ศัสตราเดียวดาย

ลมปราณเหมันต์นิรันดร์ไม่ได้เหน็บหนาวเพียงแค่ผิวกาย หากแต่มันกัดกินลึกถึงไขกระดูกและจิตวิญญาณของผู้ที่บังaniอาจก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตแห่งนี้ เบื้องหน้าประตูหยกขาวสลักลวดลายดอกเหมันต์พันปี ค่ายกลกระบี่เก้าชั้นฟ้าส่งเสียงคำรามกึกก้องดุจเสียงพิโรธของทวยเทพ เมฆหมอกสีครามเข้มม้วนตัวต่ำราวกับจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกสลายเป็นจุล ทว่าท่ามกลางความกดดันที่สามารถบดขยี้ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมรวมวิญญาณให้กระอักเลือดได้ในพริบตา กลับมีร่างหนึ่งยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยว หลี่มู่เฉิน ไม่ได้เร่งเร้าพลังปราณเพื่อต่อต้าน เขาเพียงยืนพิงกระบี่เหล็กดำสนิทไร้คมเล่มหนึ่ง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์เหมันต์กวาดมองค่ายกลตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความทะนงตนที่ค้ำจุนกระดูกสันหลังทุกข้อให้ตั้งตรงต่อหน้าฟ้าดิน "สามปี..." เสียงทุ้มต่ำหลุดจากริมฝีปากที่แห้งผาก แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงภาพโลหิตสีชาดที่ไหลรินจากร่างของอาจารย์ผู้ล่วงลับ รอยแผลเป็นในอ้วงลึกแห่งความทรงจำไม่เคยจางหาย มีแต่จะถูกหล่อหลอมให้คมกริบยิ่งขึ้นด้วยความแค้นและวิถีกระบี่ที่ต้องก้าวข้าม "สำนักเหมันต์นิรันดร์... วันนี้ข้า หลี่มู่เฉิน มาทวงคืนความยุติธรรมแล้ว" ครืนนน! ราวกะว่าท้องนภาตอบรับคำประกาศกร้าว แสงกระบี่นับหมื่นสายพุ่งทะยานออกมาจากค่ายกลหยกขาวราวกับฝนดาวตก อานุภาพของมันแหลมคมจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยวเกิดเป็นรอยปริร้าวสีดำสนิท นี่คือค่ายกลสังหารเซียนที่สะสมพลังมานับหมื่นปี ผู้ใดกล้าท้าทายล้วนต้องกลายเป็นผงธุลี ทว่า หลี่มู่เฉินหาได้ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก ปล่อยให้จิตวิญญาณแห่งกระบี่ในร่างตื่นขึ้นอย่างช้าๆ เสียงคำรามคล้ายเสียงพยัคฆ์คำรามก้องกังวานในห้วงสมุทรปราณ "วิชากระบี่สุริยันกลืนนภา... กระบวนท่าแรก ทะลวงมิติ!" เปรี้ยง! เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสที่ด้ามกระบี่ คลื่นพลังอัคคีสีทองอร่ามก็ระเบิดออกเผาผลาญความหนาวเหน็บนับหมื่นปีให้มลายหายไปในพริบตา แสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศขึ้นไปบนท้องฟ้า ตัดผ่านค่ายกลเก้าชั้นฟ้าจนขาดสะบั้นราวกับกระดาษ แรงปะทะสะท้อนกลับจนยอดเขาหยกขาวสั่นสะเทือน เลือดสดๆ สายหนึ่งไหลรินออกจากมุมปากของหลี่มู่เฉิน แต่รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของเขากลับยิ่งเด่นชัด ภายในตำหนักเหมันต์ชั้นสูงสุด ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราวนางพญาหิมะกำลังหลับตาลงเพื่อโคจรพลัง เซียนจื่อหยวน เจ้าสำนักเหมันต์นิรันดร์ ลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาคู่คมกริบดุจกระจกน้ำแข็งไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความรู้สึก หัวใจของนางถูกผนึกไว้ด้วยเคล็ดวิชาไร้รักเพื่อค้ำจุนสมดุลแห่งโลกเซียน แต่วินาทีที่ค่ายกลถูกทำลาย นางกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวประหลาดที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้ "บังอาจนัก..." น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnออกมาเบาๆ ทว่ากลับดังก้องไปทั่วทุกตารางนิ้วของสำนัก ร่างของเซียนจื่อหยวนหายวับไปจากบัลลังก์น้ำแข็ง ก่อนจะมาปรากฏกายอยู่เบื้องบนท้องหา ประหนึ่งเซียนสาวผู้ลงมาจากสรวงสวรรค์เพื่อพิพากษาบาป นางมองบุรุษเบื้องล่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง ไร้ความโกรธเกรี้ยว ไร้ความปรานี มีเพียงความกดดันระดับขอบเขตบรรลุสวรรค์ที่กดทับลงมาจนอากาศรอบตัวแข็งตัว "หลี่มู่เฉิน เจ้ากล้าดียังไงถึงบุกรุกสำนักเหมันต์นิรันดร์?" สุ้มเสียงของนางเย็นชาจนคนฟังรู้สึกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มแทงทะลุหัวใจ หลี่มู่เฉินเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผากับน้ำแข็งพันปีที่ไม่มีวันละลาย แม้จะรู้ว่าสตรีตรงหน้าคือผู้ที่ทรงพลังที่สุดคนหนึ่งในยุทธภพ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ข้าไม่ได้มาเพื่อพูดคุยกับสตรีไร้หัวใจเช่นท่าน..." หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงดุจขุนเขา "ข้ามาเพื่อทวงคำตอบ และเพื่อพิสูจน์ว่าวิถีกระบี่ของข้าสามารถผ่าทะลวงได้แม้กระทั่งลิขิตสวรรค์!" เซียนจื่อหยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย นางไม่เคยพบเจอผู้ใดที่กล้ากล่าววาจาอวดดีต่อหน้านางเช่นนี้มาก่อน จิตสังหารเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากร่างของนางจนเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอย่างบ้าคลั่ง นางยกมือเรียวดุจหยกขึ้นช้าๆ กระบี่น้ำแข็งบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ ไอเย็นรุนแรงแผดเผาความอบอุ่นทั้งหมดในรัศมีร้อยลี้ "รนหาที่ตาย..." นางเอ่ยเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะปลิดชีพอีกฝ่ายในกระบวนท่าเดียว หลี่มู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ศาสตราในมือสั่นระริกราวกับกระหายเลือด ความกดดันรอบตัวบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ แต่หัวใจของเขากลับเต้นระรัวด้วยความเร่าร้อน ทันใดนั้น นิ้วมือที่กุมด้ามกระบี่ก็กระชับแน่นขึ้น เงาร่างของกระบี่เหล็กดำถูกชักออกจากฝักช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของนางเซียนผู้ไร้หัวใจ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกระบี่เล่มนี้ด้วยกันนะคะ