ความระแวงของศัตรู

"ถ้าธันวามันรู้เรื่องนี้จริง... แผนการที่ผมสร้างมาทั้งหมดก็ไม่ต่างอะไรกับปราสาททรายที่รอวันพังทลายลงมาเท่านั้นครับ" ผมพึมพำกับตัวเองในห้องทำงานที่เงียบสงัด แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟโต๊ะทำงานขับเน้นให้ความเย็นเยียบที่แล่นพล่านอยู่ใต้ผิวหนังชัดเจนขึ้น ผมกวาดสายตามองกราฟราคาหุ้น 'เอ็กซ์เทค' (X-Tech) บนหน้าจอสามจอที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า กราฟแท่งสีแดงฉานที่ดิ่งพสุธาในวินาทีสุดท้ายก่อนปิดตลาดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือ 'รอยนิ้วมือ' ของคนที่รู้จุดอ่อนที่ซ่อนเร้นที่สุดของผม รินรดานั่งอยู่ที่โซฟาข้างๆ ใบหน้าเรียบนิ่งของเธอไม่ได้ช่วยให้ความกระวนกระวายในอกผมลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เธอมองดูรายงานกระแสเงินสดที่ไหลออกไปอย่างผิดปกติผ่านบัญชีนอมินีที่ถูกตั้งขึ้นอย่างซับซ้อน "กวินครับ..." เสียงของรินรดาดึงผมกลับมาจากห้วงความคิด "ยอดขายหุ้นล็อตใหญ่ในช่วงนาทีที่ 59 ไม่ได้มาจากการเทขายรายย่อย แต่มันถูกปล่อยออกมาจากโบรคเกอร์ส่วนตัวที่ขึ้นตรงกับเครือข่ายบริษัทในต่างแดน... ใครบางคนจงใจทุบเพื่อให้เราติดลบจนต้องบังคับขายหุ้นที่ถือไว้ในกระดานหลัก" ผมขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดวางอยู่บนโต๊ะไม่ได้ช่วยให้ผมตื่นตัวเท่ากับความจริงที่ว่า 'ศัตรู' ของผมในชาตินี้ ไม่ใช่คนโง่เขลาอย่างที่ผมเคยประมาท แต่มันคือสัตว์ร้ายที่เคยอยู่ในกรงขังเดียวกับผมในอดีตชาติ หากธันวาข้ามเวลามาจริงๆ เขาจะไม่ทำตัวเป็นโจรกระจอกที่ปล้นเงินผม แต่มันจะทำเหมือนที่ผมกำลังทำ นั่นคือการ 'เชือด' ผมทิ้งในจังหวะที่ผมเจ็บปวดที่สุด "รินครับ ช่วยไล่เช็กคำสั่งซื้อขายย้อนหลังสามวันดูอีกทีครับ" ผมสั่งเสียงเรียบ "โฟกัสที่ลำดับเวลาของการวางคำสั่ง ถ้ามันเป็นคนทำ... มันต้องทิ้งจังหวะการหายใจไว้ในระบบ" รินรดาพยักหน้าเงียบๆ นิ้วเรียวของเธอรัวลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกดดัน ทุกจังหวะการเลื่อนเมาส์ของเธอคือการนับถอยหลังสู่ความวินาศสันตะโรหากผมพลาดเพียงก้าวเดียว ในขณะที่ผมกำลังจ้องมองตัวเลขที่เปลี่ยนไป ผมก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อสิบปีที่แล้ว วันที่ธันวาเดินเข้ามาตบไหล่ผมในฐานะเพื่อนรัก ก่อนจะยื่นสัญญาฉบับหนึ่งให้ผมเซ็น ซึ่งนำไปสู่การล้มละลายของครอบครัวผมในเวลาต่อมา ผมจำสายตาคู่นั้นได้ดี สายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามภายใต้หน้ากากของมิตรภาพ *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยการบุกรุกเข้าสู่ระบบคลาวด์ส่วนตัวของผมดังขึ้นกะทันหัน ผมดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ทันที ความระแวงแล่นพล่านเข้าสู่สมอง ผมปิดจอภาพหลักลงอย่างรวดเร็ว "มีคนพยายามแฮกเข้ามาในฐานข้อมูลลับครับ" รินรดาหน้าซีดเผือด "มันไม่ใช่การแฮกแบบสุ่ม แต่เป็นการเจาะจง... เหมือนมันรู้ว่าเราเก็บ 'ข้อมูลนั้น' ไว้ที่ไหน" ผมคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาดูเส้นทางไอพีแอดเดรสที่พุ่งเป้าเข้ามา มันหมุนวนไปมาทั่วโลกก่อนจะจบลงที่... เมืองเล็กๆ ในสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของกองทุนส่วนบุคคลที่ธันวาเคยครอบครองในอดีต ไม่ใช่แค่ความบังเอิญแล้วครับ มันคือการประกาศสงคราม "มันไม่ได้ต้องการแค่หุ้นรินครับ มันต้องการรื้อฟื้นนรกขุมที่ผมเคยตกไปมาให้ผมเห็นอีกรอบ" ผมกล่าวพลางสวมเสื้อสูทเดินไปที่หน้าต่างกระจกสูง เห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครเบื้องล่าง แต่ในใจผมกลับมืดมิด ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขที่ไม่ได้ใช้งานมานานนับปี หมายเลขของคนที่มีอิทธิพลพอที่จะสะกดรอยธันวาได้โดยไม่ให้มันรู้ตัว ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ มองเงาสะท้อนตัวเองในกระจก ดวงตาของผมที่เคยว่างเปล่า บัดนี้มีไฟแห่งความแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตน 'หุ้นที่มึงถืออยู่น่ะ... อร่อยดีนะ แต่ระวังหน่อยเถอะ สิ่งที่มึงคิดว่ามันเป็นฐานที่มั่น วันนี้มันอาจจะเป็นสุสานของมึงเอง' ผมหยุดนิ่ง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้านเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่ศัตรูเผยตัวออกมา รินรดาลุกขึ้นยืนข้างๆ ผม สายตาของเธอจับจ้องไปที่หน้าจอมือถือของผม ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความถัดไปที่เด้งขึ้นมา 'คืนนี้สามทุ่ม เจอที่เดิม... ที่ที่พวกเราเคยเริ่มต้นทุกอย่าง ถ้ามึงกล้านะ กวิน' ผมแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ธันวา... มันไม่ได้แค่ท้าทาย แต่มันกำลังดึงผมเข้าสู่ 'สมรภูมิที่ไม่มีวันชนะ' เพราะในที่แห่งนั้น คือสถานที่ที่พ่อของผมถูกสังหารอย่างเลือดเย็นเมื่อสิบปีก่อน ก้าวถัดไปของผมจะกำหนดว่า ผมจะเป็นผู้ล่า หรือเหยื่อที่เดินเข้าหาความตายด้วยตัวเองอีกครั้ง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมลุ้นไปกับเกมการเงินที่เดิมพันด้วยชีวิตในทุกๆ ตอนนะครับ