โครงสร้างแห่งความตาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์ที่ยังเซ็ตตัวไม่สนิท คือสิ่งแรกที่ทักทายรินลดา ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดของชั้นเพנט์เฮาส์บนยอดตึกระฟ้า *‘Aura Horizon’* โครงการแฟลกชิปมูลค่าหมื่นล้านที่เธอใช้เวลาสามปีเต็มในการออกแบบโครงสร้าง ทุกเส้นสายและมุมองศาควรจะจบลงด้วยความสมบูรณ์แบบตามหลักสถาปัตยกรรมชั้นสูง แต่วันนี้ ใจกลางห้องโถงรับแขกที่ควรจะปูด้วยหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลี กลับกลายเป็นจุดรวมสายตาของเจ้าหน้าที่ตำรวจกองพิสูจน์หลักฐานและแสงแฟลชวับวาบที่สาดกระทบกับร่างไร้ลมหายใจ "คุณรินลดา... ทางเราจำเป็นต้องเชิญคุณมาในฐานะสถาปนิกผู้ออกแบบหลักของโครงการนี้ค่ะ" เสียงเรียบสนิทที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเยือกเย็นดังขึ้นจากเบื้องหลัง รินลดาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร—ศิริน ผู้พิพากษาคดีอาญาพิเศษผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฉียบขาดและสายตาที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงก้น Bบึ้งจิตใจมนุษย์ สตรีในชุดสูทสีเข้มเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย ส้นรองเท้ากระทบพื้นคอนกรีตเปลือยเปล่าเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานในความรู้สึกของรินลดาเสียยิ่งกว่าเสียงระเบิด รินลดายังคงยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมทอดมองไปยังร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวสนิท บริเวณฐานเสาคอนกรีตเสริมเหล็กต้นหลัก—เสาต้นที่เธอเคยคำนวณการรับน้ำหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว แต่ทว่า ในเวลานี้ กลับมีรอยร้าวขนาดใหญ่พาดผ่านผิวปูนฉาบ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ คราบสีแดงเข้มที่ซึมออกมาจากรอยต่อนั้น "ฉันออกแบบโครงสร้างเพื่อรองรับน้ำหนัก ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อรองรับศพค่ะ ท่านผู้พิพากษา" รินลดาเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเจือไปด้วยกระแสความเย้ยหยันจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุภาพ ศิรินหยุดยืนเคียงข้างเธอ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้เสียจนรินลดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวอีกฝ่าย—กลิ่นของดอกไวท์ทีที่ให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้านและเย็นเยียบตัดกับบรรยากาศร้อนระอุของสถานที่เกิดเหตุ ศิรินปรายตามองเสาต้นนั้น ก่อนจะเบนสายตามาสบตากับสถาปนิกสาวนิ่งสนิท "ความผิดพลาดระดับมิลลิเมตรในกระดาษ อาจหมายถึงชีวิตของคนในความเป็นจริงนะคะ คุณรินลดา" ศิรินเอ่ยพางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เล็กน้อย "โดยเฉพาะเมื่อเสาต้นนี้... ถูกระบุในผังว่าเป็นจุดอับสายตาจากกล้องวงจรปิดทุกตัวที่คุณเป็นคนเซ็นอนุมัติเองกับมือ" รันลดาหันขวับไปสบตากับผู้พิพากษา คมมีดแห่งอุดมการณ์และการชิงดีชิงเด่นในเชิงวิชาชีพพุ่งเข้าปะทะกันกลางอากาศอย่างไร้เสียง แววตาของศิรินไม่มีความลังเลเจืออยู่เลย มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะพิพากษาโลกทั้งใบด้วยกฎหมายตัวบทเดียว