ข้อตกลงหลังคืนนั้น

"ฉันไม่ได้บ้า ถึงขนาดจะเซ็นสัญญาขายวิญญาณให้ปีศาจน้ำแข็งอย่างนายหรอกนะ เธียร" เสียงหอบหายใจกระเส่าปนความหงุดหงิดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสูทหรูระฟ้า กลิ่นอายความเย้ายวนของราตรีกาลที่เพิ่งผ่านพ้นไปยังเจือจางอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าบรรยากาศรอบตัว กลับเป็นแผ่นกระดาษสีขาวที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า พายตวัดสายตามองข้อความตัวอักษรพิมพ์ดีดบนนั้นด้วยความรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังพุ่งพล่านขึ้นไปอัดแน่นอยู่บนใบหน้า ดวงตาคมกริบของคนตรงข้ามมองกลับมาด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ไร้ซึ่งความลังเล ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปรดในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ปลายผมเปียกชื้นเล็กน้อยหยกลงมาเคลือบคลอโครงหน้าคมคายราวกับงานประติมากรรม เธียรไม่ได้ขยับตัวไปไหน เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ วางข้อศอกลงบนพนักพิงก่อนจะประสานปลายนิ้วเข้าด้วยกันอย่างใจเย็น ท่าทีที่สุขุมจนเกินเหตุนั่นแหละที่ทำให้พายอยากจะคว้าหมอนอิงปาใส่หน้าหล่อๆ ของเขาให้รู้แล้วรู้รอด "แต่นายเซ็นมันไปแล้ว... เมื่อสามชั่วโมงก่อน ตอนตีสามครึ่ง" น้ำทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่หลังนวมกำมะหยี่ เธียรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงความกวนประสาทที่ทำเอาพายแทบอยากจะกรีดร้อง พายก้มมองลายมือหวัดๆ ของตัวเองที่ปรากฏอยู่ตรงบรรทัดสุดท้ายของกระดาษแผ่นนั้น ลายมือที่ตวัดตัวอักษรลงไปอย่างคนขาดสติสัมปชัญญะ... ไม่สิ ขาดสติเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และความยั่วยวนบ้าๆ ระหว่างพวกเขาสองคนต่างหาก! ย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อน... งานปาร์ตี้ฉลองโปรเจกต์เดือดของคณะสถาปัตย์ฯ ลากยาวมาถึงห้อง V.I.P. สุดเอ็กซ์คลูซีฟ พายจำได้เลาๆ ว่าตัวเองเมาแอ๋จนแทบครองสติไม่อยู่ และเป้าหมายในการระบายความหมั่นไส้ในคืนนั้นก็ดันเป็น 'เธียร' ประธานบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์รุ่นใหม่ไฟแรง—ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ เยชา และเกลียดความวุ่นวายที่สุดในสามโลก แต่ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานตัวไหนเข้าสิง ทำให้จินเพื่อนสนิทของเขาถึงกับเป่าหูยุยงให้พายกล้าเดินเข้าไปท้าทายเสือสมิงอย่างเธียรกลางวงเหล้า แล้วผลลัพธ์คืออะไรล่ะ? จากการปะทะฝีปากท้าทายกันด้วยอีโก้และความมึนเมา มันดันกลายสภาพเป็นสงครามความใกล้ชิดที่ร้อนรุ่มเกินกว่าจะควบคุม จนกระทั่งลากกันมาจบลงที่ห้องสูทส่วนตัวนี่... และตื่นมาพร้อมกับ 'พันธะบ้าๆ' ที่ระบุไว้ในสัญญาฉบับนี้ *ข้อตกลงระหว่าง นายพชร (พาย) และ นายธนธรณ์ (เธียร):* *ข้อ 1: พายจะต้องมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวเฉพาะกิจในโปรเจกต์รีสอร์ตลับของเธียร เป็นเวลา 3 เดือนเต็ม เพื่อชดใช้ความเสียหายที่เกิดจากการท้าทายเมื่อคืน* *ข้อ 2: ห้ามปฏิเสธคำสั่งใดๆ ของเธียรที่เกี่ยวกับการทำงานและ... ชีวิตส่วนตัวในยามจำเป็น* *ข้อ 3: หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งผิดสัญญา