร้อมกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องสลับไปมาสาดเงาร่างของทั้งสองคนให้ทอดยาวน่ากลัว และก่อนที่รินจะทันได้ก้าวเท้าไปที่ประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็หยุดลงตรงหน้าห้องทำงานของเขา เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... ช้าๆ แต่มั่นคงราวกับจังหวะของความตาย *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "เปิดประตูหน่อยสิครับ... คุณนักสืบ ผมมีเรื่องสนุกๆ จะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับครอบครัวของคุณ" เสียงทุ้มต่ำลึกลับดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับไอความมืดมหาศาลที่แผ่พุ่งเข้ามาปกคลุมจนลมหายใจของรินแทบหยุดชะงัก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ! — นักสืบแว่นขยาย