พิมพ์เขียวเดือดกลางไซต์งาน

"ถ้าคุณกรณ์ยังดึงดันจะใช้กระจกเทมเปอร์ความหนาแค่สิบสองมิลลิเมตรตรงคานรับน้ำหนักโซนซี... ผมเกรงว่าตึกนี้คงไม่ได้เปิดให้บริการหรอกครับ แต่มันจะกลายเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความโง่เขลาฝีมือสถาปนิกจบใหม่ที่พาคนอื่นตายยกแคมป์" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักรคำรามกึกก้องของไซต์งานก่อสร้างใจกลางเมือง กรณ์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีรวนขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เขาวางม้วนพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะไม้กระดานหยาบๆ อย่างแรง จนฝุ่นผงปูนซีเมนต์ฟุ้งกระจาย สถาปนิกหนุ่มดีกรีนักเรียนนอกในชุดสูทเข้ารูปที่เปื้อนฝุ่นนิดๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคู่ปรับตัวฉกาจ ดวงตาคมกริบของกรณ์จ้องมองวิศวกรหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ตรงข้าม ธามอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำชุ่มเหงื่อ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนที่สะท้อนกับแสงไฟนีออนสลัวในอาคารที่ยังสร้างไม่เสร็จ เส้นผมหยักศกเปียกชื้นแนบไปกับกรอบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากกวนประสาท สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความยำเกรงต่อดีกรีสถาปนิกผู้กวาดรางวัลมาแล้วทั่วโลกแม้แต่น้อย "อ่านหนังสือพิมพ์บ่อยเกินไปจนสมองกลับหรือเปล่าครับ คุณธาม" กรณ์ย้อนถาม เสียงหวานทุ้มแต่เฉียบคมราคมมีดโกน "ผมคำนวณการรับน้ำหนักและค่าความเค้น (Stress) มาอย่างดีเยี่ยมผ่านโปรแกรมจำลองมาตรฐานสากล กระจกเทมเปอร์สิบสองมิลลิเมตรนี่แหละที่ตอบโจทย์ความบางเบาและหรูหราตามคอนเซปต์ 'Glassbox' ที่เจ้าของโครงการต้องการ ไม่ใช่แท่งปูนหนาเทอะทะสไตล์ยุคหินแบบที่คุณคุ้นเคย" ธามหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะต่ำๆ นั้นเต็มไปด้วยความระอาที่แฝงความท้าทาย วิศวกรหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานชั่วคราว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนกรณ์ต้องเป็นฝ่ายผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และฝุ่นปูนให้ความรู้สึกดิบเถื่อนและอันตรายอย่างประหลาด "โปรแกรมจำลองมันไม่เคยยืนตากแดดตากลมรับแรงลมพายุร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงหน้างานจริงหรอครับ คุณชายสถาปนิก" ธามโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงใกล้ชิดจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน "อย่าเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่บนหอคอยงาช้างแล้วคิดว่าโลกใบนี้มีแต่ความสวยงามสิครับ ถ้ากระจกบานนั้นแตกเพราะแรงลมกระโชกแรงในฤดูฝน เศษกระจกเจ็ดร้อยกิโลกรัมจะร่วงลงมาบดขยี้หัวคนเดินถนนข้างล่าง... คุณจะรับผิดชอบไหวไหม หรือจะเอาใบปริญญาเมืองนอกของคุณไปชดใช้ชีวิตคน?" กรณ์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่รักดี ไม่ใช่เพราะความกลัวคำขู่ของอีกฝ่าย แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่ฉับพลันนี้มันรบกวนสมาธิเขาอย่างร้ายกาจ เขาดันอกแกร่งของธามให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัวด้วยแรงทั้งหมดที่มี แม้จะรู้ว่ามันแทบไม่สะเทือนอีกฝ่ายเลยก็ตาม "ถอยไปครับ อย่ามาล้ำเส้น" กรณ์เชิดหน้าขึ้น สบตากับดวงตาสีนิลกาฬที่พราวระยับด้วยความสนุกสนานอย่างไม่ยอมแพ้ "ผมรู้ดีว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ และถ้าคุณคิดว่าตัวเองเก่งกาจนัก ทำไมไม่ลองหาทางแก้ปัญหาโดยที่ยังรักษาความงามของดีไซน์เอาไว้ล่ะครับ? หรือว่าสมองอันชาญฉลาดของวิศวกรมือหนึ่ง มีปัญญาคิดได้แค่ทุบกระจกทิ้งแล้วเทคานปูนทึบๆ น่าเกลียดลงไปแทน?" ธามหรี่ตาลง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไปแทนที่ด้วยประกายความท้าทายที่ลุกโชนขึ้นมาราวกับเปลวไฟ วิศวกรหนุ่มชอบนักเวลาที่สถาปนิกผู้แสนจะเนี๊ยบและหยิ่งทะนงคนนี้หลุดอาการหัวเสียออกมา "ท้าทายผมเหรอครับ?" ธามเอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมออกไปแตะริมม้วนกระดาษพิมพ์เขียวแล้วกางมันออกให้ราบกับโต๊ะอีกครั้ง ปลายนิ้วกร้านแดดของธามเฉียดผ่านหลังมือของกรณ์ไปนิดเดียว สร้างกระแสไฟแปลบปลาษวิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลังของสถาปนิกหนุ่ม "ได้... ถ้าคุณอยากได้ความบางเบาแบบที่ต้องการ แต่ผมก็ต้องการความปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ เรามาเดิมพันกันไหมล่ะครับ?" "เดิมพันอะไร?" กรณ์ขมวดคิ้วระแวง "คืนนี้ สี่ทุ่มตรง... เรามานั่งกางแบบแปลนแก้ปัญหานี้ด้วยกันที่ห้องทำงานชั่วคราวชั้นสาม" ธามโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของกรณ์ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและจงใจยั่วยuจนขนลุกซู่ "ถ้าผมหาทางออกที่ทำให้คุณยอมรับไม่ได้... คุณต้องเลี้ยงกาแฟผมหนึ่งเดือน แต่ถ้าผมทำได้..." วิศวกรหนุ่มเว้นจังหวะ ปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านแก้มนวลไปหวุดหวิด "...คุณต้องยอมรับฟังคำสั่งผมทุกเรื่องในไซต์นี้ ห้ามเถียง ห้ามขัดใจ ตกลงไหมครับ?" กรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจกับความอุกอาจของคนตรงหน้า เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำท้าทายที่ดูเจ้าเล่ห์เกินกว่าจะรับมือไหว แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังขึ้นจากทางประตูด้านหน้า ขัดจังหวะการปะทะคารมที่กำลังระอุถึงขีดสุดเสียก่อน "โอho! บรรยากาศการทำงานช่างร้อนแรงเข้าขากạนดีเหลือเกินนะครับเนี่ย..." ร่างท้วมในชุดสูทรarmaniราคาแพงของรวิน ผู้จัดการโครงการจอมเจ้าเล่ห์ ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ฉาบอยู่บนใบหน้า สายตาของรวินกวาดมองสำรวจท่าทางที่ยืนชิดใกล้กันจนเกินงามของทั้งคู่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ประกายวิบวับราวกับกำลังสนุกสนานกับการชมละครฉากใหญ่ กรณ์รีบผละถอยหลังออกจากธามทันที จัดเสื้อผ้าให้เข้ารูปอย่างลนลานเล็กน้อยเพื่อรักษามาดผู้ดี ขณะที่ธามเพียงแค่ยืนกอดอก ยักไหล่ให้อย่างไม่สะทกสะทอง "คุณรวิน..." กรณ์ทักขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก "มีธุระอะไรด่วนถึงได้มาเดินตรวจไซต์งานเองดึกดื่นแบบนี้ครับ" รวินเดินเข้ามาใกล้ ปรายตามองแบบพิมพ์เขียวบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของสถาปนิกและวิศวกรหนุ่มที่มีร่องรอยความหงุดหงิดเจือความเร่าร้อนหลงเหลืออยู่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนมุมปากของรวินยิ่งกว้างขึ้นไปอีก "เปล่าหريอกครับ ผมแค่จะมาแจ้งข่าวดี..." รวินเว้นจังหวะ หันไปมองหน้าธามและกรณ์ด้วยสายตาที่มีเลศนัย "พอดีท่านประธานใหญ่เพิ่งโทรมาสั่งการด่วน เมื่อกี้... โปรเจกต์นี้ถูกเร่งกำหนดส่งมอบให้เร็ขึ้นกว่าเดิมสองเดือน นั่นหมายความว่า... พวกคุณสองคนไม่มีเวลามาเถียงกันเรื่องกระจกบานนี้อีกต่อไปแล้วล่ะครับ" กรณ์ชะงัก สีหน้าถอดสีทันที "เร็ขึ้นสองเดือน?! เป็นไปได้ยังไง แบบโครงสร้างยังไม่เคลียร์เลยนะ!" "และที่สำคัญกว่านั้น..." รวินยกมือขึ้นขัดจังหวะด้วยรอยยิ้มระรื่น พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของกรณ์เกือบสะดุดหยุดนิ่ง "...เพื่อความรวดเร็วและป้องกันปัญหาคอขวด ท่านประธานเลยมีคำสั่งเด็ดขาด... ให้คุณกรณ์ ย้ายสำนักงานส่วนตัวมานั่งทำงานร่วมกับคุณธาม ที่ห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปครับ!" ดินแดนแห่งความสงบสุขของสถาปนิกหนุ่มพังทลายลงในพริบตาเดียว กรณ์หันขวับไปมองหน้าธามทันทีด้วยความตกใจสุดขีด และสิ่งที่เขาพบ... คือรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจที่สุดในโลกจากวิศวกรหนุ่มสายเดือดคนนั้น ที่กำลังจ้องมองเขาราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้าสู่กรงทองของตัวเอง โปรดติดตามตอนต่อไปครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมผจญภัยในไซต์งานสุดเดือดนี้นะครับ