การลงทุนครั้งแรกในอสังหาฯ

"ที่ดินผืนนี้คือขยะราคาถูกในสายตาคนอื่น แต่มันคือขุมทรัพย์ที่ธันวาจะไม่มีวันได้แตะต้อง" ผมวางแผนที่ฉบับสำเนาลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในร้านกาแฟข้างสำนักงานที่ดิน เสียงลมหายใจของรินรดาสม่ำเสมอ แต่นัยน์ตาของเธอฉายแววไม่เข้าใจอย่างชัดเจน นิ้วเรียวยาวของเธอไล้ไปตามเส้นเขตแดนบนโฉนดที่ดูเหมือนไร้ค่า "กวิน คุณแน่ใจเหรอ?" รินรดาถามเบาๆ พลางเหลือบมองชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาถูกที่นั่งสูบบุหรี่อยู่มุมร้าน "พื้นที่รกร้างติดคลองส่งน้ำแบบนี้ ต่อให้รออีกสิบปีราคาแทบไม่ขยับเลยนะ สภาพคล่องต่ำติดดินแบบนี้จะคุ้มกับเงินทุนก้อนสุดท้ายที่เราเพิ่งปั่นกำไรจากหุ้นเทคโนโลยีมาเหรอครับ" ผมคลี่ยิ้มบางๆ พลางหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาเคาะบนโฉนดเป็นจังหวะ "ริน... บางครั้งความฉลาดก็เป็นอุปสรรคต่อการมองเห็น 'โอกาส' ที่ถูกซ่อนไว้ใต้โคลนตมครับ คุณดูแค่ผังเมืองปัจจุบัน แต่ผมกำลังมองผังเมืองในอีกห้าปีข้างหน้า ถนนวงแหวนสายใหม่จะตัดผ่านตรงจุดนี้ สถานีรถไฟฟ้าสายสีม่วงที่ยังเป็นแค่ลายเส้นบนกระดาษของรัฐบาลในวันนี้ จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่เปลี่ยนทุ่งนาแห่งนี้ให้กลายเป็น CBD (Central Business District) แห่งใหม่ของเมือง" รินรดานิ่งไป เธอวิเคราะห์ข้อมูลในหัวด้วยความเร็วสูง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "หากรัฐบาลอนุมัติโครงการจริงตามที่คุณบอก มูลค่าที่ดินตรงนี้จะพุ่งทะยานขึ้นอย่างน้อยห้าสิบเท่า... แต่ทำไมต้องเป็นตอนนี้? และทำไมต้องเป็นที่นี่?" "เพราะธันวา" ผมเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้อากาศรอบตัวดูเย็นลงวูบหนึ่ง "ในชาติก่อน มันได้รับสัมปทานการก่อสร้างทางด่วนเส้นนั้น มันกว้านซื้อที่ดินรอบๆ นี้ไปเกือบหมดก่อนที่ข่าวจะรั่วไหล ถ้าผมไม่ลงมือตัดหน้ามันตอนนี้ มันก็จะใช้เงินก้อนโตมาเนรมิตอาณาจักรบนความตายของครอบครัวผมอีกครั้ง... ครั้งนี้ ผมจะไม่ปล่อยให้มันได้แม้แต่ตารางวาเดียว" เราตกลงใจก้าวเท้าเข้าไปในสำนักงานที่ดิน ท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คน ผมเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งในชุดสูทสีเทาเนี้ยบเดินนำหน้าใครบางคนเข้ามา สายตาของผมสบเข้ากับร่างที่คุ้นเคย... ธันวา ในวัยที่ยังไม่ได้ดูสุขุมเท่าอนาคต แต่แววตานักล่าของมันนั้นชัดเจนไม่ต่างกัน ธันวาหยุดเดิน มันหรี่ตามองผมอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับพยายามนึกว่าเคยเห็นผมที่ไหนมาก่อน ผมไม่หลบสายตา แต่ยิ้มมุมปากให้มันอย่างสุภาพบุรุษ ก่อนจะหันไปหาเจ้าหน้าที่สำนักงานที่ดินแล้วเอ่ยเสียงดังพอที่คนทั้งห้องจะได้ยิน "ผมต้องการโอนสิทธิ์ที่ดินทั้งหมดในล็อกหมายเลข 402 ถึง 450 ที่อยู่ในรายชื่อประมูลล้มละลายทั้งหมดครับ เตรียมเอกสารให้พร้อม ผมจ่ายเงินสดวันนี้" ธันวาชะงักฝีเท้า มันหันขวับมามองผมทันที มือของมันที่ถือแฟ้มเอกสารกำแน่นจนขึ้นข้อขาว มันเดินตรงเข้ามาหาผมด้วยท่าทางคุกคาม แต่ผมยังคงยืนนิ่ง มือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างผ่อนคลาย "คุณคงไม่ใช่คนวงในที่เพิ่งเข้าซื้อที่ดินรกร้างพวกนี้ใช่ไหม?" ธันวาถาม น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความกดดัน "ผมมีแผนจะใช้ที่ดินพวกนี้ทำโครงการใหญ่ ใครที่เข้ามาแทรกตรงกลาง มักจะจบไม่สวยเสมอ คุณน่าจะรู้จักคำว่า 'มรรยาททางธุรกิจ' บ้างนะ" ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก้าวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของมัน "คำว่ามรรยาททางธุรกิจมันมีไว้ใช้กับคนที่ 'มีความสามารถ' เท่านั้นครับธันวา สำหรับคนที่เดินเกมช้ากว่าคนอื่นเสมออย่างคุณ... คำว่า 'มาก่อนได้ก่อน' น่าจะเข้าใจง่ายกว่านะ" ธันวานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง มันคงคาดไม่ถึงว่าจะมีใครกล้าท้าทายมันด้วยท่าทีที่เยือกเย็นเช่นนี้ มันกำหมัดแน่นก่อนจะแค่นยิ้ม "ดี... ผมจะจำหน้าคุณไว้ แล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือนเมื่อถึงวันที่คุณต้องคายที่ดินพวกนี้ออกมาพร้อมกับน้ำตา" เมื่อมันเดินจากไป รินรดาหันมามองผมด้วยสีหน้ากังวล "กวิน... การเปิดหน้าชนกับมันตอนนี้อาจจะเร็วไปไหมครับ? ฐานอำนาจของมันยังแข็งแกร่งมากนะ" "ริน... หมากรุกกระดานนี้ไม่ได้ตัดสินกันที่ใครเดินก่อน แต่ตัดสินกันที่ใครคุมกระดานได้มากกว่ากัน" ผมมองไปยังโฉนดในมือด้วยความรู้สึกถึงชัยชนะที่กำลังก่อตัว "การกว้านซื้อครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของที่ดิน แต่มันคือการตัดท่อน้ำเลี้ยงก้อนแรกของมัน... หลังจากนี้มันจะเริ่มเดือดร้อน และเมื่อมันเริ่มเดือดร้อน มันจะตัดสินใจผิดพลาด" ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะก้าวออกจากสำนักงานที่ดิน เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าในกระเป๋าผมก็สั่นสะเทือน มันเป็นเบอร์แปลกที่ไม่ควรจะมีใครรู้ เพราะผมเพิ่งเปิดใช้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเพื่อการทำธุรกรรมนี้โดยเฉพาะ ผมรับสายด้วยความระมัดระวัง เสียงปลายสายแหบพร่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นมา "คุณกวิน... คุณคิดว่าคุณกว้านซื้อที่ดินได้ครบแล้วงั้นหรือ? คุณพลาดไปหนึ่งแปลง... และแปลงนั้นแหละที่เจ้าของตัวจริงกำลังรอ 'ข้อเสนอ' จากคนอย่างคุณอยู่" ผมชะงักเท้าทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นบุคคลในชุดดำที่เดินเข้ามาขวางหน้าประตูทางออกสำนักงานที่ดิน... เขาคือทนายความส่วนตัวของตระกูลที่ควรจะตายไปในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน พร้อมกับความลับทั้งหมดที่ถูกฝังลงหลุมไปพร้อมกับครอบครัวของผม! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายการเงินและแก้แค้นไปพร้อมกับผมนะครับ - เซียนหุ้นย้อนเวลา