แผนการรอดชีวิตของกวิน

"ถ้านายคิดว่าไฟล์ข้อมูลนั่นคือหลักฐานชิ้นสุดท้าย ธันวา... นายก็ประเมินค่าสติปัญญาของเพื่อนเก่าต่ำเกินไปแล้ว" เสียงของผมราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปิดตาย ผมจ้องมองธันวาผ่านหน้าจอแท็บเล็ตที่ถูกแฮกเข้าสู่กล้องวงจรปิดในห้องทำงานของเขา ธันวากำลังยืนถือแก้ววิสกี้ราคาแพง มุมปากหยักยิ้มเหยียดหยาม ราวกับเขานั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ไม่มีวันพังทลาย "กวิน... นายมันก็แค่คนขี้แพ้ที่พยายามจะยื้อเวลา" ธันวาหัวเราะเสียงต่ำ มืออีกข้างลูบไล้เอกสารสัญญาโอนหุ้นปลอมที่เขาเพิ่งทำลายหลักฐานต้นฉบับทิ้งไปเมื่อห้านาทีก่อน "นายคิดว่าเจ้าหน้าที่รัฐจะเชื่อใคร? ระหว่างมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลอย่างฉัน กับนักลงทุนที่ไม่มีแม้แต่เครดิตทางสังคมที่สะอาด" ผมไม่ได้โต้ตอบทันที ผมเพียงแค่นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หนังนุ่มๆ ในออฟฟิศอีกฟากหนึ่งของเมือง พลางหมุนปากกาในมือเล่น รินรดาส่งสัญญาณมือให้ผมผ่านกระจกใส เธอขยับนิ้วรัวเร็วบนคีย์บอร์ด ดวงตาที่ฉายแววเฉียบคมของเธอไม่ห่างไปจากกราฟราคาหุ้นที่กำลังผันผวนอย่างรุนแรงในตลาดหลักทรัพย์ช่วงนาทีสุดท้ายก่อนปิดทำการ "ในโลกการเงินที่ฉันจากมา... เราเรียนรู้ว่าข้อมูลที่มีค่าที่สุด ไม่ใช่อะไรที่อยู่ในฮาร์ดไดรฟ์" ผมพูดเบาๆ ราวกับกำลังสอนเด็กน้อย "แต่เป็นสิ่งที่อยู่ใน 'อัลกอริทึม' ของระบบบัญชีที่นายพยายามปกปิดมาตลอดสิบปีต่างหาก" ธันวาชะงัก แก้ววิสกี้ในมือเขาสั่นเล็กน้อย เขารีบหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ตัวเลขสีแดงฉานเริ่มวิ่งพล่านราวกับสายน้ำที่เขื่อนแตก มันไม่ใช่การขาดทุนธรรมดา แต่มันคือการ 'ถูกแฉ' แบบเรียลไทม์ "แกทำอะไร..." เสียงของธันวาเริ่มสั่นเครือ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น "หลักฐานที่นายเพิ่งทำลายทิ้งไปน่ะเหรอ? มันเป็นแค่เหยื่อล่อครับธันวา" ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาของผม "ฉันรู้ว่านายต้องหาทางทำลายมัน ฉันถึงได้สร้างระบบจำลองที่เชื่อมต่อกับหน่วยงานกำกับดูแลตลาดทุนไว้ล่วงหน้า ทันทีที่นายกดปุ่มลบไฟล์ ข้อมูลทุกอย่างที่เชื่อมโยงกับบัญชีนอกอาณาเขตของนาย ก็ถูกส่งตรงถึงมือเจ้าหน้าที่รัฐโดยอัตโนมัติ" "นายมันปีศาจ... กวิน!" ธันวาตะโกนลั่นห้อง เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากด แต่ทว่าหน้าจอเครื่องมือสื่อสารของเขากลับขึ้นข้อความ 'No Signal' ผมลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างมองดูแสงสีของมหานครเบื้องล่าง "ไม่ใช่ปีศาจหรอกครับ ผมก็แค่คนธรรมดาที่จำบทเรียนจากความตายของครอบครัวตัวเองได้แม่นยำก็เท่านั้นเอง" ในเวลานั้นเอง ประตูห้องทำงานของธันวาก็ถูกพังเข้ามาโดยหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่สวมเครื่องแบบครบครัน เสียงตะโกนสั่งการด้วยความเฉียบขาดดังระงมไปทั่วทางเดิน ธันวาถูกกดลงกับพื้นโดยเจ้าหน้าที่สองนาย อาวุธปืนถูกปลดออกจากเอวของเขาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาในตอนนั้น... มันคือความหวาดกลัวที่ผมเฝ้ารอมานานนับสิบปี รินรดาเดินเข้ามาข้างหลังผม เธอวางมือบนไหล่ผมเบาๆ "เราทำสำเร็จแล้วค่ะกวิน... ข้อมูลการฉ้อโกงของธันวาถูกส่งถึงสำนักข่าวทั่วโลกแล้ว หุ้นของเขากำลังดิ่งเหวแบบไร้ทางกลับตัว" ผมพยักหน้า ความโล่งใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่มันยังไม่จบเพียงเท่านี้ เกมที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มขึ้นเมื่อกลไกของโลกการเงินถูกขยับเคลื่อนโดยแผนของผม ในระหว่างที่ธันวากำลังถูกคุมตัวออกมาจากตึก เขาก็แหงนหน้ามองขึ้นมาที่หน้าต่างห้องทำงานที่ผมอยู่อย่างอาฆาตมาดร้าย เขายิ้ม... ยิ้มที่ดูน่าขนลุกมากกว่าความพ่ายแพ้ ธันวาตะโกนฝ่าเสียงฝนที่เพิ่งเริ่มตกกระทบพื้นถนนขึ้นมาว่า "นายคิดว่าการส่งฉันเข้าคุกจะจบเรื่องงั้นเหรอ กวิน! นายลืมไปแล้วหรือไงว่าใครคือคนเบื้องหลังที่แท้จริงของฉัน... คนที่สั่งให้ครอบครัวนายต้องตายในวันนั้น ไม่ใช่ฉันคนเดียวหรอกนะ!" หัวใจของผมกระตุกวูบ เมื่อเสียงโทรศัพท์ในมือของผมดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรที่เป็นเบอร์นิรนาม และเมื่อผมกดรับ... เสียงที่ดังลอดออกมากลับไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่รัฐ แต่เป็นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ผมจดจำได้ดีจากฝันร้ายในอดีต "ยินดีด้วยนะกวิน... แกทำได้ดีมากที่กำจัดหมากตัวที่เสียไปเสียที" ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย็นเยียบ "แต่แกยังไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่า คนที่แกเพิ่งจะดึงลงเหวไปน่ะ... คือลูกชายคนเดียวของฉัน" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้ ความแค้นของผมกำลังจะเข้าสู่จุดตัดสินใจที่สำคัญที่สุดแล้วครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา