บัญชีลับที่ไม่มีใครล่วงรู้

“เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ... ฝ่าบาท” เสียงทุ้มหวานแต่เยือกเย็นจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในห้องโถงจัดเลี้ยงอลังการ เอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย ยืนหยัดอย่างสง่างามภายใต้ชุดราตรีสีดำสนิทปักด้ายเงินระยิบระยับราวกับท้องยามรัติกาล รัศมีแห่งความเย่อหยิ่งทว่าทรงพลังแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนแขกเหรื่อผู้ดีตีนแดงทั้งหลายต่างพากันกลั้นหายใจ บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงดนตรีอันรื่นรมย์ บัดนี้กลับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ เจ้าชายอาเธอร์ หน้าถอดสี รอยยิ้มจอมปลอมที่มักประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด ดวงตาขององค์รัชทายาทเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือหนาที่ถือแก้วไวน์สั่นเทาเล็กน้อยจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอกเปื้อนข้อมือ “เอเลน่า... เธอเล่นบ้าอะไรของเธอ!” เสียงของอาเธอร์ตวาดลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด พยายามกลบเกลื่อนความร้อนรนที่กำลังแผดเผาอก “คิดว่าการแต่งตัวประหลาดแล้วเอาเอกสารปลอมๆ มาปלุกปั่นกลางงานฉลองวันประสูติของฉัน จะทำให้เธอกลับมามีที่ยืนในสังคมชั้นสูงได้งั้นเหรอ? ยามนี้เธอมันก็แค่ผู้หญิงตกอับที่ถูกฉันเขี่ยทิ้งเท่านั้น!” คำพูดดูถูกเหียดหยามนั้นไม่ได้ทำให้ขนตาของเอเลน่าแม้แต่จะกะพริบ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงาม เธอไม่แม้แต่จะชายตากลับไปมองคู่หมั้นผู้โง่เขลาที่กำลังดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว นางก้าวเท้าช้าๆ บนพรมแดง ห่างจากแท่นพิธีเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้ลูเซียน ดาร์กวูด มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งธนาคารกลาง ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนด้วยท่าทีผ่อนคลาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าคมคายที่สะกดสายตาสตรีครึ่งค่อนงาน ลูเซียนยกมือขึ้นเป็นเชิงรับรู้ นิ้วเรียวยาวดีดอากาศเบาๆ ครั้งเดียว ประตูบานคู่ขนาดมหักษ์ทำจากไม้โอークแกะสลักก็ถูกผลักเปิดออกโดยทหารยามในชุดเกราะทองคำของธนาคารกลาง ไม่ใช่ทหารของราชสำนัก! เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ก้าวเข้ามาพร้อมหีบเหล็กกล้าหุ้มทองคำบริสุทธิ์ถึงสามใบ แขกเหรื่อต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจเมื่อเห็นตราประทับประจำพระองค์และตราลับของกระทรวงการคลังปรากฏเด่นชัดอยู่บนหีบเหล็กเหล่านั้น “เอกสารปลอมอย่างนั้นหรือคะ... ฝ่าบาท” เอเลน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างกังวาน ทว่าทรงอำนาจจนสะกดให้ทุกคนต้องเงียบกริบเพื่อฟังนาง “น่าเสียดายนะคะที่กระหม่อม—อภัยค่ะ ฉันหมายถึงดิฉัน ไม่เคยเล่นเกมที่ไม่มีทางชนะ” นางสะบัดมือเบาๆ หีบเหล็กใบล่างสุดถูกเปิดออก กองเอกสารปึกหนาถูกโยนลงบนโต๊ะยาวกลางห้อง เสียงกระดาษกระทบพื้นไม้ดังระรัวท่ามกลางความเงียบ เอเลน่าก้าวเข้าไปหยิบเอกสารแผ่นบนสุดขึ้นมาด้วยท่าทีสบายๆ “บัญชีรายรับ-รายจ่ายของกองคลังหลวง ประจำไตรมาสที่สาม