ระบบมหาเศรษฐีทำงาน

“ถ้ามึงยังคิดว่าชีวิตของฮันเตอร์แรงก์ F อย่างกูมีค่าแค่เศษเงินที่มึงโปรยทานให้ล่ะก็... คิดใหม่เสียเถอะ มาวิน” เสียงของผมทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก คินกล่าวประโยคนี้ท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยนระดับ D ที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จางหายไปไหน รินที่ยืนอยู่ข้างกายผมในสภาพสะบักสะบอมพยายามจะเอื้อมมือมาคว้าแขนผมไว้ แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกไม่ใช่เพราะความกลัวต่อศัตรู แต่เป็นความตกใจในบรรยากาศที่แผ่ออกมาจากตัวผม—มันไม่ใช่ไอสังหารของคนใกล้ตาย แต่เป็นความมุ่งมั่นที่ทรงพลังจนน่าขนลุก [ติ๊ง! ระบบมหาเศรษฐีทำงานแล้ว...] เสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นในหัวไม่ใช่เสียงเตือนจากนรก แต่มันคือเสียงระฆังแห่งการปฏิวัติชีวิต [ตรวจพบความต้องการยกระดับสถานะทางการเงิน: ยอดเงินเริ่มต้น 10,000,000 เครดิต โอนเข้าสู่บัญชีลับของคุณเรียบร้อยแล้ว] ตัวเลขสิบหลักเด้งขึ้นบนหน้าต่างโปร่งแสงเบื้องหน้าผมเพียงคนเดียวที่มองเห็น รอยยิ้มมุมปากของผมค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ นี่ไม่ใช่เงินที่ได้มาจากการขายวิญญาณ แต่มันคือเบี้ยเลี้ยงก้อนแรกจากระบบที่จะทำให้พวกกิลด์ขยะที่เคยเหยียบย่ำผมต้องกลายเป็นขี้เถ้า “คิน... นายเป็นอะไรไป? เลือดที่หัวนาย...” รินกระซิบเสียงสั่น เธอกำชายเสื้อที่ขาดวิ่นของผมแน่น ผมหันไปมองเธอ สายตาที่เคยหม่นแสงกลับมีความอบอุ่นและเด็ดขาด ผมเอื้อมมือไปลูบผมที่ยุ่งเหยิงของเธอเบาๆ “ริน ต่อไปนี้เราจะไม่ต้องกินเศษอาหารจากถังขยะของกิลด์เวรนั่นอีกแล้ว เชื่อใจผมนะ” "เฮ้! ไอ้สวะคิน! แกพึมพำอะไรกับนังนั่นอยู่คนเดียว!" เสียงตะคอกดังขึ้นจากกลุ่มลูกน้องของมาวินที่เดินเข้ามาล้อมพวกเราไว้ พวกมันหัวเราะเยาะอย่างชะล่าใจ โดยหารู้ไม่ว่าในกระเป๋ากางเกงที่ขาดวิ่นของผม มีสมาร์ทโฟนที่เชื่อมต่อกับแอปพลิเคชันธนาคารระดับสูงส่งสัญญาณเตือนว่ายอดเงินใหม่ได้ถูกอนุมัติเรียบร้อยแล้ว ผมเดินก้าวออกไปเผชิญหน้ากับพวกมันทีละก้าว แต่ละจังหวะที่รองเท้าบูทเปื้อนเลือดกระทบพื้นหิน มันหนักแน่นและมั่นคง ผมไม่ได้เป็นฮันเตอร์แรงก์ F ที่อ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป เพราะในขณะนี้ พลังการวิเคราะห์ระดับ SSS กำลังฉายภาพจุดอ่อนของพวกมันทุกคนออกมาเป็นแสงสีแดงฉานบนร่างกายของพวกมัน—มันคือการชี้เป้าสังหารที่แม่นยำยิ่งกว่าเครื่องจักรสังหารใดๆ "มาวินส่งพวกมึงมาเก็บกวาดงานสินะ?" ผมเอ่ยถามโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า "หุบปาก! ตายซะ!" หนึ่งในลูกน้องกิลด์ชักมีดสั้นออกมาหมายจะแทงเข้าที่หน้าอกผม แต่มันช้า... ช้าเกินไปในสายตาที่มองเห็นทุกอย่างเคลื่อนไหวเป็นสโลว์โมชัน ผมคว้าข้อมือมันไว้ บีบแรงจนกระดูกแตกละเอียดด้วยพลังที่อัปเกรดขึ้นจากระบบ เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังชัดเจนในความเงียบสงัด มันร้องโหยหวนจนพวกที่เหลือต้องชะงัก "สิบวินาที..." ผมพูดขึ้นลอยๆ "ถ้าพวกมึงไม่ไสหัวไปตอนนี้ เงินจำนวน 10 ล้านในบัญชีนี้จะถูกเปลี่ยนเป็นการจ้างวาน 'นักฆ่าแรงก์ S' ให้มาจัดการพวกมึงที่บ้านแทน" คำพูดของผมไม่ใช่การขู่ แต่มันคือการประกาศความเหนือชั้นด้วยอำนาจเงินที่แท้จริง