ศึกแรกริมประตูเมืองหลวง

"ถ้าฝ่าบาททรงทราบว่าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าเซี่ย ปล่อยให้บัณฑิตตัวเล็กๆ เดินผ่านประตูเมืองโดยไม่ตรวจป้ายแสดงตัวตน เช่นนี้แล้ว กฎหมายบ้านเมืองคงมีค่าไม่ต่างจากกระดาษเช็ดพระบาทกระมังเพคะ?" ซ่งซีซีแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ นัยน์ตากลมโตเป็นประกายท้าทายภายใต้หมวกผ้าโปร่งสีดำที่ปิดบังใบหน้าครึ่งบน นางจงใจกดเสียงให้ต่ำลงเพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคน ขณะที่มือเรียวบางในชุดบัณฑิตสีครามเข้มแกล้งขยับพัดจีบในมือเบาๆ ณ ประตูเมืองหลวงเวลานี้ เต็มไปด้วยความโกลาหลของผู้คนที่ต่อแถวรอเข้าเมือง แต่กาลเวลาเสมือนหยุดนิ่งลง ณ จุดที่คนทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน เซียวจิ่งถิงหยุดฝีเท้า ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากวาดมองร่างโปร่งบางในชุดบัณฑิตตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาในชุดเกราะทมิฬจนทหารยามรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง แม่ทัพหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานีและเก่งกาจที่สุดในรอบศตวรรษหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้วกระตุกวูบ "บังani... บัณฑิตสำนักไหน ไร้สัมมาคารวะถึงเพียงนี้" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งตกลงบนพื้นหินดังขึ้น เซียวจิ่งถิงก้าวเข้าไปประชิดตัวนางโดยไม่ให้ตั้งตัว กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายคาวเลือดสนามรบจางๆ ลอยปะทะนาสิกจนซ่งซีซีต้องแอบสูดลมหายใจเข้าลึก "ข้าเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร กำลังใช้อำนาจโดยมิชอบกักตัวข้าไว้ด้วยเหตุผลอันใดเล่าเพคะ? หรือว่า..." นางแกล้งลดเสียงลงกระซิบข้างใบหูหนา ร้อนจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "ท่านกำลังกลัวความจริงบางอย่าง ที่กำลังจะถูกเปิดเผยผ่านปลายพู่กันของข้ากันแน่" วาจาดed-duang เสียดแทงใจดำจนเซียวจิ่งถิงต้องขบกรามแน่น สันกรามคมคายขึ้นรูปชัดเจนด้วยความขุ่นเคือง ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างคนพยายามอดกลั้นความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ตั้งแต่เขารับตำแหน่งแม่ทัพรักษาเมืองหลวงมา ไม่เคยมีผู้ใดกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและแสบสันถึงเพียงนี้มาก่อน ยิ่งเป็นสตรีปลอมตัวเป็นชายด้วยแล้ว นางนับเป็นคนแรกที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขาอย่างโจ่งแจ้ง "อวดดี" เซียวจิ่งถิงเค้นเสียงลอดไรฟัน มือหนายื่นออกไปหมายจะกระชากหมวกผ้าโปร่งคลุมหน้าของนางออก เพื่อดูให้ชัดเจนว่าสตรีหน้าไม่อายผู้นี้เป็นใครกันแน่ที่กล้ามาลูบคมพยัคฆ์ ทว่า ซ่งซีซีไวกว่า นางก้าวถอยหลังครึ่งก้าวอย่างงดงาม ปลายพัดในมือตวัดรับข้อมือแกร่งของเขาไว้ได้อย่างแม่นยำราوกับคาดการณ์เอาไว้แล้ว สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะโดนผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าทำให้หัวใจของทั้งสองคนกระตุกวูบโดยไม่รู้ตัว เคมีประหลาดบางอย่างพุ่งปะทะกันกลางอากาศราวกับประกายไฟที่กระทบกับน้ำมัน "ระวังมือด้วยท่านแม่ทัพ บัณฑิตผู้นี้มีครู และครูของข้าก็ดุเสียด้วยสิเพคะ" ซ่งซีซีเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มพรายบนริมฝีปากอิ่มระเรื่อชวนให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้ระคนระทึกในเวลาเดียวกัน อาหลัน สาวใช้คนสนิทที่ยืนหลบอยู่หลังขบวนสินค้าทำทีเป็นจัดห่อผ้า แต่แอบลอบยิ้มกริ่มจนแก้มแทบปริในใจ *'ให้มันได้อย่างนี้สิคุณหนู ขยี้ความเย็นชาของท่านแม่ทัพน้ำแข็งผู้นี้ให้แหลکคาเท้าไปเลย!'