จุดตกต่ำของฮันเตอร์ไร้ค่า

“แกมันก็แค่ขยะแรงก์ F ที่คอยเก็บกวาดเศษซากให้พวกเรา อย่าได้ริอ่านทำตัวเป็นฮีโร่ในที่ของฉันเลย คิน” เสียงของมาวินดังกังวานก้องสะท้อนไปมาในดันเจี้ยนระดับ B ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและไอเวทมนตร์มรณะ รองเท้าหนังขัดเงาวับของชายผู้เป็นประธานกิลด์ ‘ราชันย์ทมิฬ’ เหยียบลงบนมือของคินที่พยายามคว้าเศษศิลาเวทเพื่อประทังชีวิต คินกัดฟันแน่น เลือดสดๆ ไหลออกจากมุมปาก ดวงตาของเขาจ้องมองชายที่เขาเคยเรียกว่า ‘พี่ชายร่วมสาบาน’ ด้วยความรู้สึกที่แตกสลายไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความจริงที่ว่าคนตรงหน้าจงใจล่อให้เขาเข้ามาเป็นเหยื่อสังเวยในดันเจี้ยนนี้ “ทำไม... มาวิน เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือ?” คินเค้นเสียงถาม แม้จะรู้ดีว่าคำตอบจะเป็นเช่นไร มาวินหัวเราะร่วน ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “เพื่อน? เพื่อนเขาไม่ยอมให้ ‘มรดก’ ที่พ่อแกทิ้งไว้ถูกฝังไปพร้อมกับแกหรอก อีกอย่าง... ริน ที่เป็นคู่หมั้นของแกน่ะ เธอกำลังจะตกเป็นของฉันในฐานะ ‘ผู้หญิงของผู้นำกิลด์’ ตั้งแต่วินาทีที่แกสิ้นลมหายใจที่นี่” สิ้นคำพูดนั้น มาวินก็ถีบคินเข้าที่ยอดอกอย่างจัง ร่างของฮันเตอร์หนุ่มกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยผลึกคริสตัลแหลมคม ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง คินสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่เริ่มคืบคลานเข้าสู่หัวใจ “ทิ้งมันไว้ที่นี่ อย่าให้มันตายง่ายเกินไป ให้มอนสเตอร์ระดับต่ำรุมทึ้งมันจนกว่าจะขาดใจตายไปเอง” มาวินสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับลูกน้องระดับอีลีททิ้งให้คินนอนหายใจรวยรินอยู่ท่ามกลางความมืดมิด คินมองขึ้นไปบนเพดานถ้ำที่เริ่มสั่นสะเทือน ความมืดเริ่มกลืนกินสติสัมปชัญญะ ภาพใบหน้าของรินที่คอยส่งข้าวกล่องทำเองให้เขาในวันที่เขาไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อขนมปังลอยเข้ามาในความคิด *‘ริน... ผมขอโทษ ผมปกป้องคุณไม่ได้แล้ว’* ในขณะที่สติกำลังจะดับวูบ เสียงจักรกลที่เย็นชาและทรงพลังก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาอย่างชัดเจน ราวกับเสียงระฆังแห่งโชคชะตาที่กำลังสั่นระรัว [ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าเพื่อการมีชีวิตรอด...] [ทำการวิเคราะห์ยีนและเงื่อนไขแห่งชะตากรรม...] [ระบบ 'ฮันเตอร์หมื่นล้าน' ระดับ SSS ได้รับการติดตั้ง...] “ระบบ... งั้นหรือ?” คินพึมพำด้วยลมหายใจที่แผ่วเบา [ปลดล็อกสถานะ ‘ฮันเตอร์ไร้ค่า’ สู่ ‘ผู้มั่งคั่งเหนือฮันเตอร์’] [สิทธิพิเศษเริ่มแรก: ปรับแต่งร่างกายและฟื้นฟูบาดแผลระดับมาสเตอร์] [คำเตือน: กระเป๋าเงินดิจิทัลของคุณจะไม่มีวันว่างเปล่า ตราบใดที่คุณมีลมหายใจ!] แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วบริเวณบาดแผลที่ฉีกขาดและกระดูกที่หักร้าวเริ่มประสานกันอย่างน่าอัศจรรย์ พลังมหาศาลไหลเวียนเข้าสู่เส้นเลือด ราวกับเขามีขุมพลังจากเทพเจ้าสถิตอยู่ภายในร่างกาย คินยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความมั่นคงที่ต่างจากคนเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม เขามองไปทางที่มาวินเพิ่งเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก “มาวิน... แกคิดว่าแกเป็นคนกำหนดเกมนี้งั้นหรือ?” คินแค่นยิ้ม “งั้นมาดูกันว่า ‘เงิน’ กับ ‘อำนาจ’ ที่แกภาคภูมิใจ จะสู้กับ ‘ระบบ’ ของฉันได้อย่างไร” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า [ภารกิจด่วน: ชำระแค้นผู้ทรยศ] [เป้าหมาย: มาวิน และกิลด์ราชันย์ทมิฬ] [รางวัล: แต้มระบบ 1,000,000 และปลดล็อกอาวุธแรงก์ SSS] ในขณะที่คินกำลังจะก้าวเท้าออกจากจุดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนก็ดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง ไม่ใช่มาวิน แต่เป็นชายชุดดำนับสิบคนที่ถือตราสัญลักษณ์ของ ‘ธนาคารข้ามมิติ’ หนึ่งในนั้นก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับยื่นบัตรสีดำสนิทที่มีลวดลายทองคำวาววับให้กับเขา “คุณคินครับ... ยินดีต้อนรับสู่สถานะลูกค้าพิเศษระดับสูงสุดของธนาคารเรา” ชายชุดดำกล่าวด้วยความนอบน้อม “ไม่ว่าคุณต้องการอะไรในโลกนี้ เพียงแค่รูดบัตรใบนี้ ทุกอย่างจะเป็นของคุณในทันทีครับ” คินหยิบบัตรใบนั้นมาพิจารณา ก่อนจะเหลือบมองไปยังทางออกของดันเจี้ยนที่มาวินกำลังฉลองชัยชนะอยู่ “ถ้าฉันรูดบัตรนี้เพื่อซื้อกิลด์ราชันย์ทมิฬทั้งกิลด์... มันต้องใช้เวลาเท่าไหร่?” คินถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุก เจ้าหน้าที่ธนาคารยิ้มกว้าง “เพียงแค่หนึ่งวินาทีครับท่าน... เพราะตอนนี้ทุกสินทรัพย์ของกิลด์นั้น ได้ถูกโอนเข้าสู่บัญชีของคุณเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เสี้ยววินาทีที่คุณจับบัตรใบนี้” คินแสยะยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของมาวินที่อยู่อีกฝั่งของดันเจี้ยนดังขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง *‘เกิดอะไรขึ้น... ทำไมหุ้นกิลด์ถึงดิ่งลงเหว? และทำไมระบบบัญชีหลักถึงแจ้งว่า... เจ้าของกิลด์ได้เปลี่ยนมือแล้ว?’* คินก้าวเท้าเดินออกไปจากความมืดมิด เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังกังวานราวกับเสียงกลองศึกที่ประกาศการล่มสลายของราชาจอมปลอม! ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของตำนานนี้นะครับ... แล้วพบกันตอนหน้าครับ!