กฎหมายในมือใคร

“รอยร้าวในอาคารที่ไม่มีใครมองเห็น ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริงหรอกนะคะท่านผู้พิพากษา... มันแค่รอเวลาที่โครงสร้างทั้งหมดจะพังทลายลงมาทับหัวคนที่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือความจริงเท่านั้นเอง” รินลดากล่าวประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้ดวงตาของศิรินจะจ้องมองเธอราวกับจะคว้านลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ภายในห้องสอบสวนที่อัดแน่นด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศจนชวนให้ผิวหนังเยือกแข็ง แสงไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนลมหายใจที่ติดขัดของคนใกล้ตาย ศิรินวางแฟ้มเอกสารคดีคดีหนึ่งลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง *ปัง!* กลิ่นอายของความเย็นชาและอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากผู้หญิงที่สวมชุดครุยสีดำสง่างาม แม้ในยามที่เธอไม่ได้อยู่ในศาล ศิรินก็ยังดูเหมือนผู้พิพากษาที่พร้อมจะตัดสินชะตาชีวิตใครสักคนได้ทุกเมื่อ “นามบัตรของคุณ... ที่เปื้อนเลือดแห้งกรังอยู่ในกำมือของศพไร้ใบหน้านั่น คือ ‘ความจริง’ ที่ฉันเห็นค่ะคุณรินลดา” ศิรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด “คุณจะอธิบายโครงสร้างของเหตุผลยังไง ให้ฉันเชื่อว่าการมีชื่อคุณปรากฏอยู่บนหลักฐานชิ้นนั้น คือเรื่องบังเอิญที่สมบูรณ์แบบ?” รินลดายกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แววตาของสถาปนิกสาวดูห่างเหินราวกับมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาเล็กน้อยไปหยิบแก้วน้ำพลาสติกขึ้นมาจิบ ก่อนจะวางมันลงอย่างแช่มช้า “ดิฉันออกแบบตึกให้รองรับแรงกดทับได้มหาศาล แต่มนุษย์กลับเป็นสิ่งที่ออกแบบมาให้แตกสลายได้ง่ายเหลือเกินนะคะ ท่านผู้พิพากษา... นามบัตรใบนั้นอาจจะไม่ได้แปลว่าดิฉันฆ่าคน แต่มันอาจแปลว่าดิฉัน ‘รู้’ ว่าคนผู้นั้นกำลังจะตายต่างหาก” ศิรินโน้มตัวลงมาข้างหน้า ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้รินลดาได้กลิ่นหอมจางๆ ที่ประหลาดอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นเหมือนกระดาษเก่าและฝนแรกของฤดูกาล ศิรินจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “การรู้เห็นโดยไม่แจ้งความ คือความผิดในฐานะพลเมือง และในฐานะคนที่เกี่ยวข้องกับโครงการอสังหาริมทรัพย์ของ ดร.วิชาญ... คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปค่ะ” “ความถูกต้องกับความยุติธรรม มันเป็นคนละเรื่องเดียวกันในโลกของคุณ แต่ในโลกของดิฉัน... เราเรียกมันว่า ‘การเมืองของโครงสร้าง’ ค่ะ” รินลดาตอบโต้ทันควัน ไม่มีการหลบสายตา “ดร.วิชาญไม่ได้สร้างตึกเพื่ออยู่อาศัย เขาออกแบบมันเพื่อซ่อนรอยร้าวของอำนาจ คุณคิดว่าศพที่ไม่มีใบหน้านั่นเป็นเพียงเหยื่อหรือคะ? หรือจริงๆ แล้วเขาคือพิมพ์เขียวฉบับแรกที่ถูกกำจัดทิ้งเพราะดันไปเห็นรอยร้าวนั่นเข้า” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเกือบจะขาดผึง ศิรินขมวดคิ้ว ความทรงจำบางอย่างแวบเข้ามาในหัวของเธอ—ภาพของเศษคอนกรีตที่ร่วงหล่นและความรู้สึกเหมือนจะตกลงไปในความมืดที่ไร้ก้นบึ้ง ศิรินสูดหายใจลึกเพื่อเรียกสติ เธอเป็นคนยึดถือในตัวบทกฎหมาย แต่ความรวนเรในจิตใจที่เธอมักปกปิดไว้กลับสั่นคลอนเพียงเพราะคำพูดของผู้หญิงตรงหน้า “อย่าดึงเรื่องส่วนตัวมาเบี่ยงเบนประเด็นหลักฐาน” ศิรินกระแทกเสียงเบาๆ พยายามรักษาระยะห่าง “ฉันไม่ได้สนใจว่าคุณจะเกลียด ดร.วิชาญ แค่ไหน สิ่งที่ฉันต้องการคือเหตุผลว่าทำไมรอยนิ้วมือคุณถึงอยู่บนนามบัตรใบนั้น และถ้าคุณไม่พูด... ห้องนี้จะไม่ใช่ห้องสอบสวน แต่จะเป็นกรงขังที่คุณจะไม่มีวันได้ออกแบบโครงสร้างใดๆ อีกตลอดชีวิต” รินลดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “ท่านคิดว่าห้องขังมีไว้เพื่อจำกัดเสรีภาพหรือคะ? ผิดแล้วค่ะ... ห้องขังมีไว้เพื่อซ่อนความจริงที่ตึกระฟ้าไม่มีวันพูดออกมา” เธอยื่นมือผ่านโต๊ะไปแตะขอบแฟ้มคดีของศิรินอย่างแผ่วเบา ศิรินชะงัก สายตาจับจ้องที่นิ้วเรียวยาวของสถาปนิกสาว “เปิดหน้าสุดท้ายของสำนวนคดีนั่นดูสิคะ ท่านผู้พิพากษา... แล้วท่านจะเข้าใจว่าทำไมดิฉันถึงยอมให้นามบัตรใบนั้นไปอยู่ในมือของคนตาย” ศิรินลังเลเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตัดสินใจเปิดแฟ้มไปยังหน้าสุดท้าย ภาพถ่ายหลักฐานที่ถูกแนบไว้อีกชิ้นทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดลงทันที มันไม่ใช่รอยนิ้วมือ และไม่ใช่รายชื่อโครงการ แต่มันคือภาพสเก็ตช์ที่ถูกวาดด้วยปากกาสีแดง บนกระดาษแผ่นนั้นคือพิมพ์เขียวของอาคารที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี... อาคารที่เธอนั่งทำงานอยู่ทุกวันในฐานะผู้พิพากษา และตรงใจกลางของอาคารนั้น มีรอยร้าวขนาดใหญ่ที่ถูกวงไว้ด้วยหมึกสีดำสนิท พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า... *‘ศิริน... คุณเองก็เป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างที่กำลังจะพังทลาย ในขณะที่เงาของคุณยังอยู่ตรงนั้น ท่านจะตัดสินความตายของใครได้?’* เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสอบสวน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งที่เป็นจังหวะของสัญญาณเตือนภัย ดร.วิชาญก้าวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มที่อาบยาพิษ เขามองศิรินด้วยสายตาที่ดูแคลน “ขออภัยที่ขัดจังหวะนะครับท่านผู้พิพากษา... แต่ดูเหมือนว่าหลักฐานชิ้นนี้ อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ท่านควรได้รับรู้ในตอนนี้” สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงรักษาระยะห่างจากรอยร้าวในใจเอาไว้ได้นะคะ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดในบทนี้ไปกับสายไหมค่ะ