ความขัดแย้งที่เริ่มก่อตัว

“ท่านรู้ใช่หรือไม่ว่าป้ายคำสั่งนี้... มันไม่ใช่แค่ทองคำที่ประทับตราหงส์ แต่มันคือคำประกาศิตเพื่อการนองเลือด” เสียงของเหมยซูหลินแผ่วเบาทว่าหนักแน่น นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของหลี่จิ้นเหอที่บัดนี้ไร้ซึ่งความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ เหลือเพียงแววตาสั่นไหวที่พยายามกักขังพายุแห่งความกังวลไว้ใต้หน้ากากขุนนางผู้สูงส่ง มือของราชครูหนุ่มกำป้ายทองคำในมือแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ประสาทสัมผัสทุกส่วนของเขาตื่นตัวราวกับสัตว์ป่าที่รับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่กำลังคืบคลานเข้ามาในจวนแห่งนี้ “เจ้าได้มันมาจากไหน” หลี่จิ้นเหอถามเสียงต่ำ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวนางจนเหมยซูหลินสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่ขัดกับใบหน้าเย็นชาของเขา “อย่าบอกข้าว่าเจ้าไปแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กับคนในตำหนักใน... เพราะนั่นหมายความว่าเจ้ากำลังเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดผึงได้ทุกเมื่อ” เหมยซูหลินหัวเราะแผ่วในลำคอ ใบหน้าของนางเรียบเฉยทว่านัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายของนักพนันที่เดิมพันด้วยชีวิต “ในเมื่อตระกูลเหมยถูกต้อนจนมุม ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องดึงท่านเข้ามาอยู่ในกระดานเดียวกัน ท่านราชครู ท่านเองก็ต้องการทำลายอิทธิพลของเสนาบดีซ่งไม่ใช่หรือ? ป้ายนี้คือจุดอ่อนเดียวที่เขาจะไม่มีวันลบเลือนได้” หลี่จิ้นเหอผลักแผ่นหลังนางเข้ากับผนังไม้แกะสลักอย่างแรง เขาไม่ได้ทำด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นความอึดอัดที่ไม่อาจหาทางออกได้ เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของนาง “เจ้าคิดว่าการเอาของร้อนมาโยนใส่มือข้าจะทำให้เจ้าปลอดภัยงั้นหรือ? เจ้ากำลังทำให้เรากลายเป็นเป้าหมายของทั้งราชสำนัก!” “หรือท่านจะยอมให้ซ่งอ๋องยึดหอการค้าของข้า เพื่อนำเงินก้อนสุดท้ายไปสมทบกองกำลังส่วนตัวของเขา?” เหมยซูหลินย้อนถาม สายตานางไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย “หมากตัวนี้ ท่านเดินเพียงลำพังไม่ได้... และข้าเองก็รู้ดีว่า หากไม่มีอำนาจเบื้องหลังของท่าน ป้ายทองนี้ก็เป็นเพียงเศษทองไร้ค่า” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันโอ่อ่า กลิ่นน้ำหมึกและตำราเก่าแก่คละคลุ้งไปกับบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก หลี่จิ้นเหอละสายตาจากใบหน้านาง มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด เขาครุ่นคิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมาหากเรื่องนี้รั่วไหล “ความร่วมมือของข้ากับเจ้า... มันเริ่มพังลงตั้งแต่นาทีที่เจ้าก้าวเข้ามาพร้อมกับของชิ้นนี้แล้ว” เขาแค่นยิ้มเย้ยหยันให้แก่ชะตากรรม “ข้าเกลียดการถูกชักจูง และเจ้ากำลังทำตัวเป็นคนคุมเกมที่น่ารังเกียจที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ” “ข้ามิได้ชักจูงท่าน” เหมยซูหลินขยับตัวออกห่าง ปรับเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างใจเย็น “ข้าเพียงแค่กำลังเสนอทางรอดให้แก่เราทั้งคู่ หากท่านคิดว่าข้าเป็นพิษร้าย ท่านก็ควรจะกำจัดข้าทิ้งเสียตอนนี้... แต่ถ้าท่านยังเห็นว่าหมากบนกระดานนี้ยังมีค่าพอที่จะเดินต่อ เราก็ต้องวางความระแวงลงเสียบ้าง” หลี่จิ้นเหอหันกลับมามองนางอีกครั้ง แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ความเชื่อใจเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยมอบให้ใคร และกับหญิงสาวที่ฉลาดล้ำลึกผู้นี้ มันยิ่งเป็นไปได้ยากขึ้นไปอีก เขาวางป้ายทองคำลงบนโต๊ะไม้กฤษณา เสียงกระทบของมันก้องกังวานในความเงียบ “ข้าจะช่วยเจ้าสืบเรื่องนี้ แต่จงจำไว้... หากแผนการของเจ้าล้มเหลว ข้าจะไม่ปล่อยให้ตระกูลเหมยต้องพินาศเพียงลำพัง ข้าจะลากเจ้าลงนรกไปกับข้าด้วย” “ข้ามิได้กลัวนรกหรอกค่ะ ท่านราชครู” เหมยซูหลินยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจของขุนนางผู้เย็นชาต้องกระตุกวูบ “สิ่งที่ข้าน่ากลัวกว่านรก คือการที่ต้องนั่งดูความสูญเสียในวันที่ข้ายังยื่นมือไปทำอะไรไม่ได้ต่างหาก” ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะตกลงกันได้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของฝีเท้าทหารองครักษ์ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน สัญญานเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นในความคิดของหลี่จิ้นเหอ เขาขยับกายเตรียมพร้อมรับมือ แต่ทว่าเสียงเคาะประตูที่ตามมานั้นกลับไม่ใช่การแจ้งเหตุร้ายทั่วไป “ใต้เท้าขอรับ... มีจดหมายลับถูกโยนเข้ามาในเขตจวน พร้อมกับตราประทับเลือดที่ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน” หลี่จิ้นเหอและเหมยซูหลินสบตากันทันที ความร่วมมือที่เพิ่งก่อตัวขึ้นสั่นคลอนอีกครั้งเมื่อราชครูหนุ่มรีบคว้าซองจดหมายนั้นมาเปิดออก ดวงตาของเขากวาดอ่านเนื้อหาภายในอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใบหน้าจะซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด “นี่มันหมายความว่าอย่างไร?” เหมยซูหลินถามพลางชะโงกหน้ามองสิ่งที่อยู่ในมือเขา หลี่จิ้นเหอวางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย “มันไม่ใช่จดหมาย... แต่มันคือภาพวาดลายเส้นของคนในราชวงศ์ที่เพิ่งถูกลอบสังหารไปเมื่อสามปีก่อน และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... คือมุมภาพนี้ที่มีตราประทับของตระกูลเหมยกำกับอยู่” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมากกระดานนี้ไปกับหมอกเหมยปลายฤดูนะคะ