ผู้บุกรุกในดินแดนไร้กฎ

กลิ่นควันไอเสียของรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อผสมผสานกับกลิ่นไอดินและน้ำอ้อยเคี่ยวไหม้ ลอยอบอวลอยู่เบื้องหน้าดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวของหญิงสาว รินรดา พิชญเดช ก้าวลงจากรถโดยสารคันเก่าสภาพทรุดโทรม รองเท้าหนังหุ้มข้อของเธอเหยียบย่ำลงบนพื้นดินลูกรังสีแดงฉานอันเป็นอาณาเขตของ “ไร่ธราดล” ดินแดนที่ขึ้นชื่อว่าไร้กฎหมายและอยู่ภายใต้เงื้อมมือของซาตานสวมสูทอย่าง ธาม ธราดล เป้าหมายของเธอชัดเจน... การเข้ามาสมัครเป็นผู้จัดการฝ่ายบัญชีคนใหม่ ไม่ได้ทำไปเพื่อตัวเลขกำไรขาดทุนของไร่แห่งนี้ แต่เพื่อขุดคุ้ยหาความจริงเบื้องหลังการตายอย่างมีเงื่อนงำของพี่สาวที่เคยทำงานอยู่ที่นี่ พี่สาวผู้ถูกตีค่าเป็นเพียงใบไม้ร่วงหล่นในสมีกองโตของอิทธิพลเถื่อน “กระเป๋าแค่นี้... หรือว่ากลัวว่าเข้ามาแล้วจะไม่ได้กลับออกไปอีก” เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเปี่ยมด้วยอำนาจคุกคามดังขึ้นจากทางด้านหลัง รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบโดยไม่ทันตั้งตัว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสกำแพงป้องกันความตื่นกลัว ก่อนจะหันขวับกลับไปเผชิญหน้า ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อกำยำและรอยสักจางๆ ที่ปลายแขน ดวงตาคมกริบสีดำสนิทราวกับห้วงเหวลึกคู่นั้นกำลังจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับเสือดาวกำลังประเมินเหยื่อที่เดินเข้ามาในอาณาเขตของมันเอง ธาม ธราดล ยืนอยู่ตรงนั้น สูบบุหรี่มวนหนาในมือ ควันสีเทาลอยละล่องบดบังแววตาดุดันที่แฝงไปด้วยประกายปรารถนาอันดิบเถื่อนอย่างปิดไม่มิด “ฉันมาทำงาน ไม่ได้มาเดินแฟชั่นโชว์ค่ะ... เอ่อ หมายถึง ฉันมาทำงานค่ะ” รินรดาแก้ไขคำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวหลุดออกไป ธามหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบและอันตรายจนสันหลังวาบ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ชนิดที่รินรดาไม่ทันได้ถอยหนี กลิ่นกายบุหรี่ผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงพลังแผ่ซ่านเข้ามารุกรานพื้นที่หายใจของเธอจนแทบสำลัก “ปากดี... และหน้าตาดีกว่าที่ไอ้พ้งมันรายงานมา” ธามเอ่ยเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาของเขาไม่ได้มองเธอในฐานะ “ลูกจ้าง” แต่เป็นการมองด้วยสายตาของนักล่าที่ต้องการครอบครอง “รู้ไหมว่าคนที่กล้าก้าวเข้ามาเหยียบไร่ฉันด้วยแววตาอวดดีแบบเธอ จุดจบมักจะลงเอยยังไง” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยแรงกดดันมหาศาลจากกายหนาที่บดบังแสงอาทิตย์ยามบ่ายจนมิด เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนความหวาดหวั่น “ถ้าฉันกลัวจุดจบ คงไม่ถ่อสังขารมาถึงกลางดงอ้อยนี่หรอกค่ะคุณธาม” “หึ...” ธามยกยิ้มมุมปาก มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยแรงบีบที่หนักหน่วงราวกับคีมเหล็ก รินรดา นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่พยายามไม่ส่งเสียงร้องออกมาให้เขาได้ใจ แรงดึงดูดประหลาดพุ่งพล่านขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ ราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นผ่านผิวสัมผัส ธามก้มมองข้อมือเล็กที่อยู่ในอุ้งมือของตน ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตาหญิงสาว แววตาของเจ้าพ่อไร่อ้อยไหววูบด้วยประกายไฟปรารถนาที่ร้อนแรงและอันตราย เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความลับที่ซ่อนอยู่หลังแววตาคู่นั้น และมันยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ในวินาทีที่บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบขาดใจ ไอพ้ง ลูกน้องคนสนิทที่แอบแฝงความไม่น่าไว้วางใจก็ก้าวเข้ามาขัดจังหวะด้วยท่าทีมีพิรุธ “นายครับ... ทางโกดังสามมีปัญหาเรื่องบัญชีขนส่งนิดหน่อย ให้ผมจัดการ...” ธามหันไปมองลูกน้องด้วยหางตาเพียงนิดเดียว แววตาเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นดุดันจนไอพ้งต้องรีบก้มหน้าหลบ “แกไปรอฉันที่นั่น... ส่วนเธอ...” ธามหันกลับมาหากลุ่มผมหอมกรุ่นของรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว “คืนนี้... เธอต้องมาเคลียร์บัญชีส่วนตัวกับฉันที่เรือนพักใหญ่... ห้ามปฏิเสธ เพราะเธอไม่มีสิทธิ์ตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว” ธามปล่อยข้อมือเธอเป็นอิสระอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันหลังเดินจากไปปล่อยให้รินรดายืนหายใจหอบถี่ ท่ามกลางแดดร้อนระอุและความหวาดผวาที่เกาะกุมหัวใจ ทว่าลึกๆ ในอกด้านซ้าย... กลับมีเปลวไฟบางอย่างที่ร้อนระอุยิ่งกว่าแสงแดดลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในดินแดนเถื่อนนี้ด้วยกันนะครับ