ศัตรูหัวใจในชุดสูท

“คอนเซปต์งานนี้มันคือศิลปะ ไม่ใช่บทบัญญัติกฎหมายค่ะคุณธาม ถ้าคุณต้องการอะไรที่มันตรงเป๊ะเป็นไม้บรรทัดขนาดนั้น ดิฉันแนะนำให้คุณไปทำโปรเจกต์ผังเมือง แทนที่จะมานั่งเสียเวลากับงานออกแบบหอศิลป์ที่ต้องการจิตวิญญาณแบบนี้” เสียงของรินรดาดังก้องอยู่ในห้องประชุมชั้นบนสุดของตึกระฟ้า มือเรียวสวยเคาะลงบนแผ่นแปลนขนาดใหญ่ด้วยจังหวะที่บ่งบอกถึงความอดทนที่ใกล้จะขาดผึง แววตาของเธอวาวโรจน์จ้องมองชายหนุ่มผู้ครองตำแหน่งหัวหน้าโครงการฝั่งสถาปนิกด้วยความไม่ยินยอม ธามไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยว เขายังคงนั่งอยู่ในเก้าอี้ตัวเดิม ท่าทางเนี้ยบกริบตั้งแต่เนกไทสีน้ำเงินเข้มที่ผูกอย่างสมบูรณ์แบบไปจนถึงดวงตาคู่คมที่มองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาออกมาด้วยความนิ่งเฉยที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในชีวิตของเธอ “จิตวิญญาณที่ไร้รากฐานก็ไม่ต่างอะไรกับบ้านที่พร้อมจะถล่มลงมาเมื่อเจอลมพายุครับ... ขอโทษทีที่ผมลืมไปว่าคุณรินรดาชอบทำอะไรตามสัญชาตญาณจนลืมคำนึงถึงความเป็นไปได้ทางวิศวกรรม” เขาเน้นเสียงต่ำที่แฝงความเหน็บแนมไว้ทุกพยางค์ “ที่นี่คือหอศิลป์ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะขีดเขียนอะไรลงไปก็ได้ตามใจชอบ” “คุณ!” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะประชุม สบตาเขาท้าทาย “ความปลอดภัยคือหน้าที่ของวิศวกร แต่ความงดงามคือหน้าที่ของดีไซน์เนอร์ ถ้าคุณกลัวว่ามันจะถล่มนัก ทำไมไม่ลองหัดยืดหยุ่นดูบ้างล่ะคะ หรือว่าตารางชีวิตของคุณมันถูกล็อกไว้จนสมองไม่มีที่ว่างให้ความคิดสร้างสรรค์เหลืออยู่แล้ว” “ผมเรียกมันว่า ‘ความรับผิดชอบ’ ไม่ใช่ความไร้ความคิด” ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่เหนือกว่าทำให้รินรดาต้องแหงนหน้ามอง แม้เธอจะไม่ชอบใจ แต่ต้องยอมรับว่าความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นไม่ได้มาจากแค่ตำแหน่ง แต่มาจากความมั่นใจที่ดูถูกคนอื่นได้อย่างเลือดเย็น กวินที่นั่งอยู่มุมโต๊ะรีบกระแอมไอพยายามทำตัวให้จางหายไป แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มอย่างคนสนุกที่ได้เห็น ‘แมวพยศ’ ปะทะกับ ‘สิงโตเย็นชา’ เขาแอบพิมพ์ข้อความลงในกลุ่มแชทส่วนตัวกับรินรดาว่า *‘ใจเย็นแม่คุณ ถ้าเขาทนไม่ไหวแล้วจูบปิดปากขึ้นมา นายอย่าหาว่าฉันไม่เตือน’* รินรดาเหลือบไปเห็นข้อความนั้นแล้วแทบอยากจะคว้าแก้วน้ำสาดหน้าเพื่อนรักเสียให้เข็ด แต่สถานการณ์ตรงหน้าดึงสติเธอไว้ก่อน “เอาล่ะค่ะ ในเมื่อเราตกลงกันไม่ได้เรื่อง ‘ความยืดหยุ่น’ ของฉันกับ ‘ความตายตัว’ ของคุณ งั้นเรามาพิสูจน์กันด้วยงานจริงเลยดีไหมคะ” รินรดากอดอก สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธาม “ถ้าโปรเจกต์นี้ออกไปแล้วผู้เข้าชมรู้สึกถึงแรงบันดาลใจมากกว่าการกลัวตึกจะถล่ม... คุณต้องยอมรับความพ่ายแพ้ แล้วยอมทำตามคอนเซปต์ของฉันโดยไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว” ธามขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย มุมปากของเขาหยักยิ้มเป็นรอยยิ้มที่มองไม่ออกว่าคือความเอ็นดูหรือการดูหมิ่น “และถ้ามันออกมาเป็นหายนะ... คุณก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของผมโดยไม่มีข้อแม้” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ จากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่สะอาดและหนักแน่นเหมือนตัวตนของเขานั่นแหละ กลิ่นที่ทำให้คนใจร้อนอย่างเธอรู้สึกสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ร่างสูงใหญ่ก้มลงมาจนใบหน้าเกือบชิดกับใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ “ว่าแต่... จะมั่นใจไปถึงไหนกันครับคุณรินรดา ถ้าพลาดขึ้นมา อย่ามาร้องไห้ขอให้ผมช่วยแก้ตัวเลขในโปรเจกต์ให้ก็แล้วกัน” รินรดากลั้นหายใจ พยายามไม่ขยับตัวถอยหนี เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนได้กลิ่นไอความเย็นชาของเขาชัดเจนขึ้น “คนอย่างฉันไม่เคยพลาด และถ้าจะร้องไห้... ก็ไม่มีวันร้องให้คนอย่างคุณเห็นแน่นอนค่ะ” ทันใดนั้น เสียงประตูห้องประชุมก็เปิดออกพร้อมกับร่างของเลขาสาวที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา “คุณธามคะ! เกิดเรื่องด่วนที่ไซต์งานค่ะ คานรับน้ำหนักโครงสร้างหลักที่เพิ่งติดตั้งไป... มีรอยร้าว!” ความเงียบเข้าปกคลุมทันที ธามละสายตาจากรินรดาหันไปมองพนักงานด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เขารีบก้าวเดินออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองเธอแม้แต่แวบเดียว รินรดายืนนิ่งอยู่กับที่ ใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกสับสน ทั้งความโกรธ ความห่วง และความตื่นเต้นที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก กวินเดินเข้ามาตบบ่าเพื่อนสาวเบาๆ “ดูท่าทางเขาจะไม่ได้แค่ปากเสียนะริน ดูเขารีบจนลืมหยิบสูทไปเลยด้วยซ้ำ” รินรดามองตามร่างสูงที่หายลับไปที่ประตู ก่อนจะก้มลงมองสูทราคาแพงที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ของธาม เธอตัดสินใจคว้ามันขึ้นมาโดยไม่คิดชีวิต “กวิน ไปที่ไซต์งานกับฉัน... วันนี้เราต้องรู้ให้ได้ว่าตาคนนี้ซ่อนความลับอะไรไว้ใต้มาดเนี้ยบๆ นั่นกันแน่!” เธอไม่ได้สังเกตเลยว่า ขณะที่เธอกำลังก้าวออกจากห้องประชุม ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินออกไปได้หยุดยืนรออยู่ที่มุมมืดของทางเดิน สายตาคู่คมนั้นจับจ้องมาที่เธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่ความหงุดหงิด แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่ธามพยายามปิดบังมาตลอด เขายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู กระซิบคำสั่งเสียงต่ำ “เตรียมรถไว้... และไม่ต้องรีบแก้รอยร้าวนั่นจนกว่าผมจะไปถึง... ผมอยากรู้ว่ายัยตัวดีจะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นว่าสิ่งที่เธอพยายามปกป้องกำลังจะพังลงมาจริงๆ” แล้วทุกอย่างก็หยุดนิ่ง... รินรดาเดินเลี้ยวพ้นมุมทางเดินมาหยุดชะงักกึก เมื่อพบว่าคนที่เธอคิดว่ารีบไปที่ไซต์งาน กำลังยืนพิงกำแพงดักหน้าเธออยู่ด้วยท่าทางที่ดูอันตรายและคาดเดาไม่ได้ที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่านักอ่านทุกท่านจะหลงรักในความปากร้ายแต่ใจดีของพระเอกของเราค่ะ!