ม่านหมอกในแดนเหนือ

กลิ่นไอเกลือและคราบเขม่าดินปืนจาง ๆ ลอยอวลปะปนมากับลมหนาวที่พัดผ่านรอยแยกของรถม้าคันใหญ่ ม่านผ้าสักหลาดสีเข้มสะบัดตามแรงปะทะของลมภายนอก เผยให้เห็นทัศนียภาพของแดนเหนือที่แห้งแล้งและเวิ้งว้างจนน่าอึดอัด ในพื้นที่ซึ่งกฎหมายของราชสำนักมักเดินทางมาไม่ถึง อำนาจที่แท้จริงหาใช่ราชโองการจากท้องพระโรงไม่ หากแต่เป็นปลายดาบและผลประโยชน์มหาศาลจากเส้นทางการค้าเถื่อน เหมยซูหลินไม่ได้เบือนสายตาหนีจากกองบัญชีและแผ่นป้ายไม้ไผ่ที่บันทึกรายการสินค้าซึ่งยึดมาได้จากด่านตรวจชายแดน นางสวมชุดคลุมขนจิ้งจอกสีเทาเข้ม ร่างระหงเอนพิงกรอบรถม้าอย่างผ่อนคลาย ทว่านัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักแพรไหม นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังเคาะเบา ๆ เป็นจังหวะบนโต๊ะไม้พับตัวเล็ก ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันเสียจนแม้แต่เสียงล้อเกวียนยังฟังดูน่ารำคาญ ตรงข้ามกับนาง—หลี่จิ้นเหอ ราชครูผู้เลื่องลือในความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง—นั่งหลังตรงแน่วราวกับรูปสลักหิน สายตาคมปราบของเขาไม่ได้มองที่ตัวเลขผลกำไรขาดทุนบนแผ่นไม้ หากแต่จ้องมองใบหน้าด้านข้างของสตรีตรงข้าม นิ่งสนิท ทว่าเต็มไปด้วยการคำนวณ "ท่านราชครูจ้องข้าเช่นนี้ หรือเกรงว่าหมอกหนาของแดนเหนือจะทำให้ท่านมองไม่เห็นว่า ใครกันแน่ที่เป็นหนอนกระบอนที่คอยกัดกินคลังหลวงอยู่เบื้องหลัง" ซูหลินเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง น้ำเสียงของนางราบเรียบ เจือแววเย้ยหยันจาง ๆ ที่อ่านไม่ออก "ข้าเพียงแต่ประหลาดใจ..." หลี่จิ้นเหอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้ระลอกคลื่น "สตรีผู้ควรจะนั่งจิบชาชมบุปผาอยู่ในเรือนสกุลเหมย ณ เมืองหลวง กลับเลือกที่จะเอาตัวเข้ามาเสี่ยงในดินแดนป่าเถื่อนเช่นนี้เพื่อตรวจสอบบัญชีการค้าเถื่อนด้วยตนเอง... หรือที่แท้แล้ว หอการค้าตระกูลเหมยไม่ได้เป็นเพียงผู้เสียหาย หากแต่เป็นผู้ชักใยเบื้องหลังเส้นทางสายนี้มาตั้งแต่ต้นกันแน่ แม่นางเหมย" ซูหลินชะงักปลายนิ้วที่กำลังเคาะโต๊ะ นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับไร้รอยยิ้มโดยสิ้นเชิง "หากตระกูลเหมยเป็นผู้ชักใยจริง ท่านคิดว่าข้าจะโง่เขลาพอที่จะพาพยานปากเอกอย่างท่านมานั่งร่วมรถม้าคันเดียวกันเพื่อขุดคุ้ยหลุมฝังศพของตัวเองเช่นนี้หรือคะ ท่านราชครู?" นางโน้มตัวเข้าหาเล็กน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ ของชาไป๋ฮ่าวอินเจินผสมผสานกับความหนาวเย็นลอยเข้าแตะจมูก "ท่านฉลาดเกินกว่าจะกล่าวหาอย่างไร้หลักฐาน... หรือว่าแท้จริงแล้ว ท่านแค่วิตกกังวลว่า หากสาวไปถึงเส้นทางการค้านี้ ขุนนางใหญ่ที่หนุนหลังท่านอยู่จะพลอยหลุดเก้าอี้ไปด้วยกันเล่า?" บรรยากาศภายในรถม้าพลันลดฮวบลงราวกับอุณหภูมินอกหน้าต่าง หลี่จิ้นเหอหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอากาศรอบตัวคล้ายจะหนักอึ้ง สองคนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร คล้ายการประลองยุทธ์ที่ไร้เสียงดาบ มีเพียงสติปัญญาและชั้นเชิงที่คอยเฉือนคมกันในทุกวินาที "วาจาคมคายนัก..." จิ้นเหอแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ดวงตาสีเข้มวาววับขึ้นวูบหนึ่ง "หวังว่าเมื่อเราไปถึง 'เมืองเฟิงเฉิง' และได้พบกับเจ้าสำนักคุ้มภัยพยัคฆ์ทมิฬผู้นั้น แม่นางเหมยจะยังคงรักษาความใจกล้าเช่นนี้ไว้ได้ตลอดรอดฝั่ง" ก่อนที่ซูหลินจะทันได้โต้ตอบสิ่งใด รถม้าก็สะดุดกึกและหยุดลงกะทันหันจนร่างของทั้งสองเอียงไปตามแรงเหวี่ยง แรงกระชากนั้นรุนแรงเสียจนแผ่นบันทึกบัญชีร่วงหล่นลงบนพื้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่รายล้อมรอบรถม้า พร้อมกับเสียงเหล็กกระทบกันดังคมกริบของคมดาบที่ถูกชักออกจากฝัก ภายนอกรถม้าไร้ซึ่งเสียงลม มีเพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่บ่งบอกถึงอันตราย ซูหลินหันไปสบตากับหลี่จิ้นเหอทันที ในแววตาของราชครูหนุ่มไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงความระแวดระวังขั้นสูงสุด มือหนาของเขาเลื่อนไปแตะด้ามกระบี่ที่ซ่อนอยู่ข้างกายอย่างเงียบเชียบ ทันใดนั้น ผ้าม่านรถม้าก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยคมดาบจากภายนอก แสงสลัวของพลบค่ำสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นปลายดาบจ่อตรงมาที่ลำคอของซูหลินพอดี พร้อมกับเสียงทุบต่ำเหี้ยมเกรียมที่ดังลอดเข้ามา "ผู้ใดกล้าบุกรุกเขตหวงห้ามของหอการค้าเฟิงเฉิง... จงส่งหัวมาเสีย!" ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่คมดาบนั้นจะขยับเข้าใกล้มากกว่าเดิม หลี่จิ้นเหอไม่ได้ชักกระบี่สู้ กลับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของซูหลินไว้มั่น พร้อมกับกระชากตัวนางเข้ามาแนบชิดอกแกร่งเพื่อหลบมุมคมดาบ จังหวะนั้นเอง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นสัญลักษณ์รูป 'ดอกบัวโลหิต' ที่สลักอยู่บนด้ามดาบของมือสังหารที่บุกเข้ามา—สัญลักษณ์เดียวกับตราประทับลับในท้องพระโรงที่เขาตามหามาตลอดสามปี! ความจริงที่ว่า ใครคือผู้บงการที่แท้จริงในราชสำนักถูกเปิดเผยขึ้นในพริบตา... แต่มันกลับไม่ใช่กลุ่มขุนนางกังฉินอย่างที่เขาคาดคิดแม้แต่น้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมากกระดานนี้ไปกับหมอกเหมยปลายฤดูนะคะ