ปมประสานระหว่างโลกสองใบ

นิ้วเรียวยาวของดร.อีเลน่ากดลงบนผิวแก้วที่เย็นเยียบอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เงาสะท้อนที่กำลังฉีกยิ้มจนถึงใบหูจะทันได้สัมผัสลำคอของไคล์ *เพล้ง!* เสียงกระจกนิรภัยหนาเตอะของห้องทำงานอาจารย์แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ไม่ใช่เพราะแรงกระแทกจากภายนอก แต่เพราะแรงดันมหาศาลจากมิติที่บิดเบี้ยว เศษกระจกที่ควรจะร่วงหล่นลงพื้นกลับลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ราวกับเวลาในพื้นที่แห่งนี้หยุดชะงักไปชั่วขณะ "อย่ามองตาของมัน" เสียงของอีเลน่าเย็นเยียบ แต่แฝงด้วยความกังวลที่ไคล์ไม่เคยเห็นมาก่อน เธอกระชากแขนเขาออกมาจากรัศมีของหน้าต่างที่แตกกระจาย แล้วตบยันต์อักขระสีเงินลงบนข้อมือของเด็กหนุ่มจนเกิดแสงวาบสว่างจ้า ไคล์หอบหายใจถี่ สายตาของเขาไม่ได้ลดละความวิเคราะห์ เขายังคงมองเห็น 'เส้นใยพลังงาน' ที่กำลังสั่นไหวอยู่ในอากาศเหมือนควันไฟ "อาจารย์... นั่นไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป มันมีค่าความหนาแน่นของอนุภาคต่ำผิดปกติ เหมือนกับว่ามันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นที่นี่ แต่แค่ 'รั่ว' ออกมาจากที่อื่น" อีเลน่าถอนหายใจยาว เธอยืนพิงโต๊ะไม้โอ๊คเก่าๆ สายตามองไปยังรอยแยกมิติที่ค่อยๆ ประสานตัวกันอย่างช้าๆ "สมองของเธอชอบหาคำตอบที่เป็นวิทยาศาสตร์เสมอสินะไคล์ แต่สิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ คือเรื่องของ 'มิติที่ซ้อนทับ'" เธอหยิบหนังสือปกหนังเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่งขึ้นมา แล้วเปิดไปหน้าที่ว่างเปล่าก่อนจะขีดเขียนอักขระแปลกประหลาดลงไป "จินตนาการถึงโลกสองใบที่วางทับกันบนแผ่นกระดาษนะ" อีเลน่าเริ่มอธิบาย น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นโหมดอาจารย์อย่างเต็มตัว "โลกใบแรกคือโลกของพวกเรา ที่ซึ่งตรรกะและฟิสิกส์ทำงานอย่างตรงไปตรงมา ส่วนโลกใบที่สอง... คือ 'ช่องว่างระหว่างบรรทัด' ของจักรวาล ที่นั่นไม่มีเวลา ไม่มีตัวตน มีเพียงแค่เศษเสี้ยวของความปรารถนาและตัวตนที่ถูกลบเลือน" "เหมือนกับกระจก?" ไคล์ถาม พยายามรวบรวมสติ "ถูกต้อง กระจกไม่ใช่แค่สิ่งที่สะท้อนภาพ แต่มันคือประตูบานเล็กๆ ที่เชื่อมโลกสองใบเข้าด้วยกัน" อีเลน่าขยับแว่นสายตา "เมื่อวานนี้เธออาจจะแค่บังเอิญเห็นมัน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่... หมายความว่า 'ตัวตนที่ซ้อนทับ' ของเธอกำลังพยายามจะสลับที่" ไคล์ขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากรอยสักอักขระบนข้อมือ "หมายความว่ายังไงครับ สลับที่? ถ้ามันออกมาได้ ผมก็ต้องเข้าไปแทนที่งั้นเหรอ?" "ไม่ใช่แค่นั้น" อีเลน่าเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและสมุนไพรจากตัวอาจารย์สาว "ไคล์... กฎแห่งชะตาชีวิตที่นี่ไม่ได้ถูกเขียนด้วยหมึก แต่มันถูกเขียนด้วย 'การเลือก' และเงาสะท้อนที่เธอเห็น คือสิ่งที่เธอกำลังเลือกที่จะ 'ทิ้ง' ไปจากตัวเองในทุกครั้งที่เธอตัดสินใจด้วยตรรกะอันเย็นชา" ไคล์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ความฉลาดของเขาบอกว่านี่คือเรื่องไร้สาระ แต่ความรู้สึกที่หัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นเงาตัวเองยิ้ม มันกลับบอกว่านี่คือความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด "ผมจะแก้ไขมันได้ยังไง" ไคล์ถาม สบตาอาจารย์อย่างแน่วแน่ "การจะปิดช่องว่างนี้ เธอต้องหยุดยึดติดกับสิ่งที่มองเห็นได้ด้วยตา" อีเลน่าหยิบชอล์กหินสีขาวขึ้นมา แล้วลากเส้นเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อนบนพื้นห้อง "เธอต้องเรียนรู้ที่จะ 'บิดเบือน' ตรรกะของตัวเอง เพื่อสร้างม่านพลังกั้นระหว่างมิติ ไม่อย่างนั้น... วันหนึ่งเธออาจจะไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้สังเกตการณ์ที่อยู่อีกฝั่งของกระจก แต่เธออาจจะถูกกลืนเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของมันจริงๆ" จังหวะที่ไคล์กำลังจะก้าวเข้าไปดูวงจรเวทมนตร์บนพื้น เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยแต่กลับมีความถี่ที่แปลกประหลาดดังขึ้นในหัวของเขา ไม่ใช่เสียงของระบบโรงเรียนที่เขาคุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงสังเคราะห์ที่ดูเหมือนจะพังทลายอยู่ตลอดเวลา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบช่องโหว่ในโครงสร้างจักรวาล ระดับความรุนแรง SSS] [คำเตือน: กระจกบานที่สองในห้องทำงานอาจารย์ กำลังจะแตกออก... จากฝั่งของคุณ] ไคล์ชะงักกึก เขาไม่ได้มองที่พื้น แต่หันไปมองกระจกอีกบานที่ตั้งอยู่มุมห้อง ซึ่งขณะนี้มันกำลังเกิดรอยร้าวเป็นสายใยคล้ายใยแมงมุม และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเงาของอีเลน่าที่อยู่ในกระจกบานนั้น... ไม่ได้ยืนอยู่ข้างเขาเหมือนตัวจริง แต่เธอกำลังถือมีดสั้นที่สะท้อนแสงสีม่วงประหลาด และพุ่งเป้าไปที่แผ่นหลังของไคล์ "อาจารย์ครับ..." ไคล์เอ่ยเสียงสั่น "ในกระจก... ทำไมอาจารย์ถึงถือมีด?" อีเลน่าที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาหยุดชะงัก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด เธอค่อยๆ หันกลับไปมองกระจกบานนั้นช้าๆ ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ตายแล้ว... มันไม่ใช่เงาสะท้อนของเราแล้วไคล์... มันคือ 'ผู้คุมกฎ' ที่หลุดออกมาจากอีกฝั่งต่างหาก!" ในเสี้ยววินาทีนั้น กระจกบานใหญ่ก็ระเบิดออก เศษแก้วพุ่งตรงมายังพวกเขาดั่งห่าฝน แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือเงาสะท้อนของอีเลน่าที่ก้าวออกมาจากเศษกระจก พร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนกับสิ่งที่ไคล์เพิ่งเจอเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน ฝากติดตามตอนต่อไปนะครับว่าไคล์จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่น่าขนลุกนี้ได้อย่างไรครับ ไมโลกับภูตน้อย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวเล็กๆ คนนี้นะครับ