กระบี่ไร้เงา

“ดูเหมือนว่า... หนอนบ่อนไส้ที่พวกเราตามหากันมานาน ได้ลงมือแล้วจริงๆ” สุ้มเสียงของหลี่มู่เฉินราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับคมกระบี่ที่เพิ่งได้รับการเจียระไนจากหินอัคคีหมื่นปี ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงลับแห่งตำหนักเหมันต์นิรันดร์ชั่วอึดใจ กลิ่นอายโลหิตจางๆ ที่ลอยมาตามสายลมยามวิกาลบ่งบอกชัดเจนว่า ความตายได้คืบคลานเข้ามาใกล้กว่าที่คาดคิด เซียนจื่อหยวนปรายตามองเงาร่างที่ทอดทยาวบนพื้นหินหยก นางพญาเซียนผู้ครองฉายานางเซียนไร้หัวใจมิได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ทว่าปลายนิ้วเรียวยาวที่กุมกระบี่ประจำกายกลับกระชับแน่นขึ้นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน “พวกเขาเลือกเวลาได้ดีเหลือเกิน... ลงมือในคืนที่ค่ายกลพิทักษ์สำนักอ่อนแอที่สุด” เซียนจื่อหยวนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางเยือกเย็นและสง่างามดุจหิมะพันปี แต่กลับซ่อนประกายเพลิงแห่งโทสะที่พร้อมจะแผดเผาผืนปฐพีให้เป็นจุล “แต่พวกมันคงลืมไปว่า... ต่อให้หนอนบ่อนไส้จะซ่อนตัวลึกเพียงใด ย่อมหนีไม่พ้นคมกระบี่ที่ชำระล้างความอสัตย์” ไม่ทันสิ้นเสียงคำรามกึกก้องจากเบื้องล่างตำหนัก พื้นดินก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ *ตูมมม!* แรงระเบิดมหาศาลพ่นทะลักขึ้นมาจากหุบเหวอสูรเบื้องล่าง หมอกโลหิตสีชาดพวยพุ่งย้อมท้องนัตถุ์ให้กลายเป็นสีเลือด คลื่นพลังอสูรระดับบรรพกาลแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างกดทับสรรพสิ่งจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางกลุ่มควันและเศษซากหินผา ร่างมหึมาของ ‘ราชันย์อสูรโลหิตสามเศียร’ ปรากฏกายขึ้น มันเป็นสัตว์อสูรโบราณที่ถูกปลุกชีพด้วยวิชาต้องห้าม ร่างกายเต็มไปด้วยเกล็ดสีนิลและดวงตากลมโตหกดวงที่เปล่งประกายสีเพลิงกระหายเลือด เหล่าศิษย์สายในของสำนักเหมันต์นิรันดร์ที่รุดมาสมทบต่างใบซีดเผือด แรงกดดันจากอสูรบรรพกาลทำให้กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่น พวกเขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่ฝึกฝนวิชาสายน้ำแข็ง แต่เผชิญหน้ากับจิตสังหารอันดุร้ายเช่นนี้ กลับไม่อาจแม้แต่จะชักกระบี่ออกจากฝักได้ “ถอยไป” สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงคำเดียว หลี่มู่เฉินก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้า ร่างกายของเขาสูงสง่าดุจเทพกระบี่ผู้จุติจากสรวงสวรรค์ แววตาของบุรุษผู้ทะนงตนมิได้มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายที่ลุกโชนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น ราชันย์อสูรโลหิตสามเศียรคำรามลั่นฟ้าดิน อ้าปากพ่นเพลิงอัคคีทมิฬที่หลอมละลายได้แม้กระทั่งเหล็กไหลพุ่งเข้าใส่รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ “รวดเร็วดี... แต่น่าเสียดายที่ยังช้าเกินไปสำหรับข้า” หลี่มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ มือขวาตวัดวาบเข้าที่ด้ามกระบี่ข้างกาย *กริ๊ง...* เสียงโลหะกระทบฝักกระบี่กังวานใสราดรดลงบนจิตใจของผู้คน ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อากาศรอบกายพลันแข็งค้างด้วยจิตสังหารอันหนתเหน็บดุจเหมันต์กลางฤดูร้อน วิถีกระบี่ของเขาไม่ได้พึ่งพาอักขระเวทหรือปราณฟ้าดินภายนอก หากแต่หลอมรวมมาจากความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยวและการสูญเสียในอดีตที่ถูกหล่อหลอมจนกลายเป็น ‘กระบี่ไร้เงา’ *ฉวับ!* ไม่มีประกายแสงเจิดจ้า ไม่มีเสียงคำรามสะท้านฟ้า มีเพียงเส้นด้ายบางเบาดุจเส้นไหมที่ลากผ่านอากาศอย่างไร้ร่องรอย ร่างมหึมาของราชันย์อสูรโลหิตสามเศียรที่พุ่งทะยานเข้ามาพลันชะงักงัน ดวงตาทั้งหกดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด อรหันต์อสูรผู้เกรียงไกรหยุดนิ่งค้างกลางอากาศอยู่ชั่วลมหายใจ ก่อนที่รอยตัดเรียบเนียนราวกระจกจะปรากฏขึ้นบริเวณลำคอทั้งสาม *โครม!* หัวทั้งสามของราชันย์อสูรหลุดร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่างพร้อมกับโลหิตสีดำที่พวยพุ่งราวกับน้ำพุ แรงสั่นสะเทือนหยุดลงทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้งอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางละอองฝนเลือดที่โปรยปรายลงมาดุจหิมะสีชาด หลี่มู่เฉินยืนสงบนิ่งอยู่ ณ จุดเดิม ราวกับเขาไม่เคยขยับกายเลยแม้แต่น้าวเดียว เซียนจื่อหยวนมองแผ่นหลังอันองอาจนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยเคลือบคลอบ3หัวใจของนางมานานแสนนาน บัดนี้กลับถูกละลายด้วยความอบอุ่นอันลึกซึ้งที่แผ่ออกมาจากบุรุษผู้นี้ นางยอมรับในใจอย่างเงียบงันว่า ท่ามกลางยุทธภพอันโหดร้ายและวิถีเซียนที่โดดเดี่ยว มีเพียงเขาผู้เดียวที่คู่ควรแก่การมอบวิถีกระบี่และดวงใจทั้งดวง ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง หลี่มู่เฉินกลับมิได้เก็บกระบี่เข้าฝัก สายตาคมกริบของเขาหันขวับกลับไปมองยังมุมมืดของระเบียงตำหนักชั้นในที่ซึ่งไม่มีใครคาดคิด รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอีกครั้ง เมื่อกระบี่ในมือส่งเสียงสั่นพ้องเบาๆ ราวกับเตือนภัย “ออกMมาเถอะ... ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านซ่อนตัวดูการแสดงมานานพอแล้วกระมัง?” ชิงเสวี่ยเหมันต์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและคมกระบี่บทนี้ไปพร้อมกันนะคะ