พลังที่ควบคุมไม่ได้

"อย่าขยับ... โซล ฟังฉันนะ ตั้งสติ!" เสียงของเซเรสขาดห้วงและสั่นพร่าท่ามกลางเสียงอื้ออึงของมวลอากาศที่บิดเบี้ยว เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ทฤษฎีเวทมนตร์ทุกเล่มที่เธอเคยอ่านมาในหอสมุดหลวงกำลังถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตา ในสนามประลองกลางแจ้งที่ควรจะถูกปกป้องด้วยบาตรพลังระดับสูง กลับกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่กำลังมอดไหม้ โซลยืนอยู่ใจกลางความว่างเปล่า เรือนผมสีเงินยวงของเขาลู่ไปตามแรงดันเวทมนตร์มหาศาลที่แผ่ออกมาเป็นระลอกคลื่น ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยใสซื่อบัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉานดุจโลหิตที่ถูกเจือด้วยความว่างเปล่า เขากำลังหอบหายใจรุนแรง ทุกครั้งที่เขาขยับมือ บรรยากาศรอบตัวจะร้าวรานเหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก "เซเรส... ออกไป..." เสียงของเขาแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงจากขุมนรกที่ก้องอยู่ในหัวของเธอ "พลังนี้... มันไม่ใช่ของฉัน... มันกำลังจะฉีกทุกอย่าง..." "นั่นเพราะนายกำลังกลัวมันต่างหาก!" เซเรสตะโกนกลับพลางขยับเท้าถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่ในมือเธอยังคงกำผลึกศิลาเวทที่คำนวณสมการยับยั้งไว้อย่างแน่นหนา ความเย็นเยียบจากผลึกซึมผ่านฝ่ามือไปถึงหัวใจ "ตรรกะบอกว่าพลังต้องมีที่มา! ถ้านายคุมมันไม่ได้ เราก็แค่ต้องสร้างตัวหารร่วมที่ทำลายแรงดันนี้ทิ้งซะ!" แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของนักวิชาการสาวจะส่งไปไม่ถึง โซลเงยหน้าขึ้นกรีดร้องเสียงแหลมสูง พลังงานสีดำสนิทพวยพุ่งออกจากร่างของเขาเหมือนเสาเพลิงที่ทะลุขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ โดมป้องกันของสนามประลองที่เคยแข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียนเริ่มแตกร้าว เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าต่อเนื่องกันนับสิบครั้ง เศษหินและอิฐที่พื้นสนามถูกยกขึ้นลอยคว้างกลางอากาศ ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองฝุ่นทันทีที่สัมผัสกับไอเวทย์ของเขา เซเรสกัดฟันแน่น เธอไม่ได้กลัวตาย แต่เธอกลัวการที่ 'ข้อมูล' ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ—คนที่เธอพยายามไขความลับมาตลอด—กำลังจะแตกสลายไปต่อหน้า "อย่าให้มันควบคุมนาย!" เธอตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปในรัศมีอันตราย ไม่สนใจคำเตือนจากระบบสมองกลที่แจ้งเตือนเสียงดังระงมในหัวถึงค่าความเสียหายที่พุ่งสูงขึ้น *คำเตือน: อัตราการดูดกลืนมานาของเป้าหมายเกินขีดจำกัดมนุษย์ 98%* เซเรสเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของโซล ผิวสัมผัสของเขาเย็นเฉียบจนเธอนึกว่ากำลังจับน้ำแข็งขั้วโลก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจที่สุด เมื่อสัมผัสถึงตัวเขา ภาพหลอนที่ไม่ใช่ความทรงจำของเธอก็พรั่งพรูเข้ามา... ภาพของวิหารสีขาวที่ล่มสลาย และเสียงกระซิบจากพระเจ้าที่ไร้ตัวตน "จำกัดเขตแดน... ปิดกั้นอัตราการไหลเวียน!" เธอตะโกนสูตรคำนวณสุดท้ายออกไป พลังเวทย์สายตรรกะในร่างถูกรีดออกมาจนหมดสิ้นจนปลายนิ้วเธอเริ่มกลายเป็นสีซีด แต่ทว่า... โซลกลับคว้าข้อมือเธอกลับ แรงบีบนั้นรุนแรงราวกับคีมเหล็ก ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีเริ่มเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า "เซเรส... เจ้ามองไม่เห็นหรือไง?" เสียงของเขาไม่ได้เปลี่ยนไป แต่น้ำเสียงนั้นกลับเย็นชาจนถึงขั้วหัวใจ "สิ่งที่พวกเขาสร้างฉันขึ้นมา... ไม่ใช่เพื่อให้เป็นมนุษย์... แต่เพื่อให้เป็น 'จุดจบ' ของพวกเขาทั้งหมด" ทันใดนั้น แรงระเบิดมหาศาลก็ปะทุขึ้นจากจุดที่พวกเขาสัมผัสกัน สนามประลองทั้งสนามพังครืนลงมาเป็นหลุมขนาดใหญ่ พื้นดินยุบตัวลงไปลึกหลายสิบเมตร ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของอาคารเรียนที่อยู่ใกล้ที่สุด ในความเงียบงันชั่วขณะที่ตามมาหลังจากการพังทลาย เซเรสพยายามยันตัวขึ้นจากพื้น เศษซากปรักหักพังบาดแขนเธอจนเลือดไหลซิบ เธอหันไปมองจุดที่โซลเคยยืนอยู่ แต่ทว่า... ตรงนั้นกลับว่างเปล่า ท่ามกลางเศษหินที่ยังคงสั่นไหว หน้าจอโปร่งแสงสีแดงฉานของระบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงแจ้งเตือนของมันไม่ได้ฟังดูเหมือนเครื่องจักร แต่มันฟังดูเหมือนเสียงหัวเราะของใครบางคนที่ยืนมองดูเหตุการณ์นี้อยู่จากที่ไกลแสนไกล [ภารกิจลับ: 'เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของทูตสวรรค์' เสร็จสมบูรณ์] [สถานะเป้าหมาย: หลุดจากการควบคุม] [ข้อความจากผู้ดูแลระบบ: เชิญพบกับผู้ที่รอคอยคุณอยู่ ณ หอคอยนาฬิกาดาราที่ถูกลืม... ก่อนที่โลกใบนี้จะรีเซ็ต] เซเรสชะงักค้าง ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความตระหนก เมื่อเงาสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากฝุ่นควันตรงหน้า รูปร่างของมันบิดเบี้ยวและใหญ่โตผิดมนุษย์ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... มันมีรูปร่างคล้ายโซล แต่มีปีกสีดำสนิทที่แผ่ออกมาถึงหกปีก นั่นไม่ใช่โซลคนเดิมที่เธอรู้จัก... แต่นั่นคืออาวุธที่อันตรายที่สุดที่เคยถูกกักขังไว้ในนามของ 'เด็กหนุ่มผู้ไร้ความทรงจำ' แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ — แอสทริดธาตุมนต์