* เซียวจิ่งถิงชะงักไปชั่วขณะ ยามที่ปลายนิ้วเรียวของนางแตะโดนข้อมือเขา ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความรู้สึก 'ท้าทาย' ที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานนับปี ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าภายใต้หมวกโปร่งที่แม้จะเห็นไม่ชัด แต่ริมฝีปากที่กำลังแย้มยิ้มเยาะเย้ยและนัยน์ตาดุดั่งแมวป่าคู่นั้น กลับสลักลึกEเข้ามาในความทรงจำของเขาอย่างรวดเร็วอย่างน่าประหลาด "ปากเก่งนักนะ แม่นางซ่ง..." เซียวจิ่งถิงกระซิบเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาใกล้จนซ่งซีซีต้องผะงกศีรษะหนีเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่เหนือหน้าผากของนาง "เจ้าคิดว่าปลอมตัวเป็นบัณฑิตแล้วจะรอดพ้นสายตาของข้าไปได้หรือ? เมืองหลวงแห่งนี้... ไม่มีอะไรที่ข้าไม่รู้" ซ่งซีซีหัวใจกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้างไปเล็กน้อยก่อนจะปรับเข้าสู่โหมดปกติอย่างรวดเร็ว *'เขารู้ตัวจริงของเราตั้งแต่แรกแล้วอย่างนั้นหรือ?'* ความคิดในหัวแล่นปรู๊ดปร๊าด ทว่าภายนอกนางยังคงตีสีหน้าเรียเฉยและส่งยิ้มหวานหยดให้อย่างไม่สะทกสะท้าน "ถ้าท่านแม่ทัพรู้ว่าข้าเป็นใคร เหตุใดจึงยังยืนสนทนากับข้าอยู่อย่างสนิทสนมเช่นนี้เล่าเพคะ? หรือว่า... ท่านเองก็กำลังรอคอยการมาเยือนของข้าอยู่เช่นกัน" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน ทั้งคู่ยืนจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่กลับมีความร้อนรุ่มบางอย่างแผดเผาอยู่รอบกายจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เคมีระหว่างทั้งสองคนพุ่งทะยานจนคนอ่านต้องจิกหมอนตามด้วยความลุ้นระทึก ทว่า ในจังหวะที่เซียวจิ่งถิงกำลังจะเอާމวาจาคมคายมาโต้กลับเพื่อเอาคืนให้สาสม เสียงฝีือกม้าควบทะยานเข้ามาอย่างเร่งรีบพร้อมกับเสียงตะโกนก้องขององครักษ์ประจำตัวก็ดังแหวกฝูงชนเข้ามาเสียก่อน "ท่านแม่ทัพพ่ะย่ะค่ะ! องค์ชายรอง... องค์ชายรองเสด็จมาถึงประตูเมืองด้วยพระองค์เองแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจิ่งถิงชะงัก นัยน์ตาเหยี่ยวไหววูบด้วยความตกใจระคนเคร่งเครียด เขาดึงสายตากลับจากใบหน้าของซ่งซีซีอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะหันไปมองตามเสียงรายงาน ซ่งซีซีอาศัยจังหวะชุลมุนที่ทุกคนกำลังหันไปสนใจความเคลื่อนไหวเบื้องหลัง ถอยหลังก้าวหนึ่ง ย่อตัวทำความเคารพแบบบัณฑิตหนุ่มอย่างลวกๆ แล้วกระซิบเสียงเบาจนแทบปลิวไปกับสายลม "ดูท่าทาง... ละครฉากใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วสินะเพคะ ไว้เราค่อยมาต่อความยาวสาวความยืดกันใหม่... ท่านแม่ทัพเซียว" สิ้นเสียง นางก็หมุนตัวสะบัดชายผ้าคลุมเตรียมจะแทรกตัวหายไปกับฝูงชนทันที "จับตัวนางไว้!" เซียวจิ่งถิงออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด พร้อมกับยื่นมือคว้าชายเสื้อคลุมของนางเอาไว้ได้ทันในเสี้ยววินาทีสุดท้าย! ซ่งซีซีหันขวับกลับมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าตนเองถูกดึงให้เซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างแกร่งของแม่ทัพหนุ่มเข้าอย่างจัง ปลายจมูกของนางเกือบจะชนเข้ากับปลายคางของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันในระยะประชิดชนิดที่ว่าแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน เซียวจิ่งถิงก้มลงมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนโดยไม่ตั้งใจ แววตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้เหนือกว่า ขณะที่มือแกร่งยังคงรั้งเอวบางของนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "คิดจะหนีจากเงื้อมมือข้า... ฝันไปเถอะ" เซียวจิ่งถิงกระซิบชิดริมหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทคนฟังให้หวั่นไหว และก่อนที่ซ่งซีซีจะได้ทันอ้าปากด่าทอ เสียงทุ้มกังวานและเปี่ยมด้วยอำนาจของบุคคลที่สามก็ดังแทรกขึ้นตรงหน้าขบวนพอดี "โอ้? ดูเหมือนว่าท่านแม่ทัพเซียวของเรา จะกำลังให้ความสนใจกับ 'บัณฑิต' หน้าใหม่ผู้นี้เป็นพิเศษเสียกระมัง ถึงได้กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันกลางประตูเมืองเช่นนี้?" ซ่งซีซีและเซียวจิ่งถิงชะงักค้างในท่าทางสนิทสนมเกินงาม ทั้งคู่ค่อยๆ หันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน และเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถม้าหรูหรา ประกายตาของซ่งซีซีก็วับวาวขึ้นด้วยความรู้สึกอันตราย... ...องค์ชายรองลี่เฉิน เสด็จมาถึงแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความแสบสันและฟินจิกหมอนไปกับซ่งซีซีและท่านแม่ทัพปากแข็งในตอนแรกนี้นะคะ!