กับดักที่วางไว้

"ตัวเลขพวกนี้... คุณแน่ใจนะกวินว่ามันไม่ใช่แค่กับดักของพวกเจ้ามือ?" รินรดานั่งกอดอก พิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัว สายตาคมกริบของเธอจับจ้องไปที่กราฟเทคนิคบนหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ ซึ่งกำลังแสดงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของหุ้นบริษัทพลังงานทางเลือกแห่งหนึ่ง ที่ดูอย่างไรก็เหมือนหุ้นปั่นที่รอวันตาย ผมคลี่ยิ้มบางๆ มือหนึ่งหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงเล่นอย่างใจเย็น สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัว ข้อความจาก 'ธันวา' เพิ่งเด้งเข้ามาเมื่อสามนาทีก่อน เป็นคำเชิญชวนแบบดูมีจริตจะก้านว่าเขากำลังถือวงในจากผู้บริหารระดับสูง "กับดักน่ะมีแน่ครับรินรดา แต่มันไม่ได้มีไว้สำหรับเรา" ผมเอ่ยเสียงเรียบ "ธันวามันต้องการให้ผมเห็นตัวเลขสวยหรู เพื่อให้ผมทุ่มเงินก้อนใหญ่ลงไปในหุ้นตัวนี้ ก่อนที่มันจะเทขายทิ้งเพื่อทำกำไรก้อนโต... แต่มันลืมไปอย่างหนึ่ง ในโลกของการเงิน ใครที่กุมข้อมูลที่แท้จริงได้ก่อน คนนั้นคือผู้ล่า ไม่ใช่เหยื่อ" "คุณกำลังจะบอกว่า..." รินรดาหรี่ตาลง "ผมกำลังจะให้มันเห็นสิ่งที่มันอยากเห็นที่สุด คือความโลภของผมที่เพิ่มขึ้นจนคุมไม่อยู่" ผมลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามโพล้เพล้ "ในตลาดหุ้น ความโลภคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่จะแผดเผาคนวางกับดักให้มอดไหม้ไปเองถ้าเรารู้จังหวะการเติมฟืน" ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูสามครั้งที่เป็นเอกลักษณ์ของชายผู้ทะเยอทะยานคนนั้น ธันวาเดินเข้ามาด้วยท่าทางโอ้อวดเหมือนเดิม เขาสวมสูทแบรนด์เนมเนี๊ยบกริบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง "กวิน เพื่อนยาก! ฉันเอาโอกาสทองมาให้แกถึงที่เลยนะ" ธันวาเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ พลางวางเอกสารการลงทุนลงบนโต๊ะผมอย่างถือวิสาสะ "หุ้นตัวนี้ พลังงานสะอาดที่กำลังเป็นกระแส ผู้บริหารกำลังจะเซ็นสัญญาโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ วงในบอกมาว่าราคาจะพุ่งไปอีกสิบเท่าในเดือนหน้า ถ้าแกเอาเงินก้อนในกองทุนที่เพิ่งเทคโอเวอร์มาลงตอนนี้ เราจะรวยด้วยกันจนนับไม่ไหวเลยล่ะ" ผมเหลือบตามองเอกสารนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะประสานสายตากับธันวาอย่างนิ่งเฉย ภายในใจผมเห็นภาพเหตุการณ์ในชาติก่อนย้อนกลับมาฉายชัด ชายคนนี้แหละที่เคยเกลี้ยกล่อมให้ผมขายสมบัติทุกชิ้นเพื่อไปทุ่มกับหุ้นตัวนี้ ก่อนที่บริษัทจะประกาศล้มละลายเพราะคดีฉ้อโกงในอีกไม่กี่วันต่อมา ทิ้งให้ผมต้องสูญเสียทุกอย่างและแบกรับหนี้สินมหาศาลจนแทบเอาชีวิตไม่รอด "โปรเจกต์ยักษ์ใหญ่เหรอ?" ผมทวนคำ เสียงราบเรียบจนธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง "ฟังดูน่าสนใจมากเลยนะธันวา แต่ช่วงนี้ผมค่อนข้างระวังตัวเรื่องความเสี่ยง" "ความเสี่ยง? นี่แกพูดเรื่องอะไร" ธันวาหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม แต่แววตาของเขามีความกระวนกระวายซ่อนอยู่ "นี่มันโอกาสในรอบสิบปีนะกวิน! หรือว่าแกกลัว? ความกล้าหาญที่เคยมีในตัวแกหายไปไหนหมด?" "ไม่ใช่ว่ากลัวหรอกครับ..." ผมลุกขึ้น