เสียงสะท้อนจากอนาคต

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามสะท้อนลงบนม่านตาของรินเป็นประกายระยิบระยับ เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์ควอนตัมรุ่นต้นแบบยังคงสั่นสะเทือนอยู่ภายใต้พื้นห้องปฏิบัติการใต้ดิน ข้อมูลโค้ดมหาศาลไหลทะลักผ่านสายตาของเขาด้วยความเร็วที่มนุษย์ทั่วไปไม่อาจประมวลผลทัน แต่สำหรับรินในเวลานี้ มันเป็นเพียงตัวเลขชุดหนึ่งที่กำลังเต้นระำตามจังหวะความน่าจะเป็นที่เขากำลังคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อัตราความเสถียรลดลงอีกสองเปอร์เซ็นต์แล้วครับ ดร.เอลาร่า" รินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบสนิทยกเว้นแววตาที่ฉายความเคร่งเครียด มือเรียวยาวกวาดผ่านแป้นพิมพ์แสงเพื่อปรับแต่งค่าท็อปวิทยาของเกราะป้องกันเวลา ดร.เอลาร่าเงยหน้าขึ้นจากแผงควบคุมหลัก แว่นตากลมโตของเธสะท้อนแสงสีแดงฉานจากระบบเตือนภัยฉุกเฉิน เธอมองลูกศิษย์อัจฉริยะด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏชัดเจนบนใบหน้าเรียบเฉยนั้น แต่แววตากลับยังคงคมกริบราวกับใบมีด "เวลาของเราเหลือน้อยกว่าที่คำนวณไว้ในตอนที่สิบเอ็ดนะริน" ดร.เอลาร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง "ความผันผวนของไทม์ไลน์ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของอัลกอริทึมที่เราสร้างขึ้น แต่มันกำลังถูกรบกวนจาก 'บางสิ่ง' ที่ทรงพลังกว่า... จากจุดศูนย์กลางของลูปที่ลึกลงไปอีก" รินไม่ได้ตอบทันที เขากัดริมฝีปากเล็กน้อยขณะที่สมองกำลังประมวลผลตัวแปรนับล้าน เหตุการณ์สูญเสียครอบครัวในลูปแรกยังคงตามหลอกหลอนความทรงจำของเขา ทุกครั้งที่ก้าวเข้าใกล้ความจริง ความเจ็บปวดนั้นไม่ได้จางหาย แต่มันกลับคมชัดขึ้นราวกับถูกลับด้วยหินลับมีด "เรากำลังไล่ตามเงาของตัวเองครับอาจารย์" รินพูดเบาๆ สายตายังคงจดจ้องตัวเลขที่กำลังกระโดดขึ้นลงอย่างไร้ทิศทางบนหน้าจอ "ทุกสมการที่เราแก้ ดูเหมือนจะสร้างตัวแปรใหม่ที่ซับซ้อนกว่าเดิมขึ้นมาเสมอ ถ้าหากว่า... เป้าหมายของโปรเจกต์ Zero Point ไม่ใช่การกู้คืนเวลา แต่เป็นการหยุดยั้งไม่ให้มันเริ่มต้นตั้งแต่แรกเล่าครับ?" ก่อนที่ดร.เอลาร่าจะได้เอ่ยคำตอบใด ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการก็เงียบงันลงอย่างฉับพลัน เสียงคำรามของเครื่องยนต์ควอนตัมดับวูบลงเหลือเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของกระแสไฟฟ้าสถิต หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดกะพริบเป็นสีแดงเข้มพร้อมกัน ปรากฏข้อความแปลกประหลาดที่ไม่อยู่ในระบบฐานข้อมูลใดๆ *เตือนภัย: ตรวจพบสัญญาณรบกวนความถี่ต่ำจากอนาคต* รินสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก มือของเขาหยุดชะงักกลางอากาศ อัลกอริทึมการคำนวณความน่าจะเป็นที่เขาสร้างขึ้นด้วยความภาคภูมิใจกลับถูกเขียนทับด้วยชุดข้อมูลที่ไม่รู้จัก หน้าจอหลักแยกตัวออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นหน้าต่างการสื่อสารเข้ารหัสระดับ SSS ที่ไม่มีช่องทางเข้าถึงจากภายนอก "ริน... นั่นมันอะไรน่ะ" ดร.เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปแบบการเข้ารหัส "นั่นไม่ใช่สัญญาณจากภายนอก... มันมาจากรหัสประจำตัวของเธอเอง!" หน้าจอแสดงผลไฟล์เสียงขนาดสั้นความยาวเพียงสิบวินาที รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะตัดสินใจกดปุ่มเล่นไฟล์เสียงนั้นด้วยความกล้าหาญ เสียงซ่าของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าดังขึ้นชั่วครู่ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยจะดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องปฏิบัติการ เสียงนั้นคือเสียงของตัวเขาเอง... แต่เป็นรินในเวอร์ชันที่แก่กว่า เต็มไปด้วยบาดแผล และน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าจากการผ่านสงครามกาลเวลานับร้อยครั้ง *(เสียงสะท้อนจากอนาคต)* "ริน... ถ้าคุณได้ยินข้อความนี้ แสดงว่าคุณยังไม่สายเกินไป... ฟังให้ดี อาจารย์เอลาร่าไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับต้นกำเนิดของลูปนี้ ตัวเลขความน่าจะเป็นที่คุณกำลังคำนวณอยู่ มันถูกกำหนดไว้แล้วให้ล้มเหลว... อย่าไว้ใจระบบ Zero Point... ทางรอดเดียวคือคุณต้องทำลายห้องควบคุมหลักก่อนที่นาฬิกาจะตีครบสิบสองครั้ง... หนีไปซะ... ก่อนที่มันจะ—" เสียงถูกตัดขาดลงอย่างกะทันหันด้วยเสียงกรีดร้องของสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด หน้าจอโฮโลแกรมระเบิดประกายไฟสีขาวโพลนจนรินต้องยกมือขึ้นป้องกันใบหน้า ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการอีกครั้ง ทว่าความเงียบครั้งนี้กลับหนักอึ้งราวกับมีภูเขาทั้งลูกมาทับ1อก รินยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ลมหายใจสะดุดติดอยู่ลำคอ สมองที่เคยเฉียบคมและคำนวณทุกอย่างได้อย่างแม่นยำกลับว่างเปล่า ข้อความจากอนาคตเมื่อครู่กำลังสั่นคลอนทุกความเชื่อและรากฐานทั้งหมดที่เขายึดถือมาตลอด เขารีบหันกลับไปมองดร.เอลาร่าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและคำถามนับพันคำที่อัดอั้นอยู่ในอก แต่สิ่งที่เขาพบกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ดร.เอลาร่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าของเธอเรียบเฉยไร้ความตกใจใดๆ แววตาสีเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่รินด้วยความนิ่งสงบผิดมนุษย์ ราวกับเธอล่วงรู้ข้อความนั้นอยู่แล้วตั้งแต่ต้น "อาจารย์..." รินเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า มือขวาค่อยๆ เลื่อนไปแตะด้ามจับปืนควอนตัมที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างเงียบเชียบ "เมื่อครู่นี้... มันหมายความว่าอะไรครับ?" ดร.เอลาร่าถอนหายใจเบาๆ เธอยกมือขึ้นปลดแว่นตากลมโตออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ซ่อนอยู่บริเวณหางตาขวา ซึ่งเป็นรอยแผลเดียวกับที่รินเพิ่งสังเกตเห็นในภาพสะท้อนของหน้าจอเมื่อครู่... รอยแผลของรินในอนาคต "เธอฉลาดมากจริงๆ ริน สมกับที่เป็นผลงานชิ้นเอกของฉัน" ดร.เอลาร่ายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความลับอันดำมืด "แต่เธอยังลืมคำนวณตัวแปรที่สำคัญที่สุดไป... ว่าบางครั้ง ผู้สร้างกับผู้ทำลาย ก็คือคนๆ เดียวกัน" ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะของห้องปฏิบัติการใต้ดินก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าของกองกำลังไม่ทราบฝ่ายนับสิบชีวิตดังขึ้นพร้อมกัน พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงนับสิบสายที่พุ่งตรงมาล็อกเป้าหมายที่ร่างของริน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับรินและดร.เอลาร่านะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!