รันเวย์นี้ไม่มีที่ให้เรา

"ถ้าคุณคิดว่างานดีไซน์ของผมมันไร้รสนิยมขนาดนั้น ก็เชิญไปใส่ชุดถุงกระดาษเดินบนรันเวย์เถอะครับ ไม่ต้องเสียเวลามานั่งทำหน้าบูดเบี้ยวให้ผมเห็นในห้องประชุมนี้" น้ำเสียงของรินทร์คมกริบพอๆ กับปลายปากกาที่เธอวางกระแทกลงบนโต๊ะประชุมหินอ่อนราคาแพง กลิ่นกาแฟดำที่เธอดื่มไปครึ่งแก้วเริ่มเย็นชืด แต่ความร้อนระอุในบรรยากาศกลับพุ่งสูงจนเกือบจะแตะจุดเดือด สายตาของหญิงสาวจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาราวกับงานประติมากรรมชั้นเลิศของ 'คิรากร' ไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูเหมือนจะดูแคลนคนทั้งโลก แต่มันกลับมีเสน่ห์ร้ายกาจจนน่าโมโห "ชุดถุงกระดาษอาจจะดูดีกว่าชุดที่ตัดเย็บด้วยความมั่นใจล้นเกินจนมองข้ามสรีระคนใส่อย่างคุณนะครับ คุณรินทร์" คิรากรเอ่ยเนิบนาบ เสียงทุ้มต่ำนั้นแฝงไปด้วยอำนาจการกดทับที่ทำให้คนในห้องประชุมอีกสามสี่คนกลั้นหายใจโดยไม่ได้นัดหมาย "ดีไซเนอร์ที่เก่ง ไม่ใช่คนที่ยัดเยียดงานศิลปะของตัวเองลงบนตัวหุ่น แต่คือคนที่รู้ว่า... ร่างกายนี้ควรถูกเชิดชูยังไง" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ใช่ดีไซเนอร์มือใหม่ที่เพิ่งจบจากรั้วมหาวิทยาลัย แต่เธอคือ 'รินทร์' ผู้หญิงที่สร้างอาณาจักรเสื้อผ้าด้วยฝีมือตัวเองล้วนๆ "นั่นคือเหตุผลที่คุณเป็นแค่นายแบบไงครับคิรากร คุณถนัดแค่การสวมใส่มัน แต่ไม่เคยเข้าใจ 'จิตวิญญาณ' ของการออกแบบ" เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ของกันและกัน "ผมไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อวิจารณ์ แต่จ้างมาเพื่อ 'ถ่ายทอด' ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็แจ้งฝ่ายบริหารให้เปลี่ยนตัวคน ผมพร้อมจะหาคนที่เข้าใจงานของผมมากกว่านี้" คิรากรขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องเมื่อเขาก้าวเท้าช้าๆ อ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ ความสูงของเขาทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนถูกกักขังไว้ในวงล้อมของกลิ่นกายสะอาดที่แฝงด้วยความเย็นเยือกบางอย่าง "มั่นใจดีนี่ครับ" เขาก้มลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนจากโหมดทำงานเป็นโทนเสียงต่ำที่สั่นประสาท "แต่ก็น่าเสียดาย ที่ในสัญญาระบุไว้ชัดเจนว่า 'คิรากร' คือคนเดียวที่จะได้สวมชุดคอลเลกชันเปิดตัวของคุณ ถ้าผมไม่เล่น... รันเวย์ของคุณก็เป็นได้แค่ที่ว่างเปล่าที่ไม่มีใครเหลียวแล" "คุณกล้าขู่ผมเหรอ?" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา สายตาของเธอแข็งกร้าว ไม่ยอมแพ้ "ผมแค่กำลังบอกความจริง... ว่าคุณกำลังต้องการผม มากกว่าที่ผมต้องการเงินจากงานนี้" รินทร์รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปตามสันหลัง ความเย่อหยิ่งของคนตรงหน้ามันช่างน่าหมั่นไส้ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า 'ความร้าย' ของเขามันดึงดูดอย่างประหลาด ในวินาทีที่เธอกำลังจะสวนกลับด้วยถ้อยคำที่รุนแรงที่สุดเท่าที่จะคิดออก ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ "คิรากรคะ! มัวทำอะไรอยู่คะ รอนานแล้วนะ" เมษา นางแบบสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงเดินเชิดหน้าเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายคิรากร เธอปรายตามองรินทร์ด้วยสายตาที่ซ่อนความเกลียดชังไว้ไม่มิด ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแขนของคิรากรไว้แน่นเหมือนเป็นเจ้าของ รินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของเมษาทำให้เธอรู้สึกอยากอาเจียน เธอเห็นสายตาของคิรากรที่เปลี่ยนไปทันทีที่เมษาปรากฏตัว มันมีความเฉยเมยและดูเบื่อหน่ายแฝงอยู่ลึกๆ อย่างที่คนนอกอาจจะดูไม่ออก แต่เธอกลับสังเกตเห็นมันได้ชัดเจน "เราคงต้องคุยกันต่อในวันพรุ่งนี้ครับ คิรากร" รินทร์รีบเก็บเอกสารลงแฟ้มด้วยท่าทีนิ่งสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะกำลังพายุหมุน "และหวังว่าพรุ่งนี้ คุณจะจำได้ว่าเรากำลังทำงานร่วมกัน ไม่ใช่สนามเด็กเล่น" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินผ่านทั้งคู่ไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง แต่ก่อนที่มือของเธอจะแตะถึงลูกบิดประตู คิรากรก็เอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "อย่าลืมเตรียมตัวให้พร้อมนะครับคุณรินทร์... เพราะสิ่งที่ผมจะทำกับคุณในวันพรุ่งนี้ มันอาจจะทำให้คุณ 'ลืม' วิธีดีไซน์ไปเลยก็ได้" เสียงฝีเท้าของเขาก้าวตามมาติดๆ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาคว้าขอบประตูไว้เหนือหัวของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนระหว่างบานประตูกับร่างกายของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของรินทร์จนเธอต้องกลั้นหายใจ นี่มันไม่ใช่การทำงานแล้ว... แต่มันคือกการประกาศสงครามที่มีบางอย่างซ่อนอยู่มากกว่านั้น ขอบคุณที่ติดตามบทแรกของเส้นทางสายรันเวย์ที่ร้อนแรงที่สุดในเวลานี้นะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าเกมนี้จะลงเอยอย่างไร โครโนสทริกเกอร์ครับ