พวกมันต่างมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง เงิน 10 ล้านเครดิตสำหรับฮันเตอร์ระดับกลางถือเป็นเงินก้อนโตมหาศาลที่พวกมันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต และเมื่อเห็นความเยือกเย็นในแววตาของผม พวกมันก็รู้ได้ทันทีว่าผมพูดจริง ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าแอปพลิเคชันธนาคารแล้วโชว์หน้าจอที่มีตัวเลข 10,000,000 ให้พวกมันดู แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับใบหน้าของเหล่าลูกน้องมาวินที่เริ่มเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด “ใครอยากจะเป็นคนแรกที่รับ 'เงินค่าปิดปาก' ก้อนนี้ เพื่อที่จะเอาไปใช้เป็นค่าทำศพตัวเอง?” พวกมันค่อยๆ ถอยกรูดและวิ่งหนีออกไปจากดันเจี้ยนด้วยความตื่นตระหนก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าเกรงขาม รินยืนนิ่งอ้าปากค้าง เธอไม่เข้าใจว่าผมไปเอาเงินจำนวนนั้นมาจากไหนและได้อำนาจนี้มาได้อย่างไร แต่เธอรู้เพียงว่าชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้... ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ทว่า ความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนที่เธอรู้จักดีดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังค่ายพัก พื้นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะก้าวเดินที่เย่อหยิ่ง มาวินก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มแสยะที่ดูแคลน “น่าประทับใจ... ที่แกกล้าขู่ลูกน้องฉันด้วยเงินปลอมๆ แบบนั้น” เขาไม่หยุดแค่นั้น เขาหยิบการ์ดสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์ของธนาคารกลางโลกออกมาโยนเล่นในมือ “แต่รู้ไหมคิน? เงิน 10 ล้านน่ะ... มันแค่ค่าขนมของฉัน ถ้าแกอยากจะสู้กับฉันด้วยเงิน แกต้องมีมากกว่านี้สักร้อยเท่า!” มาวินกดปุ่มบางอย่างบนสมาร์ทโฟนของเขา เพียงไม่กี่วินาที เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวก็ดังระงมอยู่เหนือเพดานดันเจี้ยน ลมแรงมหาศาลพัดผ่านเข้ามาจนฝุ่นตลบอบอวล ผู้นำกิลด์ผู้ทรงอิทธิพลจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองมดปลวก “ฉันไม่ได้มาเพื่อฆ่าแกในตอนนี้ แต่ฉันมาเพื่อจะบอกว่า...” เขาเว้นจังหวะพร้อมกระตุกยิ้ม “พรุ่งนี้เช้า กิลด์ของฉันจะเข้ายึดบ้านพักของแกและริน เพื่อทำเป็นลานจอดรถส่วนตัว เตรียมตัวไร้บ้านได้เลยนะ เจ้าเศษสวะ” เขากำลังจะหันหลังกลับขึ้นเฮลิคอปเตอร์ แต่ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับปลายนิ้วที่กดโอนเงินผ่านระบบด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการมองเห็น [ติ๊ง! การโอนเงินเสร็จสมบูรณ์: ซื้อกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้งหมดของกิลด์มาร์คัส (กิลด์มาวิน) ในราคา 500 ล้านเครดิตเรียบร้อยแล้ว] เสียงข้อความแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในสมาร์ทโฟนของมาวินทำให้เขาชะงักกึก หน้าที่เคยยิ้มเยาะเริ่มซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว ผมเดินเข้าไปหาเขาที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความตระหนก พร้อมกระซิบข้างหูเขาเบาๆ "ขอบคุณสำหรับลานจอดรถนะมาวิน แต่พรุ่งนี้เช้า... แกต่างหากที่ต้องออกไปนอนข้างนอก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของผมและคินต่อไปนะครับ!