จุดจบของนางร้ายคือจุดเริ่มต้นของผม

กระดาษเอกสารสัญญาหย่าและใบประกาศขับไล่ตระกูล ถูกผลักมาตรงหน้าฉันด้วยปลายนิ้วที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตจนน่าหมั่นไส้ "เอลาร่า... เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะใช้ชื่อสกุล 'ไฮเดรนเยีย' อีกต่อไปแล้วนะ" เสียงหวานหยดย้อยที่เคลือบไปด้วยพิษงูของ 'เลดี้วิเวียน' ดังขึ้นท่ามกลางห้องโถงใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยเหล่าญาติผู้ใหญ่และคู่หมั้นหนุ่มรูปงามที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของฉัน แววตาของวิเวียนพยายามซ่อนความสะใจเอาไว้ภายใต้คราบน้ำตาจอมปลอม เธอช่างแสดงเก่งเสียยิ่งกว่านักแสดงรางวัลออสการ์ เสียดายก็แต่... มุกตื้นๆ แบบนี้ ใช้ไม่ได้ผลกับวิญญาณนักพฤกษเวทสาวจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่เพิ่งเข้ามาสิงร่างนี้หรอกค่ะ ฉัน—เอลาร่า วอน ไฮเดรนเยีย กวาดสายตามองเอกสารเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวสวยเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างใจเย็น จังหวะการเคลื่อนไหวที่เคยเย่อหยิ่งและโง่เขลาในความทรงจำเดิม บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความสง่างามเยือกเย็น ชนิดที่ทำให้ท่านพ่อและพี่ชายบุญธรรมที่ยืนกอดอกมองอยู่ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ "ขับไล่หรือคะ?" ฉันเอ่ยทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนวิเวียนสะดุ้งโหยง "ช่างเป็นคำที่ฟังดูใจร้ายจังเลยนะคะ ทั้งที่ความจริงแล้ว... 'สวนพฤกษเวทเขตใต้' ที่พวกท่านกำลังพยายามฮุบไปพร้อมกับสมบัติก้นหีบนั้น เป็นมรดกเลือดที่แม่แท้ๆ ของฉันต่างหากที่เป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ" "บังอาจ!" ท่านพ่อตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "แกมันก็แค่ตัวกาลกิณี! ผลาญเงินตระกูลแถมยังทำลายชื่อเสียงของวิเวียน ไสหัวออกไปจากคฤหาสน์ของฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะให้คนลากตัวแกโยนลงไปในกองขยะ!" บรรยากาศในห้องโถงเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น สายตาทุกคู่มองมาที่ฉันด้วยความสมเพช เวทนา และรอคอยที่จะเห็นฉันคุกเข่าร้องขอชีวิตเหมือนในอดีต แต่เปล่าเลย... ฉันกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับระฆังแก้ว แต่กลับทำให้สันหลังของทุกคนในที่นั้นเย็นวาบอย่างไร้สาเหตุ ในเมื่อพวกเขากล้าขับไล่ฉัน ผู้กุมความลับของ 'เมล็ดพันธุ์พฤกษเวทโบราณ' ที่สาบสูญไปนับร้อยปี งั้นก็เตรียมตัวรับผลกรรมที่จะตามมาได้เลยค่ะ! ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองหน้าทุกคนทีละคนอย่างพิจารณา ก่อนจะหยิบปากกาขนนกขึ้นมาจรดปลายเซ็นลงบนใบหย่าและเอกสารขับไล่ด้วยความรวดเร็วโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย วินาทีที่หมึกสีดำจรดลงบนกระดาษ เสียงระบบแจ้งเตือนปริศนาก็พุ่งตรงเข้ามาในโสตประสาทของฉันทันที *[ระบบบริหารสวนพฤกษเวทระดับตำนาน: ทำการปลดล็อกสมบูรณ์!]* *[ตรวจพบสิทธิ์การถือครองที่ดินเขตใต้: เปลี่ยนชื่อเจ้าของเป็น "เอลาร่า" เรียบร้อยแล้ว]* *[ยอดเงินในบัญชีลับเครือข่ายพฤกษเวท: 999,999,999 เหรียญทอง — พร้อมใช้งาน]* มุมปากของฉันยกยิ้มขึ้นกว้างกว่าเดิม ฉันวางปากกาลงแล้วเงยหน้าสบตากับวิเวียนที่กำลังยิ้มเยาะด้วยความได้ใจ "จำคำวันนี้เอาניתะคะ เลดี้วิเวียน... อีกสามวันข้างหน้า เมื่อสวนพฤกษเวทเขตใต้ของฉันเริ่มผลิบาน หวังว่าพวกท่านจะยังมีหน้ามาเหยียบคฤหาสน์หลังนี้อยู่" พูดจบ ฉันก็หมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องโถงใหญ่แห่งความเน่าเฟะนี้ทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตคู่หมั้นที่ยืนอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ทว่า... ก่อนที่เท้าเรียวจะก้าวพ้นประตูบานใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะไม้เท้าอันทรงอำนาจก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับทหารองครักษ์ในชุดเครื่องแบบหรูหราที่เดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ "ขออภัยที่ขัดจังหวะการเซ็นสัญญาอันแสนอบอุ่นนี้นะครับ..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก เย็นชาแต่ทรงเสน่ห์สะกดทุกสายตา ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป เรือนผมสีเงินยวดยวงและดวงตาสสีนิลที่กวาดมองบรรยากาศภายในห้องด้วยความเหยียดหยามเล็กๆ ท่านดยุกคาลอส... นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอาณาจักร ผู้ที่ใครๆ ก็ต่างเกรงกลัวและไม่เคยมีใครกล้าต่อกร! เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าฉัน สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองใบหย่าในมือฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะมุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเลศนัย ท่ามกลางความตกตะลึงจนกรามค้างของท่านพ่อและวิเวียน ท่านดยุกคาลอสไม่ได้สนใจสายตาดوกตื่นของคนในตระกูลไฮเดรนเยียเลยแม้แต่น้อย เขากลับโค้งศีรษะให้ฉันเล็กน้อยด้วยท่าทางที่ให้เกียรติอย่างยิ่ง ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทฝังเพชรแท้ลวดลายพฤกษเวท ส่งตรงมาให้ฉันถึงมือ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าที่ได้ยินกันแค่สองคน "สวนพฤกษเวทเขตใต้ของคุณ... สนใจจะให้ผมเข้าร่วมลงทุนด้วยสักร้อยล้านเหรียญทองไหมครับ เลดี้เอลาร่า?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูสู่โลกใบใหม่นี้นะคะ ม่านหมอกโรแมนซ์จะพาคุณไปฟินและสะใจด้วยกันยาวๆ เลยค่ะ!