ทฤษฎีผีเสื้อในห้องแล็บปิดตาย

ตัวเลขเจ็ดหลักบนหน้าจอโฮโลแกรมไม่ได้กำลังกระพริบ แต่มันกำลังสั่นไหว รินกะพริบตาเพื่อขับไล่ความอ่อนล้าที่เกาะกุมเปลือกตา แสงสีฟ้าจัดจ้าจากสมการควอนตัมตรงหน้าสะท้อนลงบนแว่นกรองแสงทรงเหลี่ยมของเขา ภายในห้องวิจัยใต้ดินของสถาบัน 'Zero Point' ที่ซึ่งอากาศถูกรีไซเคิลจนแห้งผาก กลิ่นอายของโอโซนและแผงวงจรความร้อนสูงยังคงลอยอบอวล กิจวัตรประจำวันตลอดสามปีที่ผ่านมาสอนให้เขารู้ว่า ความเงียบงันมักไม่ใช่ความสงบเสมอไป แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยก่อนที่พายุใหญ่จะโถมเข้าใส่ "ความน่าจะเป็นที่จะเกิดการบิดเบือนในเซกเตอร์ที่เจ็ด... เกินเกณฑ์มาตรฐานไปเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับ" รินพึมพำกับตัวเอง นิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดแสงเพื่อรันโปรแกรมจำลองสถานการณ์อีกครั้งอย่างระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวของเขาถูกคำนวณไว้ล่วงหน้าอย่างแม่นยำราวกับหมากรุก ไม่มีที่ว่างให้กับความผิดพลาด แม้แต่จังหวะการหายใจก็ยังสม่ำเสมอ แต่กระนั้น เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดขึ้นตามไรผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความตึงเครียดกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะทีละน้อย ปมในอดีตยังคงฝังรากลึก ทุกครั้งที่เขาเห็นเส้นกราฟเวลาเกิดความผันผวน ภาพเหตุการณ์ในวันนั้น... วันที่ห้วงเวลาเกิดการรีเซ็ตครั้งแรกและกลืนกินครอบครัวของเขาไปตลอดกาลจะย้อนกลับมาหลอนหลอนเสมอ มันไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความเป็นจริงอันโหดร้ายที่ถูกลบเลือนด้วยระบบอัลกอริทึม และมีเพียงเขาเท่านั้นที่ยังคงแบกรับความทรงจำอันเจ็บปวดนั้นไว้ "คุณกำลังคำนวณสิ่งที่ไม่มีตัวตนอยู่หรือเปล่า ริน" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเฉียบคมดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างเพรียวในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาของ ดร.เอลาร่า ก้าวออกมาจากเงาสลัว เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟนีออน ดวงตาสสีอำพันคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยความรู้สึกที่อ่านยากเสมอ ผู้ก่อตั้งโปรเจกต์ 'Zero Point' ผู้นี้ไม่เคยเอ่ยคำพูดฟุ่มเฟือย ทุกประโยคที่ออกจากริมฝีปากเธอมักเป็นกุญแจไขปริศนา หรือไม่ก็เป็นชนวนระเบิดดีๆ นี่เอง "ผมไม่ได้กำลังคำนวณสิ่งที่ไม่มีตัวตนครับ ด็อกเตอร์" รินหันไปสบตาอาจารย์สาว นํ้าเสียงของเขายังคงเยือกเย็น แต่แฝงความดื้อรั้นไว้ภายใน "ผมกำลังคำนวณรอยแตกของความจริง สมการในหน้าจอไม่ได้โกหก โครงสร้างเวลาของที่นี่กำลังถูกเขียนทับ... มีบางอย่างกำลังพยายามแทรกแซงลูปการทำงานของเราจากภายนอก" ดร.เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ แสงจากโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ เธอกวาดสายตาอ่านโค้ดบรรทัดยาวเหยียดที่รินเพิ่งถอดรหัสได้ นิ้วเรียวแตะลงที่คางอย่างใช้ความคิด บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงจนได้ยินเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัม "นายสังเกตเห็นความผิดปกตินี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" เธอถาม น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง "เมื่อสามสิบนาทีที่แล้วครับ ตอนที่ระบบซิงโครไนซ์เวลาเริ่มส่งเสียงเตือนความถี่ต่ำ... มันไม่ใช่ความผิดพลาดของฮาร์ดแวร์ แต่เป็นเจตนา" รินตอบพลันเลื่อนหน้าต่างโปรแกรมไปแสดงผลกราฟิกสามมิติของอนุภาค "ดูนี่สิครับ ความหนาแน่นของไทม์ไลน์ในเซกเตอร์นี้ลดลงอย่างผิดธรรมชาติ ราวกับว่า... เวลาส่วนหนึ่งถูกดูดหายไปเพื่อเติมเต็มช่องว่างที่อื่น" ดร.เอลาร่าเงียบไปครู่ใหญ่ ดวงตาสีอำพันหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังชั่งน้ำหนักข้อมูลบางอย่างในหัว "เธอฉลาดมากที่มองเห็นจุดนี้ ริน แต่บางครั้ง... การรู้มากเกินไปในระบบที่ถูกควบคุม ก็อาจนำภัยมาสู่ตัวเร็วกว่าที่คิด" คำพูดของเธอมักทิ้งปริศนาให้ขบคิดเสมอ รินยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องแล็บปิดตาย หน้าจอโฮโลแกรมทุกตัวพร้อมใจกันเปลี่ยนเป็นสีเลือด และตัวเลขเจ็ดหลักบนหน้าจอหลักก็ไม่ได้สั่นไหวอีกต่อไป แต่มันกำลังนับถอยหลังด้วยความเร็วสูง 00:05:00... 00:04:59... รินเบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น "ด็อกเตอร์! ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติถูกเปิดใช้งาน... ไม่ใช่จากศูนย์ควบคุมหลัก แต่มาจากข้างในนี้!" ดร.เอลาร่าไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอเพียงแต่หันไปมองประตูทางเข้าห้องแล็บที่ถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยสูงสุด รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์สาว ผู้ซึ่งกุมความลับทั้งหมดของโปรเจกต์นี้ไว้ "ยินดีต้อนรับสู่ความเป็นจริงบทใหม่ ริน" ดร.เอลาร่าเอ่ยกระซิบขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบกำลังดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านนอก "สิ่งที่คุณตามหามาตลอดสามปี... กำลังจะมาเคาะประตูหาเราแล้ว" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมไขปริศนาไปกับรินและดร.เอลาร่าในบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