รหัสลับใต้ชั้นบรรยากาศ

หยดความร้อนสีส้มจัดไหลรินลงมาจากขอบบานพับประตูนิรภัยราวกับน้ำตาของโลหะ เสียงโลหะหนาแปดนิ้วถูกหลอมละลายด้วยความร้อนระดับอาร์กพลาสมาดัง *'ฉ่า'* สะท้อนก้องไปทั่วห้องควบคุมใต้ดินอุณหภูมิต่ำ กลิ่นไอโอดีนและโอโซนฉุนกานต์คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้ของแผงวงจรควอนตัมที่ถูกเผาผลาญจนเกรียม รินก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดแสงเพื่อเร่งกระบวนการถอดรหัสฐานข้อมูลส่วนกลางให้เร็วยิ่งขึ้น อัตราความน่าจะเป็นในการสำเร็จร่วงหล่นจากเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ลงมาเหลือเพียงสี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ในเวลาไม่ถึงสามวินาที เมื่อระบบตรวจพบการแทรกแซงทางกายภาพจากภายนอก "รหัสผ่านควอนตัมแปดชั้นถูกทำลายไปห้าชั้นแล้วครับ ดร.เอลาร่า" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแม้จะเจือด้วยความตึงเครียด แต่ยังคงความเยือกเย็นและรอบคอบเอาไว้ได้เป็นอย่างดี "ถ้ายังเป็นอัตราการเจาะแบบนี้ อีกสิบสองวินาที ประตูบานนั้นจะเปิดออก และพวกมันจะเข้ามาถึงตัวเรา" ดร.เอลาร่าไม่ตอบทันที เธอคุกเข่าลงเบื้องหน้าแท่นเชื่อมต่อหลัก ดวงตาสีอำพันภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงสีฟ้าจากโค้ดที่วิ่งพล่านเป็นทางยาว มือเรียวบางกดสลับสายเคเบิลใยแก้วนำแสงสีขาวมุกเข้ากับพอร์ตสำรองของเซิร์ฟเวอร์แม่ข่าย ท่าทีของเธอสงบนิ่งราวกับสายน้ำลึก แม้ภายนอกห้องนั้นเสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ "พวกมันไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของสถาบัน" เสียงนุ่มลึกแต่เฉียบคมของอาจารย์สาวดังขึ้น ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ความร้อนที่กำลังทำงานหนัก "นั่นคือ 'เซนทิเนล' รุ่นปรับแต่งพิเศษ... สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อลบตัวตนของเราในทุกไทม์ลูป ริน นายจำสูตรคำนวนความน่าจะเป็นที่ฉันให้ท่องเมื่อสามปีก่อนได้ไหม?" รินชะงักไปเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์ในลูปแรกที่เต็มไปด้วยเพลิงไฟและการสูญเสียแวบเข้ามาในห้วงความคิด ความเจ็บปวดจากการสูญเสียครอบครัวยังคงฝังรากลึกอยู่ในใจ แต่ในฐานะอัจฉริยะด้านการคำนวณ เขารู้ดีว่าความอาลัยไม่เคยช่วยให้รอดพ้นจากความตาย "จำได้ครับ" รินสูดหายใจเข้าลึก "ความน่าจะเป็นไม่เคยหลอกลวงใคร ยกเว้นแต่เราจะเลือกมองข้ามตัวแปรที่ซ่อนอยู่" *ปัง!