ขณะที่รินลดากลับมองโลกผ่านรอยร้าวของวัตถุ เธอรู้ดีว่าตึกนี้ไม่ได้พังทลายเพราะแรงโน้มถ่วง แต่โครงสร้างกำลังจะพังทลายลงเพราะความโลภของใครบางคนต่างหาก "ถ้าท่านผู้พิพากษาใช้เวลาสังเกตอีกนิด แทนที่จะรีบด่วนสรุปจากมุมมองในเอกสาร ท่านจะเห็นว่ารอยร้าวบนเสานั้นไม่ได้เกิดจากน้ำหนักกดทับของอาคารค่ะ" รินลดาเอ่ยพร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้เสาต้นนั้น เธอหยิบถุงมือยางขึ้นมาสวมแล้วชี้ให้เห็นร่องรอยการกรีดแต่งผิวปูนด้วยเครื่องมือช่าง "นี่คือร่องรอยของการเจาะทำลายโครงสร้างภายหลัง... มีใครบางคนจงใจฝังร่างของเหยื่อไว้ข้างในเสานี้ตั้งแต่ก่อนที่ปูนจะแห้งสนิทด้วยซ้ำ" ศิรินหรี่ตาลงเล็กน้อย ความสนใจของเธอขยับเปลี่ยนจากท่าทีตั้งกำแพงของสถาปนิกสาว ไปสู่รายละเอียดทางกายภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาคมกริบกวาดมองรอยบากบนเนื้อคอนกรีตอย่างพินิจพิจารณา "หมายความว่า... ฆาตกรรายนี้มีความรู้เรื่องโครงสร้างอาคารเป็นอย่างดี?" ศิรินทวนคำ น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนโทนเข้าสู่โหมดวิเคราะห์คดีอย่างเต็มตัว "ไม่ใช่แค่มีความรู้ธรรมดาค่ะ..." รินลดาหันกลับมาสบตาอีกฝ่าย แววตาของเธอไหววูบไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงชื่อหนึ่งขึ้นมาในหัว "แต่เขาต้องเป็นคนที่มีอำนาจมากพอที่จะสั่งให้คนงานหยุดงานก่อสร้างกะทันหันเป็นเวลาสิบสองชั่วโมงเต็มเมื่อเดือนที่แล้ว... ซึ่งคนๆ นั้นก็คือ..." *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของศิรินดังขึ้น ทำลายความเงียบงันลงอย่างกะทันหัน ผู้พิพากษาสาวผละสายตาจากรินลดาเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู ข้อความสั้นๆ บนหน้าจอทำให้กล้ามเนื้อกรามของศิรินเกร็งแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ รินลดาเฝ้ามองปฏิกิริยานั้นอย่างเงียบเชียบ เธอนينรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ฉายชัดผ่านแววตาที่มักจะควบคุมได้ดีเสมอของศิริน "มีปัญหาอะไรหรือคะ หรือว่าคำพิพากษาล่วงหน้าของคุณศิรินกำลังจะถูกรื้อถอน?" รินลดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงนัยยะท้าทาย ศิรินเก็บโทรศัพท์มือถือเข้าที่เดิมอย่างรวดเร็ว เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างที่เหมาะสม ทว่าสายตาที่มองรินลดากลับเปลี่ยนไปจากเดิม—มันมีความซับซ้อน ความระแวง และบางสิ่งที่คล้ายกับความเห็นใจเจือจางอยู่ลึกๆ "เราคงต้องคุยกันยาวกว่านี้ค่ะ คุณรินลดา..." ศิรินเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อผู้ช่วยของเธอด้านนอกส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง "เพราะเมื่อสักครู่นี้... ทางกองพิสูจน์หลักฐานเพิ่งงัดแผ่นปูนชั้นในของเสาต้นนั้นออก และพบหลักฐานชิ้นใหม่ที่ถูกผนึกไว้ข้างใน" รินลดาขมวดคิ้ว "หลักฐานอะไร?" ศิรินยิ้มมุมปากน้อยๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่รู้ว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่หลุมพรางที่ลึกเกินกว่าจะปีนกลับขึ้นมาได้ "นามบัตรของคุณ... ที่ลงชื่อกำกับไว้ในฐานะผู้ออกแบบโครงการนี้ ถูกยัดไว้ในมือของศพที่ไร้ใบหน้าคนนั้นค่ะ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของนักเขียนคนนี้เสมอนะคะ