จะต้องยอมรับบทลงโทษตามที่อีกฝ่ายเห็นสมควร* ให้ตายเถอะ! นี่มันสัญญาใช้แรงงานทาสชัดๆ! "นายมันจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!" พายกระแทกเสียงใส่ พร้อมกับดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะยังมีความร้าวระบำจากบทเพลงรักเมื่อคืนหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีมันค้ำคอจนต้องเชิดหน้าสู้ "ฉันเมา ฉันไม่มีสติพอจะทำนิติกรรมใดๆ ทั้งสิ้น สัญญาฉบับนี้เป็นโมฆะ!" "โมฆะเหรอ?" เธียรลุกขึ้นยืนบ้าง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวพายทีละก้าวอย่างคุกคาม ความกดดันจากผู้ชายคนนี้ทำให้พายเผลอถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกใสที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามสาย "เด็กน้อย... นายมีสติครบถ้วนดีตอนที่บอกฉันว่า *'ถ้าแน่จริงก็เขียนเงื่อนไขมาสิ ฉันไม่กลัวนายหรอกคุณประธาน'* จำคำพูดตัวเองไม่ได้แล้วหรือไง หืม?" ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม สัมผัสใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจเจ้ากรรมของพายเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง ปากบอกว่าเกลียด ปากบอกว่าไม่ยอม แต่ร่างกายกลับจดจำสัมผัสเร่าร้อนจากอ้อมกอดเมื่อคืนได้อย่างแม่นยำจนน่าหงุดหงิด "ฉัน... ฉันแค่ประชด!" พายพยายามดันแผงอกแกร่งออกด้วยสองมือ แต่เธียรกลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาคู่คมพินิจพิจารณาใบหน้าเนียนที่กำลังขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหมั่นเขี้ยว "แต่ลายเซ็นบนกระดาษนั่น มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะพาย..." เธียรโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและเปี่ยมด้วยแรงดึงดูดอันตราย "และในเมื่อนายเป็นคนเปิดเกมนี้เอง นายก็ต้องเล่นมันให้จบ..." ประโยคคำรามแผ่วเบาทำเอาพายพูดไม่ออก ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้หาคำพูดคมคายมาโต้กลับเพื่อกู้หน้า เสียงกริ่งหน้าห้องสูทก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศตึงเครียดระคนหวานล้ำนั้นเสียก่อน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เธียรชะงักเล็กน้อย เขายอมปล่อยข้อมือของพายให้เป็นอิสระ แต่สายตายังคงล็อกร่างบางเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน ชายหนุ่มหันไปมองทางประตูห้องด้วยความหงุดหงิดระคนสงสัยว่าใครกันที่บังجาญมาขัดจังหวะสำคัญในยามวิกาลเช่นนี้ พายอาศัยจังหวะที่เธียรเผลอ ก้าวถอยหลังออกมาตั้งหลัก ลมหายใจหอบถี่ด้วยความตื่นเต้นและประหม่า เขากำลังจะเอ่ยปากแซะคู่กรณีสักหน่อย แต่เสียงเคาะประตูกลับดังซ้ำรุนแรงขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนคุ้นหูที่ดังทะลุบานประตูเข้ามา "ไอ้พาย! แกอยู่ในนั้นใช่ไหม! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย ไอ้เธียรมันจับตัวแกไปทำมิดีมิร้ายหรือยังวะ!" น้ำเสียงโวยวายปนร้อนรนของ 'จิน' เพื่อนสนิทตัวดีดังลั่นโถงทางเดิน ทำเอาพายเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่เธียรหันกลับมามองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก—รอยยิ้มที่บอกชัดเจนว่า... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและบทสนทนาเชือดเฉือนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!