ซื้อกิจการที่ศัตรูรัก

“ราคาหุ้นของ ‘ศิริไพบูลย์ โฮลดิ้งส์’ กำลังถูกทุบจนหลุดแนวรับที่ห้าสิบสองบาทครับคุณกวิน และดูเหมือนฝั่งนั้นจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าใครเป็นคนกวาดซื้อหุ้นเงียบๆ ตลอดสามวันมานี้” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แสงจากหน้าจอเทอร์มินัลการเงินสะท้อนเข้ากับแววตาที่คมกริบของเธอ นิ้วเรียวสวยของเธอยังคงรัวคีย์บอร์ดอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางบรรยากาศในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงระบบทำความเย็นทำงาน กวินไม่ได้หันไปมองหน้าจอ เขายืนพิงกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นเส้นขอบฟ้าของเมืองหลวงยามราตรี มือขวาถือแก้ววิสกี้ราคาแพงที่น้ำแข็งละลายไปกว่าครึ่ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ถึงกลิ่นอายของชัยชนะที่เริ่มโชยมาแตะจมูก “ปล่อยให้พวกเขาตระหนกไปเถอะครับรินดา ยิ่งพวกเขาสั่งเทขายเพื่อตัดขาดทุนมากเท่าไหร่ หุ้นที่ผมต้องการก็ยิ่งไหลเข้ากระเป๋าเราได้ง่ายขึ้นเท่านั้น” กวินหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ไร้ก้นบึ้ง “ธันวาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของป่า แต่เขาไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ต้นไม้ทุกต้นในป่าของเขากำลังถูกผมค่อยๆ ตัดรากแก้วทิ้งทีละต้น” “แต่ถ้าเขาสั่งระงับการซื้อขายชั่วคราว หรือใช้มาตรการทางกฎหมายขัดขวางล่ะคะ?” รินดาลดมือลงจากคีย์บอร์ด หันมาสบตาเขาด้วยความกังวลเล็กน้อย “คนอย่างธันวาไม่ยอมให้ใครมาพรากสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อเขาทิ้งไว้ให้หรอกนะคะ” “เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับ” กวินเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้ววางแก้วลง “งบการเงินไตรมาสล่าสุดที่เขาตกแต่งขึ้นมา กำลังจะถูกเปิดโปงด้วยความผิดพลาดจากนอมินีที่ผมส่งเข้าไป ผมไม่จำเป็นต้องสู้กับเขาด้วยกำลัง แต่ผมจะสู้ด้วยความจริงที่เขาพยายามปกปิด… ความจริงที่จะทำให้เขาหมดสิ้นความน่าเชื่อถือในสายตาผู้ถือหุ้นรายใหญ่” ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบซื้อขายดังถี่ขึ้นรัวๆ เหมือนเสียงปืนกล รินดากวาดสายตาผ่านตัวเลขสีแดงฉานที่วิ่งสลับกับสีเขียวบนหน้าจอ ก่อนจะเบิกตากว้าง “คุณกวินคะ! มีคำสั่งซื้อล็อตใหญ่ที่ 1.2 ล้านหุ้น… ไม่ใช่เรา! มีมือที่สามแทรกเข้ามา และเขากำลังกวาดซื้อหุ้นที่เหลืออยู่ในกระดานด้วยราคาพรีเมียม!” กวินขมวดคิ้วแน่น เขาปราดเข้าไปที่หน้าจอทันที เส้นกราฟที่ควรจะดิ่งลงกลับเชิดหัวขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับมีใครบางคนกำลังกระชากคอเสื้อศิริไพบูลย์ โฮลดิ้งส์ ขึ้นมาจากหุบเหว “ใครกันที่กล้าเล่นเกมตัดหน้าผมในจังหวะนี้?” กวินพึมพำ น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนก แต่แฝงไปด้วยความระแวดระวัง “ตรวจสอบเส้นทางการเงินทันทีรินดา อย่าให้รอดสายตาไปได้!” “พยายามอยู่ค่ะ แต่ดูเหมือนผู้ซื้อจะใช้บริษัทโฮลดิ้งต่างชาติหลายชั้นบังหน้า… เดี๋ยวค่ะ! ยอดการสั่งซื้อนี้… มันมาจากกองทุนที่คุณเคยสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องอุบัติเหตุของครอบครัวคุณในอดีต!” กวินชะงัก ลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วงขึ้น ภาพความทรงจำในอดีตที่พ่อของเขาต้องจบชีวิตลงบนซากรถที่พังยับเยินแล่นเข้ามาในหัว ความแค้นที่ถูกกดทับไว้เริ่มเดือดพล่าน เขารู้ดีว่าธันวาเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง แต่ตัวหมากที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังความพินาศของตระกูลเขานั้นยังคงซ่อนอยู่ในเงามืด “ธันวาไม่ได้สู้คนเดียว…” กวินกัดฟันพูด “มันมีคนบงการอยู่ และคนคนนั้นกำลังพยายามปกป้องกิจการนี้ด้วยราคาเท่าไหร่ก็ได้” ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะของกวินก็สั่นรัว มันคือเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวที่เขาไม่เคยเผยให้ใครรู้ นอกจากคนที่เขาเคยทำข้อตกลงลับๆ ไว้ กวินรับสายด้วยความสุขุม สายตาจ้องเขม็งไปที่รินดาที่กำลังทำหน้าซีดเผือด “ครับ ผมพูดอยู่” เสียงปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำหัวเราะเบาๆ ดังลอดออกมา “คุณกวิน… เกมนี้น่าสนุกนะ แต่ถ้าคุณอยากได้หุ้นของธันวาจริงๆ คุณควรจะรู้ไว้ว่าเจ้าของที่แท้จริงของบริษัทนี้ ไม่ใช่ธันวา… แต่เป็น ‘ผม’ ตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว” กวินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นี่ไม่ใช่แค่การช่วงชิงทางธุรกิจ แต่มันคือการประกาศสงครามโดยตรงจากศัตรูที่เขาตามหามาตลอดชีวิต “ดีครับ” กวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “ถ้าคุณอยากเก็บมันไว้มากนัก ผมก็พร้อมจะทำลายมันทิ้งไปพร้อมกับคุณ” เขาตัดสายทิ้งทันที ก่อนจะคว้าเสื้อสูทแล้วเดินไปที่ประตู โดยไม่หันกลับมามองรินดา “คุณจะไปไหนคะ?” “ผมจะไปหาธันวา” กวินหยุดที่หน้าประตู “ในเมื่อคนบงการมันเปิดเผยตัวแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเล่นตามเกมเดิมอีกต่อไป เตรียมตัวให้พร้อมรินดา พรุ่งนี้เช้า ข่าวการล้มละลายของศิริไพบูลย์ โฮลดิ้งส์ จะต้องพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งทุกฉบับ ไม่ว่าใครหน้าไหนจะอยู่เบื้องหลังก็ตาม” กวินผลักบานประตูออกไปข้างนอก ทิ้งให้รินดายืนอยู่ท่ามกลางหน้าจอที่แสดงตัวเลขความโกลาหลของตลาดหุ้นที่กำลังจะกลายเป็นสนามรบอย่างแท้จริง เขาก้าวเดินไปตามทางเดินยาวของอาคารที่มืดสลัว ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของเขา แต่เมื่อเขาก้าวออกมาถึงลานจอดรถส่วนตัว เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็ดังขึ้น พร้อมกับกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของเขาจากด้านหลัง “อยากได้บริษัทนี้จนตัวสั่นเลยเหรอ กวิน?” เสียงที่คุ้นหูและน่ารังเกียจดังขึ้นข้างหู “แต่เสียใจด้วยนะ... เพราะคืนนี้คุณจะไม่มีโอกาสได้เห็นวันพรุ่งนี้อีกแล้ว” กวินยิ้มมุมปาก ความตายสำหรับเขาในชาตินี้ ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าความลับที่เขาเตรียมไว้เพื่อทำลายธันวา กำลังจะถูกส่งไปถึงมือสื่อมวลชนโดยอัตโนมัติหากเขาไม่สามารถล็อกอินเข้าระบบได้ภายในเช้าวันพรุ่งนี้ "ยิงสิครับธันวา... แต่จำไว้ว่า ถ้าผมตาย หุ้นทุกตัวที่คุณภาคภูมิใจจะกลายเป็นกระดาษเช็ดก้นในพริบตา" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมไปพร้อมๆ กับเกมการเงินที่เดิมพันด้วยชีวิตในทุกวินาทีนะครับ