กับดักความใคร่

"เซ็นชื่อซะ... แล้วผมจะเก็บเรื่องเอกสารปลอมในห้องทำงานคุณไว้เป็นความลับ" น้ำเสียงของธามแหบพร่าทว่าเย็นเยียบราวกับคมมีดที่จ่ออยู่ที่ลำคอ รินรดานิ่งค้าง มือที่ถือปากกาสั่นระริกอยู่เหนือกระดาษสัญญาโอนหุ้นบริษัทในเครือที่เขาจงใจวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่สถานการณ์บีบคั้นเกินกว่าจะถอยหลังกลับ เพราะหากเขาแฉเรื่องที่เธอแอบดึงข้อมูลการเงินไปเมื่อคืน แผนการสืบเรื่องพี่สาวของเธอจะพังทลายลงทันที รินรดาสูดลมหายใจลึก กลิ่นกายของเขา—กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นอายดินหลังฝนตก—แผ่ซ่านครอบคลุมพื้นที่รอบตัวเธอจนแทบหายใจไม่ออก "คุณมันเผด็จการ ธาม... นี่มันคือการข่มขู่" เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของบุรุษตรงหน้า ธามไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว ไอความร้อนจากร่างกายกำยำของเขาส่งผ่านออกมาจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล มือหนาที่หยาบกร้านจากการงานในไร่เลื่อนขึ้นมาสัมผัสสันกรามของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจสั่งการที่ไม่ยอมให้ขัดขืน "โลกของผมไม่มีคำว่าแฟร์ รินรดา" เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินทำเอาผิวแก้มเธอร้อนผ่าว "คุณก้าวเข้ามาในถิ่นของผมเอง... คุณต้องรู้วิธีเอาตัวรอด ในฐานะผู้จัดการบัญชี คุณน่าจะรู้ดีที่สุดว่าการลงทุนมีความเสี่ยง และนี่... คือราคาที่คุณต้องจ่ายเพื่อความลับของคุณ" นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้ริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ มันเป็นสัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายหญิงสาวให้ตื่นตัว รินรดาพยายามเม้มปากแน่น แต่ธามกลับกดนิ้วหนักขึ้นจนเธอต้องเผยอออกด้วยความเจ็บปวดที่แฝงไปด้วยความวาบหวาม "เซ็นสิคนเก่ง..." เขาท้าทาย เสียงนั้นแหบต่ำจนแทบจะกลายเป็นเสียงคำราม "หรือจะให้ผมแสดงให้ดูว่า ถ้าคุณไม่เซ็น... คุณจะต้องชดเชยให้ผมด้วยวิธีไหนถึงจะสาสม" หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก รินรดารู้ดีว่าเขากำลังเล่นเกมที่เธอไม่มีวันชนะ ร่างสูงใหญ่ของเขาค่อยๆ บดเบียดเข้ามาจนหลังของเธอชิดกับผนังห้อง ธามใช้แขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ในอาณัติ กลิ่นอายความเป็นชายที่ดุดันรุนแรงทำให้สมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน เขากดริมฝีปากลงบนซอกคอขาวเนียน สัมผัสนั้นหนักหน่วงและจาบจ้วง ราวกับจะตีตราจองความเป็นเจ้าของ รินรดาสะดุ้งเฮือก มือที่ถือปากกาหลุดร่วงลงพื้น "ธาม... อย่า..." เธอประท้วงเสียงแผ่ว แต่มือกลับเผลอขยำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นด้วยแรงอารมณ์ที่ตีรวน เขารู้ดีว่าเธอกำลังพ่ายแพ้ ธามช้อนสายตามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงปรารถนา "อย่าหยุด หรืออย่าทำ?" เขาถามพร้อมกับขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ ก่อนจะไล้ลิ้นลงมาตามแนวลำคอ สร้างความสั่นสะท้านไปถึงปลายเท้า รินรดาแทบทรุดกายลงหากไม่ได้อ้อมแขนแกร่งของเขาโอบรัดเอวคอดกิ่วเอาไว้ ฉากหน้าคือห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารทางการเงิน แต่ฉากหลังกลับกลายเป็นเวทีแห่งการห้ำหั่นทางอารมณ์ที่ดุเดือด ธามไม่ได้ต้องการแค่เพียงหุ้นหรืออำนาจ แต่เขาต้องการให้เธอสยบยอม ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ "ผมไม่ได้อยากบังคับคุณด้วยงาน" เขาถอนจูบออกช้าๆ มองจ้องดวงตาที่ฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำใส "แต่คุณทำให้ผมไม่มีทางเลือก... คุณมันดื้อรั้นเกินไป รินรดา" มือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้แผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสที่ลากผ่านไปทุกจุดทำให้เธอกรีดร้องอยู่ในใจด้วยความโหยหาที่ยากจะปฏิเสธ ในขณะที่เธอกำลังจะจมดิ่งไปกับสัมผัสนั้น เสียงเคาะประตูอย่างแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะความร้อนแรงในห้องจนทุกอย่างหยุดชะงัก "นายครับ! ไอ้พ้งมันบุกมาถึงหน้าไร่ มันบอกว่าถ้าไม่ส่งตัวผู้หญิงคนนั้นให้มันคืนนี้... ไร่ฝั่งทิศเหนือจะถูกเผา!" ธามชะงัก สายตาที่เคยหื่นกระหายเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทและดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย เขาผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับมาเยือกเย็นจนน่ากลัว เขาหันไปหยิบปืนที่วางไว้ในลิ้นชักโต๊ะขึ้นมาบรรจุกระสุนด้วยท่าทางคล่องแคล่ว "อยู่ในนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ ทว่าก่อนจะก้าวเดินออกไป เขากลับหันมาคว้าคางเธอเชิดขึ้นแล้วกดจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากอีกครั้ง "ถ้าผมรอดกลับมา... เราค่อยคุยเรื่องบทลงโทษของคุณต่อ แต่ถ้าผมไม่กลับมา..." เขาเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอราวกับจะถ่ายทอดคำสั่งสุดท้าย "หนีไปซะ เพราะนั่นหมายความว่าสิ่งที่ผมพยายามปกป้องคุณ... มันไม่มีเหลือแล้ว" เขากระชากประตูเปิดออกแล้วก้าวออกไป ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว เธอเหลือบไปเห็นกระดาษสัญญาบนโต๊ะที่ยังไม่ได้เซ็น... แต่ในขณะที่มือของเธอเอื้อมไปหยิบปากกา เงาสีดำของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังม่านหน้าต่างห้องทำงานก็ปรากฏขึ้นชัดเจน "จะรีบเซ็นไปทำไมล่ะแม่ตัวดี... ในเมื่อผัวเธอกำลังจะไม่มีชีวิตรอดมาถึงพรุ่งนี้เช้า" เสียงที่คุ้นหูของ 'ไอ้พ้ง' ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง พร้อมกับเสียงปลดเซฟปืนที่ดังชัดเจนจนหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความดิบเถื่อนและเร่าร้อนนี้นะครับ