การแข่งทัวร์นาเมนต์เกม

"ถ้าแกกล้าฮีลพลาดแม้แต่หยดเดียว ฉันจะสาปให้แกกลายเป็นกระต่ายยักษ์ไปตลอดกาลเลย คอยดู!" คีย์ตะโกนลั่นพลางกระชับโล่หนักอึ้งในมือ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผมของอัศวินผู้ขึ้นชื่อว่าถึกที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ ทว่าตอนนี้เขากลับมีท่าทีสั่นประสาทไม่ต่างจากเด็กอนุบาลที่กำลังจะขึ้นเวทีแสดงละครหน้าเสาธงครั้งแรก "โธ่ คุณอัศวินขา... เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะถูกส่งไปประหารสักทีเถอะค่ะ" ฉันหัวเราะร่าพลางสะบัดไม้คทาสีมุกในมือจนเกิดละอองแสงสีทองฟุ้งกระจาย "จำไม่ได้หรือไงว่าพรีสต์สายป่วนอย่างฉันน่ะ ไม่เคยทำอะไรที่มัน 'ธรรมดา' อยู่แล้ว" เสียงกึกก้องจากฝูงชนในอารีน่าขนาดมหึมาดังสนั่นหวั่นไหว บรรยากาศภายในทัวร์นาเมนต์เกมระดับประเทศครั้งนี้เต็มไปด้วยไอสังหารและกลิ่นอายของเม็ดเงินรางวัลมหาศาลที่ล่อตาล่อใจผู้เล่นนับแสน สายตาของเซน... หรือก็คือตัวฉันในร่างพรีสต์ผู้มีความทะเยอทะยานเกินตัว กวาดมองไปทั่วสนามประลองสายตาหยุดลงที่กลุ่มชายชุดดำที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งวีไอพี ลูเซียน... กิลด์มาสเตอร์ผู้เย่อหยิ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามองลงมาที่ฉันราวกับกำลังมองแมลงตัวเล็กๆ ที่รอเวลาถูกบดขยี้ เขาไม่ได้เกรงกลัวในพลังของพวกเราแม้แต่น้อย เพราะสำหรับคนอย่างเขา 'ความสามัคคี' มันเป็นแค่คำพูดสวยหรูที่เอาไว้หลอกพวกอ่อนแอเท่านั้น "ประกาศรายชื่อผู้เข้าแข่งขันรอบ 16 ทีมสุดท้าย! ทีม 'บัฟฉิบหายสายซัพพอร์ต' เตรียมตัวประจำตำแหน่ง!" เสียงพิธีกรดังก้องไปทั่วสนาม ฉันขยับยิ้มมุมปาก ความรู้สึกตื่นเต้นแล่นปราดไปทั่วร่าง นี่ไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือสนามรบที่ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่า พรีสต์ที่ใครหลายคนสบประมาทว่าไร้ทางสู้ สามารถพลิกกระดานทัวร์นาเมนต์นี้ให้กลายเป็นโรงละครสัตว์ที่สนุกที่สุดได้ยังไง "เอาล่ะคีย์... พร้อมจะเต้นรำไปกับบัฟแปลกๆ ของฉันหรือยังคะ?" "เต้นรำ? นี่เรากำลังจะไปตายนะเซน! นั่นมันทีมอันดับหนึ่งจากกิลด์ลูเซียนเลยนะเว้ย!" ฉันไม่สนใจคำโอดครวญนั้น มือข้างหนึ่งกดเปิดหน้าต่างทักษะรัวเร็ว การแข่งขันเริ่มขึ้นทันทีที่กำแพงเวทมนตร์กั้นกลางสนามเลื่อนเปิดออก ทีมตรงข้ามห้าคนพุ่งตรงมาที่พวกเราด้วยความเร็วสูง พวกเขาไม่ได้วางแผนอะไรซับซ้อน เพราะเชื่อมั่นในค่าพลังโจมตีที่สูงลิ่วจนสามารถลบปาร์ตี้เราออกไปจากแผนที่ได้ในไม่กี่วินาที "คีย์! บัฟ 'กำแพงหัวเราะ'!" ฉันตะโกนลั่น "อะไรนะ? กำแพงหัวเราะคืออะไรวะ!" "ไม่ต้องถาม ทำตาม!" โล่ของคีย์เปล่งแสงสีรุ้งประหลาดออกมา แทนที่จะเป็นกำแพงเวทมนตร์ป้องกันการโจมตีตามปกติ แต่มันกลับสร้างเสียงหัวเราะก้องกังวานที่บีบให้ศัตรูที่พุ่งเข้ามาต้องเสียจังหวะและติดสถานะ 'ชะงักงัน' ไปชั่วขณะ ท่ามกลางความงุนงงของผู้ชมและฝ่ายตรงข้าม ฉันไม่ได้หยุดแค่นั้น มือเรียวดีดนิ้วกลางอากาศ ร่ายเวทบัฟเสริมพลังที่ไม่ได้อยู่ในตำราเล่มไหน "บัฟเพิ่มค่าความโชคดี... x10!" แสงสีฟ้าอมม่วงอาบลงบนตัวคีย์ เขารู้สึกได้ถึงพลังที่พุ่งพล่านแต่มันกลับแปรปรวนจนน่าประหลาดใจ อัศวินหนุ่มเหวี่ยงโล่เข้าใส่คู่ต่อสู้ แรงปะทะนั้นมหาศาลเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด แต่ความสนุกที่แท้จริงมันอยู่ตรงที่... ทุกครั้งที่ศัตรูโจมตีพลาด อาวุธของพวกเขากลับหลุดมือกระเด็นหายไปในอากาศราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาขโมยไป ลูเซียนบนอัฒจันทร์ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว เขากำราวระเบียงแน่นจนเกิดเสียงกรอบแกรบ "มันทำอะไรของมัน? ข้อมูลสกิลในระบบไม่มีทางมีบัฟแบบนี้!" ฉันเงยหน้าสบตาเขาก่อนจะขยิบตาให้หนึ่งที ในหัวของฉันตอนนี้นึกถึงความล้มเหลวในอดีตสมัยที่ยังเป็นแค่คนจัดแผนการเล่นเกมให้คนอื่นแต่กลับโดนหักหลังและดูถูก วันนี้... ฉันจะเป็นคนถือหมากเอง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดแต่ก็เต็มไปด้วยความโกลาหล ฝั่งตรงข้ามเริ่มลนลานเมื่อสกิลโจมตีของพวกเขาเพี้ยนไปหมด บางคนร่ายเวทไฟแต่กลับกลายเป็นดอกไม้ไฟ บางคนจะใช้ท่าไม้ตายแต่กลับล้มคะมำลงกับพื้นสนาม ทีมของฉันไม่ได้ชนะด้วยพลังทำลายล้าง แต่ชนะด้วยการ 'ป่วน' จนศัตรูเสียสติ ทว่า... ในวินาทีที่ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม เสียงประกาศของระบบก็ดังขึ้นพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าปกคลุมสนาม *แจ้งเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของตัวละครพรีสต์ 'เซน' ระบบกำลังดำเนินการตรวจสอบความสมดุลของเกมโดยกิลด์มาสเตอร์เซิร์ฟเวอร์* ท้องฟ้าเหนือสนามประลองเริ่มแตกออกเป็นรอยร้าวสีแดงฉาน ความมืดมิดไหลทะลักลงมาพร้อมกับเงาร่างของชายผู้หนึ่งที่ดูคุ้นตา ลูเซียนยิ้มออกมาด้วยความสะใจ ราวกับว่านี่คือสิ่งที่เขาตระเตรียมไว้ตั้งแต่แรก ทว่าคนที่เดินออกมาจากรอยร้าวนั้นไม่ใช่ฝ่ายจัดการเกม แต่มันคือไอคอนของระบบที่เขียนว่า 'USER_NULL' ซึ่งเป็นตัวละครในตำนานที่ไม่มีใครเคยเห็นตัวจริงมาก่อน ชายในชุดคลุมสีเงินไร้ใบหน้าก้าวเข้ามาในสนามประลอง สายตาที่มองมาที่ฉันดูราวกับจะอ่านทะลุถึงข้อมูลในฐานรากของตัวเกมทั้งหมด ก่อนที่เขาจะยื่นมือมาตรงหน้าฉันแล้วเอ่ยเสียงเรียบที่ทำเอาทั้งสนามถึงกับหยุดหายใจ "ยินดีด้วยที่คุณพยายามจนถึงจุดนี้... แต่การมีอยู่ของคุณในเกมนี้ มันส่งผลกระทบต่อความเสถียรของความเป็นจริงมากเกินไปแล้ว... เซน" คีย์ก้าวมายืนบังฉันไว้ทันที มือของเขาตัวสั่นระริก "อย่ามายุ่งกับเพื่อนฉัน!" ฉันขยับยิ้มออกมา ทั้งที่หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่เกินขีดจำกัด นี่ไม่ใช่บัค... แต่นี่คือ 'ของจริง' ที่ซ่อนอยู่ในโค้ดเกม และดูเหมือนว่าเป้าหมายของฉันในทัวร์นาเมนต์นี้จะกลายเป็นการเปิดโปงความลับที่ใหญ่เกินกว่าแค่การชิงถ้วยรางวัลเสียแล้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมสนุกไปกับความป่วนของพรีสต์สายลุยในตอนนี้นะคะ!