* เสียงกระแทกครั้งสุดท้ายดังสนั่นหวั่นไหว ประตูนิรภัยหนาเตอะยุบตัวลงตามแรงปะทะจากภายนอก รอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกับไอความร้อนพวยพุ่งทะลักเข้ามาในห้องควบคุม ม่านพลังงานป้องกันชั้นสุดท้ายติดสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน กะพริบถี่รัวระรัวสะท้อนใบหน้าของทั้งสองคนให้กลายเป็นสีเลือด ในวินาทีวิกฤตนั้นเอง รินไม่ได้เลือกที่จะวิ่งหนีหรือเตรียมอาวุธต่อสู้ สมองของเขาประมวลผลความเร็วสูงยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ เขากวาดสายตามองโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมของห้องควบคุมใต้ดินแห่งนี้ ระดับความดันอากาศ ทิศทางการไหลเวียนของระบบระบายความร้อน และที่สำคัญที่สุด... พลังงานสนามแม่เหล็กที่แผ่ออกมาจากแกนกลางของเซิร์ฟเวอร์ "ดร.เอลาร่าครับ อีกสามวินาที ประตูจะหลุดออก" รินเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็วแต่มั่นคง "ผมจะใช้สนามแม่เหล็กย้อนกลับของเซิร์ฟเวอร์สะท้อนความร้อนกลับไปที่ตัวเซนทิเนล แต่มันจะทำให้ระบบล่มสลายชั่วคราว และเราจะเหลือเวลาเพียงห้าวินาทีในการดาวน์โหลดข้อมูลส่วนสุดท้าย" เอลาร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กหนุ่ม เธอยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยม ซึ่งหาได้ยากยิ่งในโลกที่ถูกบิดเบี้ยวแห่งนี้ "ทำตามที่นายคำนวณเลย ริน ฉันคุมระบบปลายทางให้อยู่" สิ้นคำพูดของอาจารย์ รินก็กระแทกฝ่ามือลงบนปุ่มควบคุมหลักพร้อมกับหมุนวงแหวนปรับแต่งความถี่ควอนตัมด้วยความเร็วสูง เสียงหวีดแหลมของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าดังทะลุแก้วหู แรงเหวี่ยงมหาศาลดึงดูดอนุภาคโลหะรอบตัวให้ลอยเคว้งคว้างในอากาศ *เปรี้ยง!* ประตูนิรภัยหลุดกระเด็นออกด้วยแรงระเบิดจากภายใน เปลวเพลิงสีฟ้าและกลุ่มควันหนาทึบพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างของเงาสีดำมหึมาที่ก้าวเข้ามา ร่างของเซนทิเนลสูงสองเมตร สวมชุดเกราะนาโนไฟเบอร์สีดำสนิท ไหล่ซ้ายประทับปืนพลาสมาอานุภาพสูง มันชะงักไปชั่วขณะเมื่อถูกคลื่นแม่เหล็กย้อนกลับซัดเข้าใส่จนระบบขับเคลื่อนเกิดประกายไฟลัดวงจร "สามวินาที!" รินตะโกนลั่น หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต ข้อมูลก้อนสุดท้ายถูกดูดซับเข้ามาในไดรฟ์จัดเก็บข้อมูลควอนตัมขนาดเท่าฝ่ามือ แสงไฟกระพริบรัวบ่งบอกว่าการดาวน์โหลดเสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เซนทิเนลตัวนั้นสะบัดมือข้างที่ถืออาวุธขึ้นมาเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ รินกลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากโลหะของหุ่นยนต์สังหารตัวนั้น มันไม่ใช่กลไกอัตโนมัติไร้ชีวิต... แต่มันมีร่องรอยการสลักสัญลักษณ์รูปนาฬิกาทรายที่ไร้เข็ม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของ 'สถาปนิก' ผู้ควบคุมลูปเวลา ก่อนที่ลำแสงพลาสมาจะพุ่งทะลวงอากาศเข้ามา เซนทิเนลตัวนั้นกลับลดปืนลงช้าๆ และส่งเสียงพูดสังเคราะห์ที่แหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาดผ่านคลื่นความถี่วิทยุที่ถูกดักฟังได้ *"ยินดีต้อนรับกลับมา... ริน ลูกชายของฉัน"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาแห่งกาลเวลานี้ไปพร้อมกับรินและดร.เอลาร่าด้วยกันนะครับ