บัณฑิตหน้าตายกับภารกิจลับ

"สัญญานี่... เขียนด้วยหมึกหรอคะท่านแม่ทัพ หรือว่าน้ำตาของคนที่โดนท่านกดขี่กันแน่?" เสียงหวานใสที่เจือความเย้าหยวนดังขึ้นกลางกระโจมบัญชาการใหญ่ กลิ่นอายความตึงเครียดที่เคยปกคลุมเหล่าแม่ทัพนายกองพลันสะดุดกึก ซ่งซีซีในชุดบัณฑิตหญิงสีหมอกปักลายไผ่เข้ม ไม่ได้มีทีท่าหวาดกลัวต่อสายตาดุจพญาเหยี่ยวที่จ้องมองมาเลยแม้แต่น้อย นางกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวม้วนกระดาษสัญญาจ้างที่ปรึกษา military เล่นอย่างไม่ี่ทู้นัก เซียวจิ่งถิงหรี่ตาลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งเป็นคมราวกับใบมีด ริมฝีปากหยักลึกปิดสนิทจนแทบเป็นเส้นตรง ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงก้าวเข้ามาในเขตหวงห้ามของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬแถมยังต่อปากต่อคำกับเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามา "ซ่งซีซี เจ้าคิดว่าที่นี่คือหอคอยบรรณารักษ์ในเมืองหลวงงั้นหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะดำสนิทก้าวเข้าไปประชิดตัวนางทีละก้าว แรงกดดันจากสนามรบแผ่ซ่านจนคนรอบข้างต้องกลืนน้ำลาย แต่ซ่งซีซีกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากช่างยั่วโมโหเสียจนคนมองอยากจะคว้าตัวมาตีให้เข็ด "ถ้าที่นี่เป็นแค่หอคอยหนังสือ ข้าคงไม่ต้องมารับรับมือกับ 'ท่านแม่ทัพปากแข็ง' ที่เอาแต่ทำหน้าถมึงทึงใส่คนอื่นแบบนี้หรอกค่ะ" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นจากเหล่ารองแม่ทัพที่ยืนอยู่รอบกระโจม ทุกคนต่างลุ้นระทึกว่าบัณฑิตสาวผู้นี้จะโดนท่านแม่ทัพผู้โหดเหี้ยมโยนออกไปนอกค่ายเมื่อไหร่ แต่เซียวจิ่งถิงกลับหยุดยืนห่างจากนางเพียงแค่คืบ กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายสงครามจางๆ ลอยปะทะจมูกจนซ่งซีซีต้องแอบสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว "ปากเก่งนักนะ" เซียวจิ่งถิงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนซ่งซีซีต้องเอนตัวหนีเล็กน้อย "เจ้าถูกส่งมาที่นี่ในฐานะที่ปรึกษา ไม่ใช่มาเดินชมบุปผา หากแผนการยุทธ์ศาสตร์สามข้อที่เจ้าเสนอในวันพรุ่งนี้ใช้การไม่ได้ ข้าจะเตะเจ้าออกจากค่ายด้วยมือของข้าเอง" "ยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ" ซ่งซีซีตอบกลับทันควัน รอยยิ้มพรายบนใบหน้างามยิ่งทวีความเฉิดฉาย "แต่ถ้าแผนของข้าทำให้ข้าศึกถอยร่นไปสามลี้ล่ะก็... ท่านแม่ทัพต้องยอมรับคำสั่งของข้าในเรื่องการจัดการเสบียงทั้งหมด... ตกลงไหมคะ?" ดวงตาคมกริบของเซียวจิ่งถิงฉายแวววาววับขึ้นมาวูบหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้ช่างกล้าได้กล้าเสีย นางไม่ได้มาเพื่อขอความเมตตา แต่มาเพื่อต่อรองและควบคุมอำนาจในมือเขาต่างหาก น่าสนใจ... น่าสนใจเสียจนเขาอยากจะปราบพยศแม่เสือสาวตัวนี้ให้หมอบราบคาบศอก "กล้าดียิ่งนัก" เขากระซิบชิดริมหูของนาง เสียงทุ้มพร่าต่ำจนหัวใจของซ่งซีซีเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "ระวังตัวไว้ให้ดี ซ่งซีซี ข้าจะคอยจับตาดูทุกฝีก้าวของเจ้า" ตกดึก บรรยากาศภายในกระโจมพักส่วนตัวของที่ปรึกษาหญิงเงียบสงบ มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันที่ไหววอบ อาหลันสาวใช้คนสนิทกำลังช่วยจัดเตรียมตำราและแผนที่ยุทธศาสตร์พลางบ่นอุบอิบ "คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพผู้นั้นหน้าตาดุดันราวกับยักษ์วัดโคม แถมยังจ้องท่านเขม็งเสียขนาดนั้น บ่าวล่ะเสียวสันหลังวาบแทนจริงๆ นะคะ" อาหลันกระซิบพร้อมกับลูบแขนตัวเอง ซ่งซีซีหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางกำลังตวัดพู่กันเขียนแผนผังค่ายกลลงบนกระดาษสาด้วยความคล่องแคล่ว "ดุดันอะไรกันอาหลัน คนแบบนั้นเขาเรียกว่า 'ปากแข็งใจอ่อน' ต่างหากล่ะ ยิ่งเขาจับผิดข้ามากเท่าไหร่ ก็แปลว่าเขากำลังสนใจข้ามากเท่านั้นแหละ" "โอייה คุณหนูของบ่าว คิดจะไปต่อกรกับเสือร้ายระวังจะโดนเข้างับหัวเอานะคะ" "คอยดูเถอะ ข้าจะทำให้ท่านแม่ทัพผู้เย่อหยิ่งคนนั้นต้องยอมสยบแทบเท้าข้าให้ดู" ซ่งซีซีวางพู่กันลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางมั่นใจในแผนการที่เตรียมไว้สำหรับศึกวันพรุ่งนี้ ทว่า... ในจังหวะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมค่ายพัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นกะทันหันจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนโกลาหลของทหารยามที่ทำให้หัวใจของซ่งซีซีต้องกระตุกวูบ "แย่แล้ว! เกิดเพลิงไหม้ที่คลังเสบียงหลวง!" ซ่งซีซีผุดลุกขึ้นยืนทันที อาหลันหน้าซีดเผือดวิ่งไปเปิดผ้าม่านกระโจมออกดู แสงเพลิงสีแดงฉานโชติช่วงย้อมท้องฟ้ายามวิกาลให้กลายเป็นสีเลือด และสิ่งที่ทำให้ซ่งซีซีต้องเบิกตากว้างไม่ใช่แค่ไฟที่กำลังลุกไหม้... แต่เป็นเงาร่างของใครบางคนที่แอบลอบเร้นออกจากจุดเกิดเหตุ พร้อมกับทิ้ง 'ป้ายคำสั่ง' ชิ้นหนึ่งไว้บนพื้นโคลน ซึ่งนางจำมันได้แม่นยำว่าเป็นของ 'องค์ชายรองลี่เฉิน'! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความแสบสันของซ่งซีซีในตอนนี้ด้วยนะคะ!