ความเหนื่อยที่กลายเป็นพลัง

กองเอกสารบนโต๊ะทำงานของธามดูเหมือนจะสูงขึ้นอีกสพานหนึ่งในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนหมดMอายอยู่ก้นแก้วกระดาษสะท้อนความเหนื่อยล้าของโปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังจะส่งมอบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หน้าจอคอมพิวเตอร์พรีเซนต์ภาพสามDของโครงสร้างอาคารที่ซับซ้อนจนชวนปวดหัว แต่สิ่งที่รบกวนสมาธิของสถาปนิกหนุ่มผู้สุขุมคนนี้มากกว่าตัวเลขและเส้นกริดตาราง กลับเป็นเสียงถอนหายใจยาวเหยียดจากโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม พิมพ์กำลังนั่งกุมขมับ หน้าผากแทบจะแนบติดกับหน้าจอโน้ตบุ๊กที่มีตาราง Excel ละลานตา เอกสารการตลาดแผนอีเวนต์เปิดตัวโครงการถูกขยำทิ้งลงถังขยะไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ความร่าเริงที่เคยมีประจำตัวราวกับถูกดูดหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงร่างบางๆ ที่นั่งไหล่ห่ออยู่ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวของออฟฟิศยามค่ำคืน "ถ้ายังถอนหายใจอีกสามครั้ง ผมเกรงว่าออกซิเจนในห้องนี้คงหมดก่อนที่แบบแปลนชุดนี้จะอนุมัติแน่นอนครับคุณพิมพ์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ธามไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวยังคงกดคีย์ลัดบนแป้นพิมพ์รัวเร็ว แต่หางตาเหลือบมองร่างบางที่นั่งซึมเป็นสาทร พิมพ์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตค้อนขวับใส่คนปากเสีย แม้ริมฝีปากจะเบะคว่ำด้วยความหมั่นไส้แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ความเหนื่อยล้าในแววตาของเธอมันฟ้องชัดเจนจนน่าใจหาย "คุณธามก็... คนกำลังเครียดจนสมองจะระเบิดอยู่แล้ว ยังมีอารมณ์มาแซวอีกเหรอคะ... เอ๊ย! นะครับ!" พิมพ์เกือบหลุดปากพูดเสียงสูงตามความเคยชิน รีบเปลี่ยนคำลงท้ายแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตานิ่งสนิทที่มองตรงมา ธามหลุดหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ที่นานๆ ครั้งจะได้ยิน ชายหนุ่มยอมละสายตาจากงานตรงหน้า เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงานราคาแพง ก่อนจะหยิบกระป๋องน้ำอัดลมรสชาติโปรดที่เพิ่งกดมาจากตู้หยอดเหรียญเมื่อครู่ โยนข้ามโต๊ะไปให้อย่างแม่นยำ พิมพ์รับไว้ได้ทันอย่างหวุดหวิด เธอขมวดคิ้วมองกระป๋องเย็นเฉียบในมือ "กินซะ น้ำตาลในเลือดคุณน่าจะต่ำจนพาลจะกินหัวผมอยู่แล้ว" ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้มจางๆ "แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนคนอกหักจากพระพิฆเนศได้แล้วครับ งานแก้แผนการตลาดแค่นี้ ไม่นับเป็นการสะเคราะห์ครั้งใหญ่หรอกน่า" "มันไม่ใช่แค่เรื่องแก้งานสิครับคุณธาม..." พิมพ์งัดสรรพนามใหม่มาใช้แก้เก้อ เสียงของเธอเบาลง ความสดใสที่มักจะมีลูกเล่นแพรวพราวหายไปหมด เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มฝืนๆ "พิมพ์แค่รู้สึกว่า... พิมพ์พยายามเต็มที่แล้ว ทำไมผลลัพธ์มันยังวนอยู่ที่เดิมก็ไม่รู้ หรือว่าดวงพิมพ์ช่วงนี้ดาวมฤตยูมันทับลัคนาจริงๆ เหมือนที่หมอดูทักไว้เมื่อเดือนก่อนวะเนี่ย" ประโยคหลังเธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ห้องที่เงียบสงบทำให้ธามได้ยินชัดเจน สถาปนิกหนุ่มถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้เชื่อเรื่องดวงชะตาหรือสายมูเตลูแบบที่หญิงสาวหลงใหล แต่เขารู้จักความรู้สึก "พยายามจนสุดแรงแต่ก็ยังไม่พอ" ดีกว่าใครทั้งหมด มันคือความรู้สึกเดียวกับตอนที่โปรเจกต์แรกในชีวิตของเขาพังไม่เป็นท่าเมื่อหลายปีก่อน ความรู้สึกที่โดนปฏิเสธความตั้งใจอย่างไร้เยื่อใย จนเกือบทำให้เขาโยนดินสอออกแบบทิ้งไปตลอดกาล ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวข้ามอาณาเขตโต๊ะทำงานของตัวเองเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของพิมพ์ ร่างสูงโปรดโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกทอดเงาทาบทับลงมาบังแสงไฟจากหลอดไฟเพดาน พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่โต๊ะทำงานกั้นกลาง "คุณธาม... จะทำอะไรครับ ถอยไปเลยนะ พิมพ์ยังไม่ได้เก็บโต๊ะ เอกสารรกมาก" พิมพ์รีบกวาดกระดาษบนโต๊ะชุลมุนด้วยความทำตัวไม่ถูก เมื่อไหร่ก็ตามที่ผู้ชายคนนี้เข้ามาใกล้ในระยะประชิด สมองเธอมักจะรวนและประมวลผลคำพูดของเขาไม่ค่อยทันทุกที ธามไม่ได้ถอยหนี เขากลับวางมือหนาลงบนขอบโต๊ะของเธอโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบทอดมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด "ผมไม่ได้เรียนมาทางโหราศาสตร์..." น้ำเสียงของธามนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด ความกวนประสาทเมื่อครู่อันตรธานหายไป เหลือเพียงความจริงจังที่แฝงความอบอุ่นไว้อย่างลึกซึ้ง "...แต่ผมเรียนมาทางสถาปัตยกรรม และถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ผมรู้เกี่ยวกับตึกสูงระฟ้า ก็คือ ไม่มีอาคารไหนถูกสร้างเสร็จได้ภายในวันเดียว และไม่มีโครงสร้างไหนแข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักได้ ถ้าฐานรากข้างล่างมันไม่ผ่านการตอกเสาเข็มที่ลึกและเจ็บปวดเสียก่อน" พิมพ์นิ่งงัน เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวเขาผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ "ที่คุณเหนื่อยอยู่ตอนนี้..." ธามเว้นจังหวะ สายตาอ่อนโยนลงวูบหนึ่ง "...ไม่ได้แปลว่าคุณทำไม่ดีครับ พิมพ์เก่งมากแล้ว... เก่งมาโดยตลอด" คำชมที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งอย่างธาม ทำเอาหัวใจที่กำลังเหี่ยวเฉาของพิมพ์พองโตขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกอัดอั้นที่แบกรับไว้คนเดียวตลอดหลายวันพังทลายลงในเสี้ยววินาที ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนเธอต้องรีบกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ม่านน้ำใสที่จู่ๆ ก็เอ่อล้น "คุณ... พูดแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย จู่ๆ ก็มาหยอด... เอ๊ย มาให้กำลังใจ" พิมพ์พยายามกลบเกลื่อนความเขินด้วยการทำเสียงแข็งใส่ แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อถึงใบหูนั้นทรยศเธอจนหมดสิ้น "ก็แค่ไม่อยากเห็นคนแถวนี้ร้องไห้คาโต๊ะทำงานให้ผมปวดหัวเล่นหรอกครับ" ธามยืดตัวกลับขึ้นด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่รอยยิ้มมุมปากที่ระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั่นกลับชัดเจนเสียจนคนมองใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "พักสักสิบนาทีเถอะครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงกาแฟแก้วใหม่ เอาแบบใส่นมเยอะๆ หวานน้อยๆ จะได้มีพลังไปแก้สไลด์ต่อให้เสร็จ" "พูดแล้วนะ ห้ามเบี้ยวด้วย!" พิมพ์รีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกแล้วก็ตาม ธามเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง ทิ้งให้พิมพ์นั่งเอามือกุมแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าว พลางคิดในใจว่า ต่อให้ดาวมฤตยูจะย้ายราศีหรือดวงตกแค่ไหน แต่ถ้ามีสถาปนิกมาดนิ่งคนนี้คอยกวนประสาทอยู่ใกล้ๆ แบบนี้... ...บางที ความเหนื่อยล้าพวกนี้ อาจจะไม่น่ากลัวอย่างที่คิดเลยสักนิด แต่ทว่า... ในจังหวะที่พิมพ์กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความแชทไปอวดจูนเพื่อนรักเรื่องที่ถูกธามปลอบใจ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอก็สว่างวาบขึ้นมาเสียก่อน **ข้อความแจ้งเตือนจากบัญชีโซเชียลนิรนาม:** *"ระวังตัวไว้ให้ดีนะ... คนที่คุณไว้ใจที่สุด อาจจะกำลังขายแบบแปลนโปรเจกต์ของคุณให้บริษัทคู่แข่งในคืนนี้"* พิมพ์ชะงักค้าง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความอบอุ่นเมื่อครู่ถูกความเย็นยะเยือกเข้าเกาะกุมหัวใจในพริบตา เมื่อข้อความถัดมาปรากฏภาพถ่ายลับๆ จากมุมสูงภายในห้องทำงานนี้—ภาพของธามกำลังยืนโน้มตัวลงมาใกล้เธอเมื่อสักครู่นี้ พร้อมกับข้อความปิดท้ายที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *"และสถาปนิกคนนั้น... ก็ไม่ใช่คนที่คุณควรเชื่อใจเลยแม้แต่นิดเดียว"* (โปรดติดตามตอนต่อไป...) --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปด้วยกันกับตัวอักษรเหล่านี้เสมอนะครับ