เดินเข้าไปใกล้ธันวาจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบชิด "แต่ผมแค่อยากรู้ว่า ถ้าผมทุ่มเงินทั้งหมดที่มีลงไปตามคำแนะนำของเพื่อนสนิทอย่างคุณ แล้วถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?" ธันวาชะงักไป ดวงตาไหววูบเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาฉาบด้วยความมั่นใจอีกครั้ง "เพื่อนกันต้องพึ่งพากันสิวะ ถ้าแกขาดทุน ฉันจะชดเชยให้แกเอง... เชื่อใจกันหน่อยน่ากวิน" "ตกลง" ผมตอบสั้นๆ "ผมจะลงทุนตามที่คุณบอก" ธันวาเผยยิ้มกว้างออกมาทันที เป็นยิ้มของสัตว์ร้ายที่กำลังจะได้กินเหยื่ออันโอชะ "ดี! ตัดสินใจได้ดีมากกวิน แล้วแกจะไม่เสียใจที่เลือกเชื่อฉัน... พรุ่งนี้เปิดตลาดแกเตรียมรอนับเงินได้เลย" เขารีบหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที ราวกับกลัวว่าผมจะเปลี่ยนใจ ความตื่นเต้นที่ฉาบหน้าทำให้เขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า รินรดาที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องกำลังกดปิดบันทึกเสียงในมือถือด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "เขากำลังจะกระโจนเข้าหาเหวที่เขาขุดเองแท้ๆ" รินรดาเดินเข้ามาข้างๆ ผม "ใช่ครับ" ผมตอบพลางมองตามแผ่นหลังของธันวาที่ลับสายตาไป "หุ้นตัวนี้จะวิ่งขึ้นไปแตะจุดสูงสุดในช่วงเช้าวันพรุ่งนี้ ตามแผนที่เขาวางไว้เพื่อล่อแมลงเม่าตัวใหญ่ๆ อย่างผม... แต่เขาคงไม่รู้หรอกว่า บัญชีซื้อขายหุ้นที่ผมเปิดไว้สำหรับดีลนี้ ผมได้สั่งตั้งคำสั่งขายอัตโนมัติ (Short Sell) ไว้ที่วินาทีก่อนที่เขาจะทุบหุ้นพอดี" "ถ้าเขาขาย คุณก็ได้กำไรมหาศาลจากขาลง และเขาก็จะกลายเป็นคนขาดทุนย่อยยับซะเองเพราะสภาพคล่องในมือเขาจะถูกกลืนกินโดยคำสั่งขายของคนทั้งตลาดที่ตามมา" รินรดาขยายความ แววตาของเธอเป็นประกายด้วยความสะใจ ผมพยักหน้าเงียบๆ ความเงียบในห้องเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ผมเดินกลับไปที่โต๊ะหยิบแล็ปท็อปขึ้นมาเปิดดูความเคลื่อนไหวของตลาดอนุพันธ์ในตลาดมืด ข้อมูลที่ผมมีในตอนนี้ไม่ใช่แค่ความล้มเหลวของบริษัทนี้ แต่เป็นรายชื่อนักลงทุนรายย่อยที่กำลังถูกธันวาหลอกให้เข้ามาร่วมสังฆกรรมด้วย ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของคอมพิวเตอร์ก็ดังขึ้น แถบสีแดงฉานกะพริบอยู่บนหน้าจอ—มีคนกำลังพยายามแฮ็กเข้าสู่ฐานข้อมูลส่วนตัวของผมจากที่อยู่ที่ระบุไม่ได้ "กวิน! ระบบกำลังถูกโจมตี!" รินรดาอุทาน เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ผมกวาดสายตามองโค้ดที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว ความคิดในสมองทำงานเป็นทวีคูณ ผมไม่ได้แค่เจอกับการฉ้อโกง แต่ธันวากำลังเล่นเกมล้ำเส้นกว่าที่ผมคิด เขาไม่ได้มาคนเดียว "ดูนี่..." ผมชี้ไปที่เลขไอพีแอดเดรสที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แทนที่จะเป็นชื่อของธันวา แต่มันกลับเป็นชื่อของ 'คนคนหนึ่ง' ที่ผมคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน คนที่เป็นเจ้าของรหัสที่ใช้โจมตีผมในตอนนี้... คือคนเดียวกับคนที่เคยกุมอำนาจการเงินมืดอยู่เบื้องหลังครอบครัวผมในอดีต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายการเงินและแก้แค้นไปพร้อมกับผมนะครับ - เซียนหุ้นย้อนเวลา