ปริศนาของวิหารร้าง

“วิ่งสิคะ! ยืนเป็นรูปปั้นหินให้เขาเอาดาบเสียบพุงทำไมล่ะคะคุณอัศวิน!” เซนตะโกนลั่นพลางดีดตัวขึ้นจากพื้นดินที่กำลังสั่นสะเทือน ความมืดมิดรอบข้างไม่ได้ทำให้พรีสต์สายป่วนอย่างเขารู้สึกหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เขากลับแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว กระโดดหลบคมดาบที่วาดผ่านอากาศเฉียดปลายจมูกไปเพียงมิลลิเมตร คีย์ที่เพิ่งได้สติรีบยกโล่ขนาดใหญ่ขึ้นกำบังตามสัญชาตญาณ เสียงเหล็กปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วโถงวิหารร้าง ลูเซียนในร่างจำแลงที่ถูกความมืดเข้าครอบงำกำลังพุ่งตัวเข้าใส่พวกเขาด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติราวกับสัตว์ป่า “เซน! นายบอกว่านี่คือ ‘ของจริง’ แต่เรากำลังจะตายกันหมดแล้วนะเว้ย!” คีย์คำรามลั่น แรงปะทะจากการโจมตีของลูเซียนทำให้เท้าของเขาครูดไปกับพื้นหินจนเกิดรอยลึก “ตายที่ไหนกันล่ะคะ นี่น่ะคือ ‘การแสดงรอบปฐมทัศน์’ ของบัฟใหม่ที่ฉันเพิ่งคิดได้ต่างหากล่ะ!” เซนสะบัดคทาสีขาวมุกในมือละอองแสงสีชมพูฟุ้งกระจายออกมาเหมือนผงกากเพชร แต่มันไม่ได้ดูศักดิ์สิทธิ์เลยสักนิด เพราะเขากลับพึมพำคาถาด้วยจังหวะที่คล้ายกับเพลงกล่อมเด็กที่เพี้ยนๆ “บัฟมหัศจรรย์… พลังแห่งความกาว จงสถิต ณ บัดดล… สกิล: วิ่งหนีผีหลอก!” ทันทีที่แสงนั้นกระทบตัวคีย์ อัศวินหนุ่มก็รู้สึกเหมือนมีสปริงติดอยู่ที่เท้า ความกลัวในใจถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดๆ ที่อยากจะกระโดดโลดเต้นไปพร้อมกับร้องเพลงเสียงหลง “นี่มันบัฟบ้าอะไรกัน! ทำไมฉันถึงรู้สึกอยากเต้นแทงโก้ในขณะที่กำลังโดนบอสไล่ฆ่าล่ะ!” คีย์สบถออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ก็มันลดดาเมจด้วยการเปลี่ยนสถานะการเคลื่อนที่ให้เป็นการ ‘เต้น’ ไงคะ! บอสจะงงจนเล็งเป้าไม่ถูก เชื่อใจกันหน่อยสิคุณแทงค์ขา!” เซนตะโกนตอบพร้อมกับวิ่งฉีกตัวไปทางแท่นหินใจกลางวิหาร เขาไม่ได้สนใจการโจมตีของลูเซียนเลยสักนิด สายตาของเขาจับจ้องไปที่ลวดลายบนกำแพงที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่มันคือ ‘ปริศนา’ เซนสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่ลูเซียนเหวี่ยงดาบผ่านกำแพง ลวดลายที่ดูเหมือนอักขระโบราณจะส่องแสงวาบเป็นจังหวะเหมือนโน้ตดนตรี มันไม่ใช่แค่ความโกรธแค้น แต่มันคือ ‘รหัส’ “คีย์! เลิกเต้นแล้วไปยืนตรงมุมขวาล่างของรูปปั้นเทพธิดาเดี๋ยวนี้!” เซนออกคำสั่งเสียงเข้ม ความกวนประสาทหายวับไปกลายเป็นความเยือกเย็นของมันสมองที่เขาเคยพ่ายแพ้ในอดีต “จะให้ฉันไปโดนเสียบหรือไง!” คีย์โวยวาย แต่ร่างกายกลับขยับไปตามคำสั่งของเพื่อนรักอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่ค่ะ! ยืนตรงนั้นแล้วกางโล่ให้มุมที่แสงมันสะท้อนไปที่ดวงตาของรูปปั้นรูปปั้นนั้น... แล้วฉันจะใส่บัฟความเร็วแสงให้คุณเอง!” ลูเซียนที่กำลังคลุ้มคลั่งหยุดชะงัก ร่างที่เต็มไปด้วยไอความมืดหันขวับมาทางเซน ดวงตาที่ไร้แววของเขาสะท้อนภาพพรีสต์ตัวแสบที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ในมุมมืด เซนไม่ได้ถือคทาเพื่อโจมตี แต่เขากำลัง ‘เคาะ’ จังหวะบนผนังวิหารด้วยความเร็วสูง *เป๊ง... เปรี้ยง... แกร๊ก...