จุดจบของนางร้ายคือจุดเริ่มต้นของใคร

“เอกสารฉบับนี้... คือหลักฐานการล้มละลายของตระกูลวาเลนเซียอย่างแท้จริงสินะคะ ฝ่าบาท” เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงจัดเลี้ยงโอ่อ่า ประดับด้วยโคมระย้าคริสตัลนับร้อยดวง ไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่ารื่นรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับสร้างความหนาวเยือกไปถึงขั้วกระดูกของเหล่าขุนนางชั้นสูงที่ยืนอัดแน่นกันอยู่โดยรอบ เอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย ยืนอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของสายตานับร้อยคู่ ใบหน้ารูปไข่ที่งดงามราวกับงานศิลปะชั้นยอดประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ดวงตาสีนิลคู่สวยกวาดมองเอกสารในมือด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ราวกับเธือกำลังอ่านเมนูอาหารค่ำ ไม่ใช่ประกาศิตประหารชีวิตตระกูลของตนเอง เจ้าชายอาเธอร์ รัชทายาทหนุ่มรูปงามผู้สวมชุดคลุมกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มปักดิ้นทอง ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาสมเพชและเย็นชา เขารอเวลานี้มานานเกินไปแล้ว ช่วงเวลาที่หมากตัวนี้หมดประโยชน์และควรถูกเขี่ยทิ้งลงหลุมพรางแห่งประวัติศาสตร์ “อย่าได้ใช้คำพูดสามห่าวเช่นนั้นเลย เอเลน่า” เจ้าชายอาเธอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยาม “ตระกูลวาเลนเซียของเธอล่มสลายไปตั้งแต่สามเดือนก่อนตอนที่บิดาของเธอเอาเงินไปละลายกับเหมืองแร่เถื่อนแล้ว ฉันแค่มอบความกรุณาด้วยการประกาศ ‘ถอนหมั้น’ อย่างเป็นทางการ เพื่อไม่ให้มลทินของพวกเธอต้องมาแปดเปื้อนราชวงศ์ต่างหากล่ะ” เสียงกระซิบกระซาบดังระงมไปทั่วห้องโถง บรรดาคุณหญิงและคุณชายจากตระกูลต่างๆ ต่างพากันใช้พัดขนนกบังปากและหัวเราะคิกคัก บ้างก็มองมาที่เอเลน่าด้วยสายตาสมเพชเวทนา บ้างก็สมน้ำหน้า ทุกคนต่างรู้ดีว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา เอเลน่าคือคนที่ยอมก้มหัว ยอมวิ่งเต้น และใช้ทรัพย์สินส่วนตัวก้อนสุดท้ายค้ำจุนราชสำนักและช่วยยกระดับสถานะให้เจ้าชายอาเธอร์ได้ขึ้นมานั่งในตำแหน่งรัชทายาท แต่ในยามที่เธอหมดตัวและไร้ค่า หมาป่าผู้เนรคุณตัวนี้ก็เลือกที่จะถีบหัวส่งเธออย่างไร้เยื่อใย เอเลน่ามิได้ร้องไห้ฟูมฟาย มิได้ทรุดตัวลงไปกราบกรานร้องขอความเมตตาเหมือนนางร้ายในนิยายน้ำเน่าทั่วไป เธอยังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม แผ่นหลังตั้งตรงดั่งต้นสนในฤดูหนาว นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือลูกไม้สีขาวยังคงพลิกหน้ากระดาษสัญญาถอนหมั้นช้าๆ สายตาของเธอคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล ในหัวของเธอตอนนี้... ความทรงจำของชาติภพก่อนกำลังไหลทะลักเข้ามาบรรจบกับชาติปัจจุบันอย่างสมบูรณ์แบบ *อ๋อ... เป็นอย่างนี้นี่เอง* เอเลน่าแย้มยิ้มในใจอย่างเยือกเย็น ในนิยายเรื่องนี้ เธอก็แค่ "นางร้าย" ที่ถูกเขียนบทให้โง่เขลา รักผู้ชายอย่างไร้สติ ยอมทุ่มเททุกอย่างจนตัวตายเพื่อให้พระเอกและนางเอกได้ครองรักกันอย่างมีความสุข แต่ขอโทษทีนะคะ... เอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย คนปัจจุบัน ไม่ใช่ตุ๊กตาไขลานให้ใครมาเหยียบย่ำเพื่อสร้างเส้นทางรักโรแมนติกให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น! “ทรงกรุณามากจริงๆ ค่ะ ฝ่าบาท” เอเลน่าเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าชายอาเธอร์ตรงๆ รอยยิ้มบนเรียวปากสีชาดนั้นงดงามจนน่ากลัว “กรุณาจนดิฉันเกือบจะลืมไปเลยว่า... เงินจำนวนส S-ห้าล้านเหรียญทอง ที่ท่านทรงกู้ยืมจาก ‘ธนาคารดาร์กวูด’ ไปเมื่อปีมะነอก เพื่อใช้เป็นทุนหาเสียงและติดสินบนขุนนางสภาสูงนั้น... ยังไม่ได้ชำระคืนแม้แต่ทองแดงเดียว” สิ้นคำพูดนั้น รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของเจ้าชายอาเธอร์ก็แข็งค้างทันที สีพระพักตร์ของรัชทายาทหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดขาวราวกับกระดาษ ไวเสียยิ่งกว่าการเปลี่ยนสีของกิ้งก่า “เธอกล่าวหาอะไรน่ะ เอเลน่า! นั่นมันเป็นงบประมาณลับของราชสำนัก!” อาเธอร์แผดเสียงขู่คำรามออกมาด้วยความร้อนรน ความเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อถูกจี้เข้าจุดตาย “งบประมาณลับงั้นหรือคะ?” เอเลน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก “เอกสารตราประทับลายมือชื่อของท่าน พร้อมหมายเลขบัญชีลับที่โอนเข้าบัญชีส่วนตัวในต่างประเทศ ดิฉันเก็บสำเนาต้นฉบับเอาไว้ครบถ้วนค่ะ... อ้อ ไม่ต้องห่วงนะคะ ดิฉันไม่ได้เอามาประจานให้ท่านอับอายในงานเลี้ยงวันเกิดของท่านหรอกค่ะ เพราะเกียรติยศของราชวงศ์... มีค่าน้อยกว่าเศษกระดาษในสายตาของเจ้าหนี้ตัวจริงเสียอีก” บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบลงในทันที เหล่าขุนนางที่เคยหัวเราะเยาะต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ทุกคนตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นว่า ผู้หญิงที่พวกเขากำลังดูแคลน ไม่ใช่ลูกไก่ในกำมืออีกต่อไปแล้ว “เธอ... เธอคิดจะทำอะไร เอเลน่า! คิดจะขู่ฉันงั้นเหรอ?” อาเธอร์ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว “ดิฉันไม่ได้ขู่ค่ะ ฝ่าบาท... ดิฉันแค่กำลังจะ ‘ทวงหนี้’” เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอหันไปมองมหาดเล็กที่ยืนถือถาดกำมะหยี่รออยู่ แล้วหยิบปากกาขนนกขึ้นมาจรดลงบนเอกสารถอนหมั้นอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย *จรด... แคว่ก!* เธอกระชากกระดาษแผ่นนั้นขาดออกจากกันเป็นสองท่อนต่อหน้าต่อตาแขกเหรื่อทุกคนในงาน เสียงฉีกกระดาษนั้นดังชัดเจนในความเงียบงัน ราวกับเสียงตัดขาดความสัมพันธ์อันน่ารังเกียจนี้ลงอย่างถาวร “หม่อมฉัน เอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย ขอประกาศถอนหมั้นกับองค์รัชทายาทอาเธอร์ ณ บัดนี้ค่ะ และนับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หนี้สินทั้งหมดที่ท่านเคยกู้ยืมผ่านชื่อของตระกูลวาเลนเซีย จะถูกโอนย้ายความรับผิดชอบกลับไปที่ ‘เจ้าของที่แท้จริง’ อย่างเต็มรูปแบบ... เตรียมตัวรับมือกับการถูกยึดวังหลวงไว้ให้ดีนะคะ ฝ่าบาท” ดวงตาสีนิลของเอเลน่าเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุด เธอย่อกายทำความเคารพตามธรรมเนียมอย่างสง่างามเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินย่างก้าวออกไปจากห้องโถงใหญ่โดยไม่ชายตากลับมามองบุรุษผู้โง่เขลาเบื้องหลังอีกเลย ทันใดนั้นเอง... เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ที่พ่นสัญลักษณ์รูป "มังกรดำคาบเหรียญทอง" อันเป็นตราประจำตระกูลของมหาเศรษฐีผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งค่อนโลก ก็บินแหวกม่านเมฆยามค่ำคืนลงมาจอดสนิทบนลานกว้างหน้าคฤหาสน์ ลมกรรโชกแรงพัดเส้นผมสีทองประกายของเอเลน่าให้ปลิวไสวอย่างงดงาม ประตูห้องโดยสารเปิดออก เผยให้เห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีก นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่เอเลน่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความคลั่งไคล้ และอำนาจอันล้นพ้น “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... ที่รักของผม” เสียงทุ้มต่ำอันทรงเสน่ห์ของ ‘ลูเซียน ดาร์กวูด’ เอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นมือหนาออกมาต้อนรับเธอ “ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยตามที่คุณต้องการแล้ว หุ้นของราชวงศ์ทั้งหมดตอนนี้อยู่ในกำมือของเราแล้วครับ” เอเลน่าแย้มยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ เธอวางมือเรียวลงบนฝ่ามืออุ่นของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอาณาจักร ก่อนที่เธอจะหันกลับไปมองสีหน้าซีดเผือดราวกับศพเดินได้ของเจ้าชายอาเธอร์ที่วิ่งตามออกมาที่ระเบียงด้วยความตื่นตระหนก เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะเป็นครั้งสุดท้าย... ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเจ้าชายหนุ่มพังทลายลงในพริบตา “เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ... ฝ่าบาท” [ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเอวาลินน์ปลายพู่กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!]