กฎสามข้อที่น่าหมั่นไส้

"ถอยไปค่ะ คุณธาม ทางเดินนี้กว้างพอให้คนปกติเดินสวนกันได้โดยไม่ต้องใช้ร่างตัวเองมาเป็นที่กั้นถนน" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาของเธอกลับไหวระริกเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เธอไม่ได้ถอยหลัง แต่กลับก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านขวางทางอยู่ตรงมุมอับของอาคารสำนักงาน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ที่ปะปนกับกลิ่นไอแดดจากตัวเขามันชวนให้รู้สึกอึดอัดจนต้องกลั้นหายใจ ธามไม่ได้ขยับตัว เขายังคงยืนกอดอกพิงกำแพง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของเธอราวกับกำลังสแกนหาข้อผิดพลาดในแบบแปลนงานที่เขาไม่เคยพอใจ "ผมไม่ได้กั้นทาง" เขาตอบ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบ "ผมแค่กำลังรอคนที่ชอบทำอะไรตามใจตัวเองจนลืมไปว่าที่นี่คือออฟฟิศ ไม่ใช่สนามเด็กเล่น" "คำพูดของคุณมันก็น่าฟังดีนะคะ ถ้าไม่ติดว่ามันออกจากปากคนที่กำลังทำตัวเหมือนผู้คุมกฎในคุกทหารอยู่" เธอเหยียดยิ้มมุมปาก พยายามซ่อนความประหม่าด้วยการจัดกระเป๋าเอกสารในมือแน่น ธามละมือจากกอดอก ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแฟ้มที่ถืออยู่ เขาขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะพบว่าแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบเสียแล้ว "กฎข้อที่หนึ่ง" เขาพูดพลางยื่นกระดาษแผ่นนั้นมาแปะไว้กับผนังข้างหูเธอ "ห้ามเข้างานสายแม้แต่นาทีเดียว" รินรดาเลิกคิ้วมองตัวเลขที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่มั่นคงบนกระดาษ "นั่นมันเบสิกเกินไปค่ะ มีข้ออื่นที่ปัญญาอ่อนกว่านี้ไหม?" ธามไม่สะทกสะท้าน เขาสบตาเธอตรงๆ "กฎข้อที่สอง ห้ามใช้สัญชาตญาณในการออกแบบ ทุกเส้นต้องมีที่มาที่ไปและผ่านการคำนวณจากผมก่อนทุกครั้ง" "ตลกสิ้นดี" เธอหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ "งานศิลปะมันไม่มีสูตรสำเร็จตายตัวหรอกค่ะ ถ้าคุณอยากได้หุ่นยนต์ไปเขียนแบบ ก็ไปจ้างโปรแกรมเมอร์สิคะ ไม่ใช่มาจ้างดีไซน์เนอร์อย่างฉัน" "แล้วข้อที่สาม..." ธามเว้นจังหวะ เสียงของเขาลดต่ำลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นเหลือน้อยเต็มที "ห้ามนำความสัมพันธ์ส่วนตัวเข้ามาปะปนในงานเด็ดขาด เพราะสำหรับผม... รินรดา คุณคือตัวแปรที่คุมยากที่สุด" คำพูดนั้นทำเอาใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ เธอรู้สึกเหมือนถูกต้อนเข้ามุม ทั้งจากพื้นที่ทางกายภาพและจากถ้อยคำที่คลุมเครือเหล่านั้น รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจคืนมา ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ธามคาดไม่ถึง เธอเอื้อมมือไปดึงกระดาษกฎสามข้อนั้นออกมาจากผนัง แล้วขยำมันเป็นก้อนกลมต่อหน้าต่อตาเขา "กฎของคุณ... ฉันไม่ทำตามค่ะ" เธอเงยหน้าท้าทาย "แล้วถ้าคุณคิดว่าฉันคุมยากนัก ก็ลองพยายามดูสิคะ บางทีการคุมสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ อาจจะเป็นเรื่องสนุกกว่าการนั่งไล่ตรวจแบบแปลนที่น่าเบื่อก็ได้" ธามนิ่งไปชั่วครู่ แววตาของเขาวูบไหวราวกับมีคลื่นอารมณ์บางอย่างซัดผ่าน ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "อยากลองดีนักใช่ไหม?" เสียงของเขาเข้มขึ้น "ได้ งั้นเริ่มตั้งแต่วินาทีนี้... ออกแบบโปรเจกต์ใหม่ให้เสร็จภายในคืนนี้ ถ้าทำไม่ได้ พรุ่งนี้เช้าผมจะให้คุณออกไปยืนถือกระดานโชว์ผลงานหน้าไซต์งานก่อสร้าง" "คุณธาม! คุณมัน..." ยังไม่ทันที่รินรดาจะต่อว่าจนจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมทางเดิน กวินที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางร่าเริงเกินเหตุชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่าน "อ้าว... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่า?" กวินยิ้มกริ่ม สายตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองเจ้านายหนุ่มที่ยืนหน้าขรึมสลับกับเพื่อนสาวที่กำลังหน้าแดงจัด "พอดีผมเอาข้อมูลเรื่องผังโครงสร้างมาให้รินน่ะ เห็นว่ากำลัง 'ปรึกษา' งานกันอยู่ เลยว่าจะเอามาช่วยเสริมทัพซะหน่อย" ธามเหลือบมองกวินด้วยสายตาที่เย็นชากว่าเดิมหลายเท่า ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "งั้นก็เชิญปรึกษากันให้พอ" ธามพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินผ่านไป แต่ก่อนจะลับมุมทางเดิน เขาหยุดลงแล้วพูดขึ้นลอยๆ "จำไว้ด้วยว่า กฎที่ผมตั้ง... ผมไม่ได้เอาไว้ให้คนอื่นทำตาม แต่ผมตั้งไว้เพื่อดูว่าใครจะกล้าแหกมันจนพังไม่เป็นท่าบ้าง" ทันทีที่เขาลับสายตาไป รินรดาก็ทรุดตัวลงพิงผนังด้วยความเหนื่อยอ่อน กวินเดินเข้ามาตบไหล่เธอเบาๆ แล้วยื่นเอกสารให้ "นี่ริน... รู้ตัวไหมว่าเมื่อกี้เธอเพิ่งประกาศสงครามกับคนที่ถืออำนาจเป็นตายของเธออยู่นะ?" กวินหัวเราะเบาๆ ในขณะที่รินรดามองก้อนกระดาษในมือที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเปิดปากพูด เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากธามที่ส่งเข้ามาในแชทกลุ่มงานสั้นๆ *'เปิดประตูหลังไซต์งานนั่นซะ มีของรออยู่... ถ้าไม่อยากให้งานพัง ก็รีบไปจัดการ ก่อนที่คนอื่นจะเห็น'* หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความสงสัย หรือนี่จะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเกมที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมาเพื่อปั่นหัวเธอกันแน่? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ ไวโอเล็ตการ์เด้นจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้แซ่บยิ่งกว่าเดิมค่ะ!