ดินเนอร์วงแตก

เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบวาบสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีเข้มของกรณ์ ไม่ได้ทำให้สถาปนิกหนุ่มผู้เนี๊ยบกริบถอยหลังไปแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม เขากลับก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปขยับเข้าใกล้แผงควบคุมระบบระบายอากาศใต้ดินอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวยาวกดแป้นรหัสผ่านสิบสองหลักด้วยความเร็วสูงราวกับนักเปียโนมืออาชีพ ท่ามกลางเสียงไซเรนที่โหยหวนบาดแก้วหู "อย่าแม้แต่จะคิดทำอะไรบ้าๆ คนเดียว กรณ์!" เสียงทุ้มห้าวที่ตวาดแทรกผ่านเสียงเตือนภัยดังขึ้น พร้อมกับท่อนแขนแข็งแกร่งของธามที่พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางไว้แล้วดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างแรง แรงกระชากนั้นทำให้แผ่นหลังของกรณ์กระแทkเข้ากับอกแกร่งเต็มรัก กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นอายเหงื่อจางๆ จากการลุยงานหนักของวิศวกรหนุ่มลอยเข้าแตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณการป้องกันตัวและความวูบไหวในอกให้ตีรวนขึ้นมาพร้อมกัน "ปล่อยนะ ธาม! นายกำลังขวางทางเดินระบบสำรองของฉัน!" กรณ์สะบัดศอกหมายจะกระแทกสีข้างอีกฝ่าย แต่ธามกลับล็อกเอวเขาไว้แน่นขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนขนลุกเกรียว "ดูหน้าจอมอนิเตอร์บ้าๆ นั่นซะก่อน สถาปนิกผู้ฉลาดล้ำ!" ธามพยักเพยิดหน้าไปยังจอแสดงผลหลักที่ถูกแฮกด้วยสัญลักษณ์รูปเฟืองสีดำสนิท—สัญลักษณ์ของกลุ่มผู้รับเหมาคู่แข่งที่จ้องจะฮุบโปรเจกต์นี้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มตอกเสาเข็ม "พวกมันไม่ได้แค่เจาะระบบระบายอากาศ แต่มันกำลังปล่อยแก๊สพิษเข้ามาทางท่อหลัก ถ้านายสับคัตเอาท์ตอนนี้ นายได้สูดแก๊สสลابไปนอนนับดาวเคียงข้างหนูท่อใต้ดินแน่ๆ" กรณ์กัดริมฝีปากล่างแน่นจนขึ้นสีแดงจัด สมองอันปราดเปรียวประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขายอมรับว่าธามพูดถูก ครึ่งเสี้ยววินาทีนั้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันผ่านเงาสสะท้อนของหน้าจอกระจก ความดื้อรั้นในแววตาสีเข้มของกรณ์ปะทะเข้ากับความดุดันแต่แฝงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในนัยน์ตาคมกริบของธาม เคมีบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นในอากาศรอบตัวจนแทบจะจุดประกายไฟได้ "แล้วนายจะยืนกอดฉันให้หมดอากาศหายใจตายคาอกตรงนี้หรือไง วิศวกรปากจัด" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน แสร้งทำเป็นเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ "ถ้าตายตรงนี้... มีนายกอดไว้ด้วย มันก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่หรอกนะ" ธามกระซิบกระเส่าชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววหยอกล้อแพรพราวตามประสาคนเจ้าเล่ห์ แต่นัยน์ตากลับจริงจังจนน่ากลัว ก่อนที่สถานการณ์ทางอารมณ์จะเตลิดเปิดเปิงไปไกลกว่านั้น ประตูนิรภัยด้านหลังก็ถูกกระแทกเปิดผางด้วยฝีมือของรวิน ผู้จัดการโครงการจอมเจ้าเล่ห์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา พร้อมกับแก้วไวน์ในมือที่กระฉอกจนแทบหมดแก้ว "โอ้โห! นึกว่าหลงยุคมาดูหนังแอคชั่นฮอลลีวูดซะอีกครับคุณผู้ชม!" รวินร้องแซวทันทีที่เห็นสภาพของพระเอกทั้งสองคนกอดเกยกันกลมอยู่หน้าแผงควบคุม "นี่งานเลี้ยงรับรองโปรเจกต์นะเว้ย ไม่ใช่ห้องสูทส่วนตัว! ข้างนอกนั่นแขกเหรื่อเขานั่งรอชิมคาร์เวียร์กันจนเหงือกแห้งหมดแล้ว สรุปว่าตึกนี้จะถล่มลงมาทับหัวเราก่อนได้ดินเนอร์ไหมเนี่ย" ธามยอมคลายอ้อมแขนออกอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ส่วนกรณ์รีบจัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูปเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างแนบเนียนที่สุด "ระบบถูกล็อกโดยรหัสภายนอก รวิน นายไปเอาไอพีแท็บเล็ตมาจากไหนถึงปล่อยให้ระบบหลักโดนเจาะง่ายแบบนี้" กรณ์เปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นสถาปนิกผู้เนี๊ยบกริบ ทอดเสียงดุใส่ผู้จัดการโครงการทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายเมื่อครู่ รวินยักไหล่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "เอ้า! จะไปรู้เหรอครับท่านสถาปนิก ก็ฝั่งวิศวกรโยธาเขาบอกว่าระบบความปลอดภัยแน่นหนาปานป้อมปราการคุกกี้บอยไม่ใช่เหรอไง" "ฉันไม่ได้หมายถึงระบบโครงสร้าง แต่มันคือระบบซอฟต์แวร์ที่นายเป็นคนเซ็นอนุมัติงบซื้อมาต่างหาก!" ธามสวนกลับทันควัน เสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอของวิศวกรหนุ่มทำให้กรณ์อยากจะหยิบประแจเลื่อนฟาดหัวสักทีสองที ครึ่งชั่วโมงต่อมา บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงหรูหราบนชั้นดาดฟ้าของตึกใจกลางเมืองกลับมาดูปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แสงไฟนีออนสลัวและเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ช่วยขับเน้นให้ดินเนอร์ค่ำคืนนี้ดูหรูหราและตึงเครียดในเวลาเดียวกัน โต๊ะอาหารตัวยาวถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต ทว่าบรรยากาศรอบโต๊ะกลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาหลอมเหล็ก แขกผู้ใหญ่จากบริษัทลงทุนและตัวแทนจากฝั่งสถาปนิกกับวิศวกรนั่งแบ่งฝ่ายกันอย่างชัดเจน รวินจงใจจัดที่นั่งให้กรณ์กับธามต้องมานั่งประกบข้างติดกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ยินดีกับความสำเร็จขั้นแรกของโปรเจกต์ 'The Apex' นะครับ ถึงแม้ว่าตอนบ่ายจะมีแมวขโมยแอบเข้ามาป่วนระบบจนเกือบทำเอาวงแตกก็เถอะ" เสียงทุ้มกังวานของ 'ภาคิน' ตัวแทนจากกลุ่มทุนใหญ่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพราย สายตาคมกริบกวาดมองกรณ์และธามสลับกันไปมา "ผมได้ยินมาว่าการร่วมงานกันระหว่างสถาปนิกสายเนี๊ยบกับวิศวกรสายลุยคู่นี้ มีเคมีที่... ร้อนแรงจนน่าตกใจเลยทีเดียว" กรณ์ยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบบังคับรอยยิ้มสุภาพบนใบหน้า "ทางเราทำงานกันอย่างมืออาชีพครับคุณภาคิน เรื่องความเห็นที่ตรงกันบ้างไม่ตรงกันบ้าง ถือเป็นสีสันในการสร้างสรรค์งานศิลปะเชิงโครงสร้างให้สมบูรณ์แบบ" "ศิลปะเหรอ?" ธามแค่นหัวเราะเบาๆ ช้อนตามองคนข้างตัวด้วยแววตากรุ้มกริม มือหนายื่นไปหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาหมุนวนช้าๆ "ผมเรียกว่า 'สงครามประสาท' มากกว่าครับคุณภาคิน... โดยเฉพาะเวลาที่อีกฝ่ายดื้อรั้นจนน่าจับมาตีให้ก้นลายเนี่ย" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะ รวินสำลักน้ำเปล่าจนต้องรีบหยิบผ้าเช็ดปากมาปิดปากแทบไม่ทัน ส่วนกรณ์หันขวับไปมองหน้าวิศวกรปากเสียทันที นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธแกมหมั่นไส้ ถ้าสายตาของสถาปนิกหนุ่มมีฤทธิ์เผาไหม้ได้ ป่านนี้ร่างของธามคงกลายเป็นจุลไปแล้ว "พูดจาให้มันน้อยๆ หน่อยนะครับ วิศวกรธาม ดูเหมือนแอลกอฮอล์จะเริ่มออกฤทธิ์เข้าสมองส่วนหน้าของคุณแล้วกระมัง ถึงได้จำกัดความการทำงานร่วมกันด้วยคำพูดต่ำตมแบบนั้น" กรณ์กระซิบเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มที่ประดับบนริมฝีปากยังคงดูสุภาพเรียบร้อย แต่ปลายนิ้วที่กำก้านแก้วแชมเปญแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีดฟ้องชัดว่าเจ้าตัวกำลังโกรธจัดแค่ไหน ธามโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นไวน์แดงจางๆ เจือกลิ่นกายสะอาดสะอ้านแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด "ต่ำตมตรงไหน... หรือว่าที่พูดไปเมื่อกี้ มันไปโดนใจตรงส่วนไหนของสถาปนิกคนเก่งเข้าล่ะครับ หืม?" หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ ความใกล้ชิดที่มากเกินงามท่ามกลางสายตานับสิบทำให้เขาต้องหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติ "ผมว่าเราควรคุยกันเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องไร้สาระพวกนี้" กรณ์เบือนหน้าหนี แต่ธามกลับใช้ปลายนิ้วมือข้างที่ว่างแตะเบาๆ ที่คางมน บังคับให้ใบหน้าหวานหันกลับมาสบตา "ก็ได้... งั้นเรามาคุยเรื่องงานกัน" ธามลดเสียงลงกระซิบแผ่วเบาริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าขนลุก "คืนนี้หลังงานเลี้ยงเลิก พบกันที่ห้องทำงานชั่วคราวชั้นสิบห้า... มีเอกสารลับเกี่ยวกับช่องโหว่ของระบบที่พวกมันแฮกเมื่อตอนบ่าย รอให้สถาปนิกผู้รักความสมบูรณ์แบบอย่างนายไปตรวจสอบด้วยตัวเอง" กรณ์ชะงัก นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ข้อเสนอของธามดูมีพิรุธ แต่ในขณะเดียวกันมันก็คือเบาะแสสำคัญที่เขาตามหา ก่อนที่กรณ์จะได้ทันตอบคำถามใดๆ จู่ๆ ไฟฟ้าในห้องจัดเลี้ยงทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เสียงกริ๊ดกร๊าดและเสียงฮือฮาของแขกเหรื่อดังเซ็งแซ่ "เกิดอะไรขึ้นอีกวะเนี่ย!" เสียงรวินตะโกนลั่นมาจากอีกฝั่งของโต๊ะ ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีนวลสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ กรณ์รู้สึกได้ถึงแรงดึงกระชากที่ข้อมือ ร่างของเขาถูกฉุดให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้และถูกดันเข้ามุมมืดของเสาต้นใหญ่ริมระเบียงโดยฝีมือของคนข้างกาย ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้ม นัยน์ตาสคมกริบของธามพินิจมองเขาในความมืดด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มือหนาข้างหนึ่งค้ำยันผนังกระจกไว้เพื่อกักตัวสถาปนิกหนุ่มให้อยู่ในอ้อมแขน "อย่าส่งเสียง..." ธามกระซิบชิดริมฝีปาก ปลายจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มเนียนแผ่วเบาจนกรณ์แทบหยุดหายใจ "เพราะดูเหมือนว่า... คนที่ส่งแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาในงานเมื่อตอนบ่าย จะไม่ได้มีแค่พวกแฮกเกอร์ข้างนอกอย่างเดียวซะแล้วล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเดือดระอุครั้งนี้นะครับ