พิมพ์เขียวที่ถูกซ่อน

เสียงหึ่งต่ำของเครื่องรีไซเคิลอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของสถานีอวกาศ 'เซนทอรี ไพรม์' ดังระคายหูในยามวิกาล แสงไฟสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมของ ดร.เอเลน่า โวลโคฟ เธอนั่งหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงาน นิ้วเรียวยาวกวาดผ่านอากาศเพื่อหมุนภาพโครงสร้างกระดูกงูของสถานีอวกาศสลับไปมาระหว่างเลเยอร์วัสดุก่อสร้าง ความเงียบงันถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่หยุดลงหน้าประตู "ผมคิดว่าดร.โวลโคฟควรจะนอนเอาแรง มากกว่ามานั่งจ้องภาพสามมิติที่ไม่มีทางเปลี่ยนรูปร่างได้ด้วยสายตาของคุณนะครับ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นโดยไม่ต้องรอให้อนุญาต คาลอส เวน ก้าวเข้ามาในห้อง ร่างกายกำยำภายใต้เครื่องแบบผู้บัญชาการทหารยังคงดูตึงเครียดแม้จะเป็นเวลาพักผ่อน ดวงตาคมกริบของเขาเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าอันเคร่งเครียดของหญิงสาว เอเลน่าไม่เงยหน้าขึ้นมอง เธอปัดข้อมูลการกระจายแรงอัดอากาศให้ขยายใหญ่ขึ้นจนเห็นรอยร้าวระดับไมครอน "ถ้าฉันหลับไป ผู้บัญชาการเวนคงไม่ได้เห็นสิ่งนี้... สิ่งที่คุณพยายามซ่อนไว้ภายใต้คำว่า 'อุบัติเหตุตามธรรมชาติ' เมื่อสัปดาห์ก่อนไงคะ" คาลอสชะงักไปเล็กน้อย รอยย่นที่หว่างคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันอย่างเห็นได้ชัด เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นอายของกาแฟดำเข้มข้นและโอโซนจากระบบปรับอากาศรอบตัวเขาผสมผสานกันจนกลายเป็นบรรยากาศที่กดดัน "ระวังคำพูดของคุณด้วย ดร.โวลโคฟ เอกสารสรุปเหตุการณ์นั้นผ่านการตรวจสอบจากสภาความมั่นคง3ชั้นแล้ว มันคือความล้าของวัสดุกั้นห้องแรงดันจากพายุสุริยะ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น" "พายุสุริยะ?" เอเลน่าหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันแต่เต็มไปด้วยความเฉียบคม เธอดีดนิ้วครั้งหนึ่ง โฮโลแกรมจำลองภาพสามมิติถูกซ้อนทับด้วยเส้นสีแดงเข้ม "ถ้าเป็นความล้าจากความร้อนจริง รอยร้าวควรจะกระจายตัวตามแนวรัศมีของสนามแม่เหล็ก แต่นี่..." เธอย่อสเกลภาพลงจนเห็นจุดศูนย์กลางของแรงกระแทก "...มันถูกเจาะ จง วางตำแหน่งระเบิดแรงดันสูงขนาดเล็กไว้ที่จุดรับน้ำหนักหลักของโครงสร้างโซน C อย่างแม่นยำ ราวกับมีคนถือพิมพ์เขียวฉบับนี้ แล้วกระซิบกระซาบว่า *'ตรงนี้แหละที่จะทำให้สถานีทั้งสถานีพับฐานลงได้ในพริบตา'* ครับ... ผู้บัญชาการ" เธอจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงล้อเลียนคำพูดต้อนรับของเขาในบทสนทนาก่อนหน้าอย่างเจ็บแสบ คาลอสเงียบกริบ แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—สั้นเสียจนคนทั่วไปอาจมองไม่เห็น แต่สำหรับเอเลน่าที่สังเกตพฤติกรรมของเขามาตลอด มันชัดเจนยิ่งกว่าตัวอักษรบนจอ ชายหนุ่มไม่ได้ตกใจกับการค้นพบของเธอ... เขากำลังประเมินว่าเธอรู้มากแค่ไหนต่างหาก "คุณฉลาดเกินไป ดร.โวลโคฟ" คาลอสโน้มตัวลงใช้มือสองข้างค้ำโต๊ะทำงาน โน้มใบหน้าเข้าใกล้เธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนเอเลน่าได้กลิ่นลมหายใจที่เจือด้วยความเคร่งเครียดของเขา "และความฉลาดในสถานีที่ถูกตัดขาดการสื่อสารแบบนี้ มักเป็นตั๋วเที่ยวเดียวสู่ห้องดับจิต" "ถ้าฉันตาย โครงสร้างหลักของเซนทอรี ไพรม์ จะพังทลายลงภายในสามสิบวันเนื่องจากไม่มีสถาปนิกคนไหนเข้าใจระบบระบายความร้อนใต้พิภพเทียมนี้ดีเท่าฉัน คุณรู้ข้อนี้ดี ผู้บัญชาการเวน" เอเลน่าไม่หลบตา เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น ความดึงดูดทางจิตวิญญาณระหว่างคนสองคนที่ยืนอยู่คนละฝั่งอุดมการณ์พุ่งพล่านจนอากาศรอบตัวราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิต คาลอสจ้องมองริมฝีปากที่เม้มแน่นอย่างท้าทายนั้น ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่มีความสุข "คุณเดิมพันสูงมาก... เอาล่ะ ในเมื่อคุณถอดรหัสแปลนฉบับนั้นได้แล้ว คุณก็คงเห็นชื่อผู้รับผิดชอบการเซ็นอนุมัติวัสดุล็อตสุดท้ายก่อนเกิดเหตุการณ์แล้วสินะ" เอเลน่าย่นคิ้ว เธอกวาดนิ้วกลับไปที่หน้าจอเพื่อเรียกข้อมูลmeta-dataของแปลนก่อสร้างดั้งเดิม แต่ทว่า— *Access Denied.* หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดกะพริบเป็นสีแดงฉาน ข้อความเตือนความปลอดภัยระดับสูงสุดปรากฏขึ้นพร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ถูกปิดเสียงไว้ (Silent Alarm) ไม่ใช่เพราะระบบล็อกของเธอเอง แต่มีคำสั่งภายนอกกำลังเขียนทับฐานข้อมูลทั้งหมดจากเซิร์ฟเวอร์หลักของกองบัญชาการทหาร "นี่มันอะไรกัน?" เอเลน่าหันขวับมองคาลอส ผู้บัญชาการหนุ่มไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขายืดตัวตรงอย่างสง่างาม มือใหญ่มือหนึ่งแตะลงที่ปืนเลเซอร์ข้างเอวตามสัญชาตญาณ ขณะที่สายตาของเขากวาดมองไปยังเงาดำที่ทอดผ่านกระจกใสบานใหญ่หน้าห้องทำงาน "ไม่ใช่ฝีมือผมหรอกครับ... ดร.โวลโคฟ" คาลลอสกระซิบเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องไปยังความมืดมนอนธการของทางเดินภายนอก "เพราะดูเหมือนว่า... เจ้าของ 'พิมพ์เขียวที่ถูกซ่อน' ตัวจริง กำลังยืนรออยู่หน้าประตูห้องของคุณแล้วล่ะครับ" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงอวกาศอันหนาวเหน็บนี้ด้วยกันนะครับ