ยอดเงินสูญหายจำนวนสี่แสนเหรียญทอง... ถูกโอนย้ายไปยังบัญชีลับในเครือข่ายการค้าของดยุกมอนเทอร์เรย์ ซึ่งเป็นพระสหายสนิทของพระองค์เอง และแน่นอนว่ามีลายมือชื่อพร้อมตราประทับขององค์รัชทายาทเซ็นอนุมัติด้วยพระองค์เองทุกประการค่ะ” สิ้นคำพูดนั้น อาเธอร์ถึงกับเซถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดราวกับศพไร้วิญญาณ “ไม่จริง! เจ้า... เธอปลอมลายเซ็นของฉัน!” “ปลอมหรือคะ?” เสียงทุ้มต่ำอันทรงเสน่ห์ของลูเซียนดังขึ้นแทรกขึ้นมาทันที เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเอเลน่า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดเย็บชั้นดีแผ่รังสีคุกคามจนขุนนางรอบข้างต้องถอยร่น ลูเซียนควักการ์ดสีดำขลิบทองคำแท้สลักลายเซ็นต์ของธนาคารกลางออกมาควงเล่นในมืออย่างไม่แยแส “ในฐานะประธานธนาคารกลาง ฉันยืนยันได้ครับว่าทุกรายการเดินบัญชีนี้ผ่านระบบเซิร์ฟเวอร์หลักที่มีการเข้ารหัสระดับสูงสุด ไม่มีใครในอาณาจักรนี้ปลอมแปลงมันได้... เว้นแต่เจ้าของบัญชีจะเซ็นอนุมัติด้วยความโลภของตัวเอง” เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นระงมไปทั่วห้องจัดเลี้ยง เหล่าขุนนางที่เคยเลียแข้งเลียขาอาเธอร์ต่างพากันมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง ต่างคนต่างถอยห่างจากองค์รัชทายาทราวกับพระองค์ทรงเป็นโรคติดต่อร้ายแรง อำนาจ บารมี และอนาคตบนบัลลังก์ที่อาเธอร์เคยกำไว้ในมือ กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตาด้วยน้ำมือของผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำอย่างไร้เยื่อใย เอเลน่ามองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ความสงสาร ไร้ความเห็นใจ มีเพียงความสะใจเย็นชาที่ได้รับการชำระล้างจนหมดจด นางก้าวเข้าไปใกล้อาเธอร์ที่ตอนนี้ทรุดตัวลงพิงกับโต๊ะอาหารด้วยความหมดแรง โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆ ให้อาเธอร์ได้ยินกันเพียงสองคน “นี่เป็นเพียงแค่ดอกเบี้ยก้อนแรกเท่านั้นนะคะ อาเธอร์... เตรียมตัวล้มละลาย ทั้งชีวิตและจิตวิญญาณได้เลยค่ะ” อาเธอร์เงยหน้าขึ้นมองเอเลน่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับกำลังมองมัจจุราชในร่างมนุษย์ ร่างกายของเขาชาดิก ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย แต่ทว่า ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงจุดสูงสุด เสียงทุ้มกังวานและทรงอำนาจของราชองครักษ์เอกก็ดังแหวกอากาศเข้ามาจากด้านนอกประตูใหญ่ “สมเด็จพระราชาธิบดีเสด็จ—!” ยังไม่ทันที่ประกาศนั่นจะสิ้นสุดลง แสงไฟในห้องจัดเลี้ยงทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางความตื่นตระหนกของแขกเหรื่อ มีเสียงฝีเท้าปริศนาก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่ทำให้เอเลน่าขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรกในรอบค่ำคืนนี้ แสงสว่างจากคบเพลิงถูกจุดขึ้นอีกครั้งโดยทหารยามหน้าใหม่กลุ่มหนึ่ง และร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... บุคคลที่ควรจะอยู่ในการควบคุมตัวที่ชายแดนทางเหนือ กลับยืนสง่าผ่าเผยอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมายังเอเลน่าโดยเฉพาะ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "เอวาลินน์ปลายพู่กัน" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