รอยร้าวแรกเริ่มที่หน้างาน

"ถ้าคุณภูวดลใช้ไม้บรรทัดวัดความเป๊ะกับภรรยาที่บ้าน ผมว่าป่านนี้คงหย่ากันไปตั้งแต่จดทะเบียนวันแรกแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มติดกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นปูนและกลิ่นทินเนอร์จางๆ ในอาคารพาณิชย์สี่ชั้นที่กำลังรีโนเวทใหม่ ทิวาในชุดเสื้อกล้ามสีดำสวมทับด้วยเสื้อช็อปช่างสีซีด มือข้างหนึ่งควงด้ามเกรียงโป๊วสีราวกับเป็นคฑาผู้มีอำนาจสูงสุดในพื้นที่นี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างสูงโปรดักส์ชันเนี๊ยบในชุดสูทลำลองและรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตาที่แทบจะไร้รอยเปื้อนอย่างนึกสนุก ภูวดลสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ สถาปนิกหนุ่มผู้เคยคว้ารางวัลการออกแบบระดับประเทศมาหมาดๆ ไม่คิดเลยว่าการมารับหน้าที่คุมงานออกแบบสาขาแรกของบริษัท จะต้องมาตกนรกทั้งเป็นด้วยการร่วมงานกับผู้รับเหมาปากหมาที่สุดเท่าที่วงการก่อสร้างเคยผลิตมา "ผมยังโสดครับ และต่อให้มีเมีย ผมก็คงไม่เลือกคนที่มีปัญหาเรื่องการอ่านแบบแปลนพื้นฐานไม่ได้มาทำหน้าที่ผู้รับเหมาหรอกนะ คุณทิวา" ภูวดลตอกกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะสนามชั่วคราวที่กางแบบแปลนพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ทับซ้อนกันอยู่ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนจุดที่เป็นปัญหาซ้ำๆ จนกระดาษยับย่น "ดูนี่... ระยะเสาเอ็นตรงนี้ในแบบระบุไว้ชัดเจนว่าต้องร่นเข้าไปสิบเซนติเมตรเพื่อซ่อนท่อระบบน้ำ แต่สิ่งที่คุณทำคืออะไร? เทปูนทึบตันจนท่อเดินไม่ได้ แบบนี้เรียกว่าทำงานตามใจฉัน หรือว่าสมองส่วนที่ใช้ประมวลผลเรขาคณิตของคุณมันฝ่อไปตั้งแต่ตอนเรียนจบปวส.แล้วล่ะครับ" ทิวายักไหล่ไม่สะทกสะท้าน แม้ส่วนสูงของพวกเขาจะไล่เลี่ยกัน แต่แรงกดดันจากรังสีความเนี๊ยบของสถาปนิกหนุ่มตรงหน้ากลับทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าคนอย่างทิวาไม่มีทางยอมก้มหัวให้ใครโดยเฉพาะไอ้คุณสถาปนิกหน้าหล่อแต่ปากหมาคนนี้ "โอ้โห ท่านสถาปนิกผู้สูงส่งครับ หน้างานจริงกับในกระดาษอาร์ตๆ ในห้องแอร์เย็นฉ่ำมันไม่เหมือนกันหรอกนะ หน้างานมันมีหน้างานจริง หน้างานมันมีเหล็กเส้น มีคานเก่าที่รื้อถอนไม่ได้ ถ้าผมทำตามแบบเป๊ะๆ ของคุณ อาคารนี้ได้พังครืนลงมาก่อนที่คุณจะได้ตรวจรับงานเสียอีก ใครจะรับผิดชอบชีวิตคนงานผมล่ะ หรือว่าคุณจะเอาหน้าหล่อๆ ของคุณมาเซ็นค้ำประกันชีวิตให้พวกผม?" ทิวาก้าวเข้าไปประชิดตัวกลับบ้าง กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือกับกลิ่นเหงื่อจากการทำงานกลางแดดปะทะเข้าจมูกของภูวดล ชั่วขณะหนึ่งสถาปนิกหนุ่มรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดอยู่ใกล้ผิวแก้วหู ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตที่มองมาเต็มไปด้วยความท้าทายและประกายไฟระยิบระยับที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบอย่างน่าประหลาด ภูวดลชะงักไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเกิดรวนเรขึ้นมาดื้อๆ ความใกล้ชิดที่กะحทันหันทำให้เขากลิ่นกายของผู้ชายตรงหน้าชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แต่เป็นกลิ่นอายความดิบเถื่อนและมีชีวิตชีวาของคนที่สู้ชีวิตจริงบนหน้างาน ซึ่งแตกต่างจากสังคมไฮโซที่เขาคุ้นเคยโดยสิ้นเชิง *ให้ตายสิ... ทำไมไอ้ผู้รับเหมวปากจัดคนนี้ถึงมีดวงตาที่ชวนมองเป็นบ้า* ภูวดลรีบดึงสติกลับมาแล้วถอยหลังเว้นระยะห่างอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับพิรุธได้ ใบหล่อเหลายังคงตีสีหน้าเรียบเฉย ปั้นความเย่อหยิ่งใส่หน้าคนตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก "ผมไม่จำเป็นต้องเอาหน้าตัวเองมาแลกกับความมักง่ายของคุณหรอกครับ หน้าที่ของผมคือทำให้งานนี้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด และถ้าคุณทำตามแบบที่ผมออกแบบไม่ได้ เราคงต้องทำหนังสือตักเตือนอย่างเป็นทางการ หรือไม่ก็..." "หรือก็อะไรล่ะ จะเปลี่ยนตัวผู้รับเหมากลางคันว่างั้น?" ทิวาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "เชิญเลยครับท่าน ถ้ารับค่าชดเชยหลายล้านไหวก็ลองดู แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ช่างฝีมือดีๆ ในจังหวัดนี้ไม่มีใครอยากรับงานกับสถาปนิกเรื่องเยอะอย่างคุณหรอก เว้นแต่คุณจะลงมาผสมปูนโบกปูนเอง" "คุณ...!" ภูวดลกัดฟันกรอด กำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เกลียดนักไอ้ท่าทางลอยชายไม่แคร์โลกแบบนี้ แต่ที่เกลียดที่สุดคือลึกๆ ในใจเขากลับยอมรับว่างานก่อสร้างที่ทิวาทำออกมานั้น แม้จะมีจุดแก้เรื่องดีเทลเล็กน้อย แต่งานโครงสร้างโดยรวมกลับแข็งแรงและเนี๊ยบกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก มือคู่นี้ที่จับเกรียงโป๊วสีเมื่อครู่ ช่างน่าแปลกที่สามารถเนรมิตเส้นสายสถาปัตยกรรมให้มีชีวิตขึ้นมาได้จริงๆ "เอาล่ะๆ พอๆ กันทั้งคู่เลยครับคุณภูวดล คุณทิวา จะตีกันตายตั้งแต่ยังไม่ทันติดกระเบื้องห้องน้ำแบบนี้ ผมในฐานะวิศวกรโครงสร้างผู้ตาดำๆ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนครับเนี่ย" เสียงห้าวๆ ของณ์ วิศวกรประจำไซต์เพื่อนสนิทของทิวาแทรกขึ้นมาพร้อมกับถาดกาแฟเย็นในมือ กรณ์เดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆ ให้สถาปนิกหนุ่มผู้กำลังหน้าดำคร่ำเครียด "ก็เพื่อนคุณมันเริ่มก่อน..." ภูวดลสะบัดหน้าหนี พยายามจัดระเบียบปกเสื้อสูทของตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อเรียกฟอร์มความน่าเชื่อถือกลับคืนมา "ยอมๆ กันเถอะน่า คุณภูวดล เดี๋ยวผมพาไปเลี้ยงข้าวต้มปลาเจ้าเด็ดหน้าปากซอย ถือว่าไกล่เกลี่ยความสัมพันธ์อันร้าวฉานในวันแรก ดีไหมครับ?" กรณ์ทำหน้าที่กาวใจจำเป็น ทว่าทิวากกลับส่งเสียงขัดขึ้นมาเสียก่อน "ผมไม่ว่างหรอกกร 10 โมงมีนัดประชุมกับซัพพลายเออร์กระเบื้อง... ส่วนคุณภูวดล ถ้าตรวจแบบเสร็จแล้ว ก็เชิญกลับห้องแอร์เย็นๆ ของคุณไปเถอะครับ ที่นี่ฝุ่นมันเยอะ เดี๋ยวหน้าหล่อๆ จะเป็นสิว" ทิวายกยิ้มมุมปาก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนภูวดลผะถอยหลังไปชนกับเสาปูน "ปากดีแบบนี้ ระวังจะ..." ภูวดลหรี่ตามองอย่างคาดโทษ "จะทำไมครับ? จะฟ้องบริษัทผมเหรอ เชิญตามสบาย" ทิวายักคิ้วกวนประสาท ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับไปหาคนงานที่มุมตึก ทว่าในจังหวะที่ทิวากำลังจะก้าวเท้าเดินผละออกไปนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของเขาก็แผดเสียงดังขึ้น ทิวายกมือถือขึ้นมาดูหน้าจอ ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้น รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงความเคร่งเครียดที่ฉายชัดบนใบหน้าคม ภูวดลสังเกตเห็นความผิดปกติวิสัยนั้นได้ทันที สถาปนิกหนุ่มหรี่ตามองด้วยความสงสัยระคนอยากรู้ ทิวากดรับสาย กรอกเสียงทุ้มต่ำลงไปเพียงไม่กี่คำ สีหน้าของหัวหน้าผู้รับเหมาหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือด ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจจนมือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก "อะไรนะ... โกดังวัสดุไฟไหม้เหรอ?!" สิ้นเสียงตะโกนของทิวาที่หลุดปากออกมาด้วยความตกใจ บรรยากาศรอบไซต์งานก็เงียบกริบลงในทันที กรณ์หน้าถอดสี ส่วนภูวดลถึงกับผะงะด้วยความคาดไม่ถึง ทิวาทิ้งเกรียงในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นปูนเสียงดังสนั่น ชายหนุ่มหันขวับมามองหน้าภูวดลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความกดดันมหาศาลที่ถูกสุมเข้ามาในคราวเดียว... ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!