* เสียงของแข็งกระทบกันประสานกับเสียงฝีเท้าของคีย์ที่พุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนู ลูเซียนแผดเสียงคำรามก้องวิหาร พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแยกออกเผยให้เห็นกลไกเฟืองทองเหลืองขนาดมหึมาที่ขัดแย้งกับสถาปัตยกรรมยุคกลางอย่างสิ้นเชิง “ปริศนาของวิหารนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อแก้ด้วยปัญญา แต่มันมีไว้เพื่อ ‘แก้เผ็ด’!” เซนแสยะยิ้มก่อนจะปล่อยบัฟตัวสุดท้ายออกมา “บัฟ: เสียงหัวเราะมรณะ!” คลื่นเสียงความถี่สูงกระจายตัวออกจากร่างของเซน มันไม่ใช่ดาเมจทางกายภาพ แต่มันคือการแทรกแซงโค้ดของเกมผ่านสกิลสายซัพพอร์ตที่ ‘บัค’ จนกลายเป็นเครื่องมือแฮกกลไกในระดับรากฐาน แสงสีทองสว่างวาบขึ้นมาจนกลบความมืดมิดทั้งหมดภายในวิหาร กลไกเฟืองที่หยุดนิ่งมานับศตวรรษเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง เสียงโลหะบดขยี้กันดังลั่นจนพื้นวิหารสั่นสะเทือนเหมือนโลกจะถล่มลงมา ลูเซียนทรุดเข่าลง ร่างที่เคยดูน่าเกรงขามสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพลักษณ์ของกิลด์มาสเตอร์ผู้เย่อหยิ่งพังทลายลงต่อหน้าต่อตาคีย์ที่กำลังยืนหอบแฮกอยู่ข้างๆ “แก... ทำอะไรลงไป...” เสียงของลูเซียนเบาหวิว ราวกับพลังชีวิตกำลังถูกสูบออกไป เซนเดินเข้าไปใกล้ลูเซียนที่กำลังก้มหน้าอยู่ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ก็แค่การเซ็ตค่าระบบใหม่นิดๆ หน่อยๆ น่ะค่ะ กิลด์มาสเตอร์... ขอบคุณที่ช่วยไขปริศนาให้จนจบนะคะ ถ้าไม่ได้คุณมาช่วย ‘แกว่งดาบ’ ให้จังหวะ เราคงหาวิธีเปิดห้องลับนี้ไม่เจอแน่ๆ” ในจังหวะนั้นเอง ลูเซียนเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีขาวโพลนไร้ตาดำ พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวของเซนและคีย์พร้อมกัน—ไม่ใช่เสียงของวิหาร แต่เป็นเสียงของ ‘ระบบควบคุมหลัก’ ที่ไม่ควรจะปรากฏขึ้นมาในภารกิจระดับต่ำเช่นนี้ *‘ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลระดับสูง: ผู้เล่นเซน รหัสสมาชิกของคุณกำลังถูกตรวจสอบโดยฝ่ายพัฒนาเกม... โปรดหยุดการกระทำทันที’* เซนชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่มุมปากยังคงอยู่ แต่มันเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อพื้นวิหารที่ควรจะนิ่งกลับค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นช่องว่างแห่งความว่างเปล่าที่ไม่มีอะไรอยู่เลย คีย์มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก “เฮ้ย... เซน! วิหารมันหายไปไหน! แล้วนั่น... ตัวเลขพวกนั้นคืออะไร!” ท่ามกลางความว่างเปล่าที่เริ่มกลืนกินพื้นที่ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังแท่นหินที่เพิ่งพังทลายลงมา ไม่ใช่ลูเซียน และไม่ใช่บอสประจำวิหาร แต่เป็นร่างของหญิงสาวในชุดเครื่องแบบพนักงานดูแลระบบที่มีชื่อลอยอยู่เหนือหัวว่า [ADMIN: Zero] “คุณพรีสต์... การเล่นสนุกของคุณมันเกินขอบเขตไปหน่อยนะคะ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนวุ่นวายของพรีสต์สายป่วนคนนี้นะคะ!